Στις 15 Νοεμβρίου ήρθε στην Ελλάδα ο Ομπάμα γεμάτος προσποιητή συμπάθεια για τον ελληνικό λαό και είπε τα ίδια πάλι απευθυνόμενος στους δανειστές μας, ότι με την λιτότητα δεν λύνεται το οικονομικό πρόβλημα, ότι πρέπει να γίνει ελάφρυνση του χρέους μας… Όμως, είπε, πρέπει να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις. Πράγματα αντιφατικά. Διότι εμένα μου φαίνεται ότι συνέχιση των μεταρρυθμίσεων σημαίνει συνέχιση της λιτότητας. Τα καλά λόγια μόνο από συμφέρον τα είπε , για να μας κρατήσει συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ. Κι ο πρωθυπουργός μας τον άκουγε βαριεστισμένος.
Στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ο πλανητάρχης έκανε επίδειξη της ρητορικής του δεινότητας.
Τίποτε καινούργιο. Και όλα άδικα ειπωμένα. Έχει χαθεί πια η κατάλληλη στιγμή. Διότι από τις 20 Ιανουαρίου 2017 ένας άλλος πιο δυναμικός, πιο εντυπωσιακός, πιο φρέσκος, εντελώς απρόβλεπτος αναλαμβάνει την εξουσία στην Αμερική, ο οποίος δυστυχώς δεν χωνεύει τους αριστερούς.
Και ο Ομπάμα έφυγε, η τρόικα έμεινε, μας έμειναν και τα έξοδα της φιλοξενίας του ίδιου και της ακολουθίας του.
Ευχές και συμβουλές δίνει κανείς εύκολα. Δεν κοστίζουν. Οι πράξεις είναι εκείνες που έχουν αξία. Και από πράξεις ο Ομπάμα έχει κάνει εντελώς το αντίθετο για μας.
Εξαιτίας της συμπεριφοράς των Ρώσων στην Ουκρανία, ο Ομπάμα μας ανάγκασε, ως συμμάχους, να συμμετέχομε κι εμείς στο εμπάργκο που κήρυξε εναντίον τους. Και σταμάτησαν οι εξαγωγές των αγροτικών προϊόντων μας προς την Ρωσία. Μεγάλη η ζημιά για την Ελλάδα. Ο Ομπάμα δεν μας αποζημίωσε. Βέβαια και η Τουρκία είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Όμως ο ζόρικος Ερντογάν φαίνεται να έχει γράψει στα παλιά του παπούτσια την διαταγή του πλανητάρχη για εμπάργκο.
Εμείς σαν υπάκουοι σύμμαχοι (και ποιο το όφελός μας;) πειθαρχούμε. Χωρίς κανένα κέρδος. Μόνο με ζημιά. Και μάλιστα μέσα στην κρίση που βιώνομε. Και κανείς τους δεν λέει κουβέντα ούτε στις θρασύτατες απειλές των συμμάχων (!) μας Τούρκων, που σ’ ένα κουτουρού παζάρι μέσα στο δικό τους μυαλό διεκδικούν την μισή Ελλάδα ως δικιά τους.
Μας αδικούν. Όλοι τους. Και οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ και οι ευρωπαίοι εταίροι μας. Δεν μας υπολογίζουν. Σαν να μην έχομε αξία. Μας φέρονται υποκριτικά. Ο καθένας τους μόνο το δικό του συμφέρον προσπαθεί να εξασφαλίσει. Το να επιδιώκεις βέβαια το συμφέρον σου ως ένα βαθμό είναι φυσικό. Όχι όμως και όταν, υποτιμητικώς και βιαίως, επιβάλλεις ταπεινωτικούς όρους σε ένα Έθνος-που τέλος πάντων έχει την δική του υπόληψη και υπερηφάνεια - περιφρονώντας την ικανότητα της δικής του κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την δύσκολη κατάσταση. Και όταν κατάφωρα εκβιάζεις και καταπατείς το δίκιο του άλλου. Μας αδικούν οι εταίροι μας, διότι δεν φροντίζουν οι οικονομικώς ισχυρότεροι να επενδύσουν στην χώρα μας, ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ασθενικής ελληνικής οικονομίας. Αλλά αντιθέτως μας εκμεταλλεύτηκαν ως τώρα και έγιναν αιτία να καταστραφεί και όποια επιχείρηση, όποια μικρή βιομηχανία υπήρχε στην Ελλάδα προ της εισόδου της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ακόμη μας άφησαν σχεδόν μόνους μας να τα βγάλομε πέρα με το μεταναστευτικό πρόβλημα που στις μέρες μας μαστίζει την Ευρώπη. Οι ίδιοι κλείνουν τα σύνορά τους με συρματοπλέγματα και με παράνομες μονομερείς πολιτικές αποφάσεις. Εμείς, που η χώρα μας ως πύλη εισόδου πλημμυρίζει από μετανάστες, ας κόψουμε τον λαιμό μας.
Και ενώ μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση αντιμετωπίζομε ένα θανάσιμο για το Έθνος μας κίνδυνο, την πρωτοφανή ανεργία της νεολαίας μας, ακούμε τον Σόιμπλε να λέει: «Οι Έλληνες ζουν επάνω από τις οικονομικές δυνατότητές τους» εννοώντας ότι πρέπει να κατεβάσομε περισσότερο την ποιότητα της ζωής μας. Και προσθέτει: «Αν τους χαλαρώσομε τώρα το χρέος, δεν θα αναγκαστούν να κάνουν μεταρρυθμίσεις». Θρασύτατος εκβιασμός που θυμίζει βασανιστήρια του Νταχάου.
Λείπει η αλληλεγγύη.
Και δυστυχώς για την χώρα μας, στον τόπο μας λείπει εκείνη η ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, που θα την σέβονται και θα την υπολογίζουν και οι Έλληνες και οι ξένοι και που θα μπορέσει να διεκδικήσει τα δίκαια του Έθνους μας. Και θα εισακουστεί.
Κρίμα!
*Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
