Αληθινός επαναστάτης είναι μόνο αυτός που ανατρέπει ελεεινά καθεστώτα και δημιουργεί γρήγορα τις προϋποθέσεις για τη μετάβαση στη Δημοκρατία,όπου ο λαός αποφασίζει για την τύχη του. Πρόσχημα για ανωριμότητα συνθηκών μετάβασης δεν υπάρχει,γιατί πάντα θα υπάρχει ανωριμότητα ακριβώς λόγω της μη μετάβασης από το ένα καθεστώς στο άλλο.
Κάπως έτσι το κατάλαβε ο γιατρός Τσε Γκεβάρα και, φεύγοντας από την Κούβα του Φιντέλ και το Υπουργείο του ,συνέχισε την επανάσταση αλλού,μέχρι που δολοφονήθηκε και έμεινε αιώνιο σύμβολο των καταπιεσμένων.
Μόνο ο Ντανιέλ Ορτέγκα,ο ηγέτης των Σαντινίστας το τόλμησε,αφού ανέτρεψε στη Νικαράγουα το τρισάθλιο καθεστώς της δυναστείας Σομόζα.Έχασε μεν τις εκλογές,αλλά τις κέρδισε αργότερα και η Νικαράγουα την ελευθερία της.
Είναι κρίμα ότι η εμμονή της εξουσίας συνόδευσε τον Κάστρο,όπως τον Μάο,τον Τίτο,τον Στάλιν(αφού ο Λένιν έφυγε γρήγορα),τον Χο Τσι Μινχ,ακόμα και τον Ροβεσπιέρο, με αποτέλεσμα να συνθλιβεί το όνειρο της εξουσίας από και για το λαό.
Αποδείχτηκε όμως κάτι καλό.Ότι καλύτερο καθεστώς από τη Δημοκρατία δεν υπήρξε επιβεβαιώνοντας το Φράνσις Φουκουγιάμα για το τέλος της ιστορίας.
* Ο Στέλιος Βασαλάκης είναι συνταξιούχος δικηγόρος παρ’ Α.Π. και νομικός σύμβουλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών
