Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Η μεγαλύτερη επιτυχία του εχθρού είναι να καταφέρει να ξεγελάσει τον αντίπαλο ότι τάχα δεν υπάρχει. Αυτό κάνει και ο διάβολος στον άνθρωπο που τον βλέπει πάντα εχθρό του. Είναι υπαρκτός και όμως έχει καταφέρει να δρα διά μέσου άλλων ή πίσω από τα διάφορα πάθη μας και αυτός μένει αθέατος. Βλέπετε δεν τον συμφέρει να κάνει γνωστή στον άνθρωπο την παρουσία και την ύπαρξή του. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος των ανθρώπων κάθε εποχής, αλλά και της εποχής μας. Ο άνθρωπος δεν παραδέχεται δυστυχώς την ύπαρξή του. Έτσι αυτός βασιλεύει εκεί που υπάρχει απιστία και ακαταστασία. Ο Θεός βασιλεύει εκεί που υπάρχει πίστη και τάξη. Ο διάβολος πάλι είναι γνωστό ότι ιδρύει το βασίλειό του στην διαίρεση. Γι' αυτό ο Κύριος τον ονομάζει «άρχων του κόσμου τούτου» (Ιωάν. ις' 11). Ένας πιστός διάκονος του λόγου του Θεού τον είχε ονομάσει ύπουλο εχθρό αφού ξεγελούσε και συνεχίζει να ξεγελά τους πιστούς βάζοντας την φωτιά και άνθρωπος τα φρύγανα. Φωτιά είναι ο φουντωμένος εγωισμός μας και φρύγανα είναι τα διάφορα πάθη μας. Έτσι βλέπουμε ότι εξ αιτίας των παθών και αδυναμιών μας υπάρχει γύρω μας η βία, ο πόλεμος, το έγκλημα και τόσα άλλα κακά. Όταν όμως υπάρχει πίστη και ταπείνωση, ο διάβολος εκεί δεν έχει πια δουλειά. Να δούμε όμως έναν άνθρωπο που είναι όπως φαίνεται, γυμνός από πίστη, γι' αυτό και κυριαρχεί στην καρδιά του. Αυτός είναι και ο λόγος που τον αιχμαλωτίζει και τον κάνει δικό του όργανο. « ... ιμάτιον ουκ ενεδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ' εν τοις μνήμασιν». Σωστό ερείπιο, αφού «ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους». Αλήθεια! Δεν υπάρχει πιο φοβερός δυνάστης. Στους ανθρώπους που θα δελεάσει και θα αιχμαλωτίσει συμπεριφέρεται σκληρά και βάρβαρα. Από την στιγμή που θα καταλάβει την μεγάλη αυτή αξία που λέγεται άνθρωπος, γίνεται παίγνιο στις σαδιστικές διαθέσεις του. Στην σημερινή Ευαγγελική διήγηση ο Ίδιος ο Κύριος βρίσκεται μπροστά σ' ένα άνθρωπο που ζει εδώ στην γη, όμως η ζωή του είναι σωστή κόλαση. Όπως μας τον παρουσιάζει και ο ευαγγελιστής Λουκάς, είναι δυστυχής, γυμνός και καταπληγωμένος και σαν αγρίμι γυρνά στα βουνά και στους δρόμους «εκ χρόνων ικανών». Τον αλυσόδεναν, αυτός όμως έσπαγε τα δεσμά και «ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους». Και σήμερα οι άνθρωποι υποφέρουν από την επήρεια των πονηρών πνευμάτων κι όμως δεν μπορούν να καταλάβουν την αιτία, γι' αυτό και τρέχουν εδώ κι εκεί για να λυτρωθούν. Όσοι όμως θέλουν να ελευθερωθούν, οφείλουν να ακούσουν την συμβουλή του Απ. Ιακώβου: «Υποτάγητε συν τω Θεώ. Αντίστητε τω διαβόλω και φεύξεται αφ' υμών» (Ιακ. δ' 7). Οφείλουν ακόμη να επισκεφθούν ένα Αγιο Εξομολόγο, να ανοίξουν την καρδιά τους με ειλικρίνεια, να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, να δηλώσουν μετάνοια και με την νηστεία και την προσευχή θα απαλλαγούν από θλίψεις, μελαγχολίες και νευρώσεις. Δύο χιλιάδες χρόνια ο Μεγάλος Γιατρός Ιησούς, μας υποδεικνύει τον τρόπο: «Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ειμή εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. ιζ' 21). Ας ακούσουμε την σωτήρια συμβουλή Του και μόνο τότε ο Θεός θα κάμει το θαύμα Του. Όσοι όμως αγνοήσουν τον Χριστό, την συμβουλή και την παρουσία Του, θα συναρυθμιθούν με τον αφιλόξενο λαό της χώρας των Γαδαρηνών, που ενωμένοι σαν ένας άνθρωπος ζητούσαν όπως «απελθείν απ' αυτών... και αυτός δε εμβάς εις το πλοίον υπέστρεψεν» (Λουκ. η’ 38).