Όσο στην Αθήνα παίζονται οι καινούριες ταινίες των Οζόν, Μουντζίου, Αλμοδόβαρ, Γιμού, Τσαν- Γουκ και Βερχόφεν, εδώ στην επαρχία υπομένουμε τα παρακάτω.

Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ THE ACCOUNTANT

Σκην.: Γκάβιν Ο Κόνορ

Πρωτ.: Μπεν Άφλεκ, Άννα Κέντρικ, Τζέι Κέι Σίμονς, Τζέφρι Τάμπορ.

Ο Κρίστιαν είναι μια μαθηματική ιδιοφυία που εργάζεται ως λογιστής όχι μόνο για μεγάλες εταιρείες, αλλά και για εγκληματικές οργανώσεις ανά τον πλανήτη. Καθώς αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τα βιβλία για μια νέα επιχείρηση, η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να συλλέξει ενοχοποιητικά στοιχεία για να τον συλλάβει. Περιπετειώδες δράμα που καταφέρνει πολύ λιγότερα απ’ όσα φιλοδοξεί, εξαιτίας του αδύναμου σεναρίου του Μπιλ Ντουμπιούκ, τον περιστασιακά άστοχο τόνο της σκηνοθεσίας, και την επιφανειακή ερμηνεία του Άφλεκ. Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι το ίδιο μ’ εκείνο σε τουλάχιστον δύο από τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, «Ζήτημα τιμής» («Pride and glory», 2008) και «Warrior» (2011), οι οποίες ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένες κι ενδιαφέρουσες απ’ τη φετινή του. Πρόκειται για ένα θεματικό μοτίβο, που σ’ εκείνες τις ταινίες ήταν κεντρικό εξαρχής, ενώ εδώ αποτελεί μία από τις εκπλήξεις της πλοκής και γι’ αυτό δε θα το αποκαλύψω. Αυτό που θα πω πάντως, είναι ότι εδώ λειτουργεί απλώς ως ένα απλοϊκό τέχνασμα, που δεν προσθέτει τίποτα ουσιαστικό στην ιστορία. Αντιθέτως μάλιστα, εφόσον πρόκειται για μια έκπληξη που προετοιμάζεται καθόλη τη διάρκεια της πλοκής, αφήνεται άδικα αναξιοποίητο, ενώ ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτεται, αποτελεί μία από τις πιο αδέξιες και τονικά άνισες στιγμές της ταινίας, με άλλο κραυγαλέο παράδειγμα την κηδεία της μητέρας του Κρις. Το προσωπικό μου πρόβλημα με το σενάριο, είναι ο τρόπος με τον οποίο μοιράζει τις πληροφορίες του ανάμεσα στον ήρωα και τον θεατή. Την περισσότερη ώρα δηλαδή, παρακολουθούσα τον Κρις στο επίκεντρο γεγονότων, η σημασία των οποίων δεν ήταν σαφής, υπονομεύοντας έτσι τις επιλογές και τις πράξεις του. Πόσο μάλλον, όταν ο Άφλεκ υιοθετεί επιφανειακά την εσωστρέφεια του ήρωά του, με αποτέλεσμα να στέκεται μ’ ένα ‘ξύλινο’ παράστημα κι ένα ανέκφραστο πρόσωπο, μοιάζοντας να μην ξέρει τι ακριβώς να κάνει με τον ρόλο του.

OUIJA: Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ - OUIJA: ORIGIN OF EVIL

Σκην.: Μάικ Φλάναγκαν

Πρωτ.: Λιν Σέι, Νταγκ Τζόουνς, Ελίζαμπεθ Ρίζερ, Χένρι Τόμας

Στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1960, η Άλις με τις δύο κόρες της έχουν στήσει μια οικογενειακή επιχείρηση επίκλησης πνευμάτων. Όταν η Άλις φέρνει στο σπίτι έναν πίνακα Ουίτζα για να τον προσθέσει στη σκηνοθεσία της διαδικασίας, αποδεικνύεται ότι έχει εξασφαλίσει έναν πολύ πιο αληθινό δίαυλο επικοινωνίας με το υπερπέραν απ’ ό,τι νόμιζε.

Ταινία τρόμου που αποτελεί prequel του «Ouija: πίνακας πνευμάτων» («Ouija», Στάιλς Γουάιτ, 2014). Η αλλαγή σκηνοθέτη κι η επιλογή του Φλάναγκαν, ευνόησαν την ταινία, που προέκυψε πολύ πιο μεθοδική στο γύρισμα και στην πλοκή της απ’ ό,τι η πρώτη. Δυστυχώς όμως, το συνολικό αποτέλεσμα παραμένει απογοητευτικά συμβατικό και προβλέψιμο, χαρακτηριστικά που ωστόσο αμφιβάλλω ότι θα πτοήσουν τους οπαδούς του είδους.

ΣΧΟΛΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ - MIDDLE SCHOOL: THE WORST YEARS OF MY LIFE

Σκην.: Στιβ Καρ

Πρωτ.: Γκρίφιν Γκλακ, Λωρήν Γκρέιαμ, Μπομπ Ριγκλ, Τόμας Μπαρμπούσκα

Ο Ρέιφ είναι ένας μαθητής γυμνασίου που πρέπει να προσαρμοστεί στο καινούριο του σχολείο, στο οποίο ‘βασιλεύει’ ένας τυραννικός διευθυντής με πολλούς κι αυστηρούς κανόνες.

Νεανική κωμωδία, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα των Τζέιμς Πάτερσον και Κρις Τέμπετς, που κυκλοφόρησε το 2011. Ανόητο χιούμορ, αρρυθμία στους διαλόγους και στο μοντάζ, αναληθοφανείς καταστάσεις, ασυνάρτητοι χαρακτήρες κι εκνευριστικές ερμηνείες, στερούν απ’ την ταινία το παραμικρό ενδιαφέρον.