Του Νίκου Λέκκα *
Πλείστα δημοσιεύματα και ανταποκρίσεις στον παγκόσμιο τύπο και τα διεθνή Μ.Μ.Ε. κρούουν συνεχώς τον κώδωνα του κινδύνου για τη συντελούμενη ανεπανόρθωτη (αν όχι ολική) καταστροφή του περιβάλλοντος (της φύσης, του πλανήτη μας στο σύνολό του).
Εμείς όμως ατάραχοι και για πρόσκαιρη αυτοϊκανοποίησή μας και μόνο, συνεχίζουμε το καταστρεπτικό έργο και «γαία πυρί μιχθήτω...» μετά από μένα το χάος, η καταστροφή...
Βιομηχανίες και επιχειρήσεις ρυπογόνες, και όχι μόνο, συνεχίζουν την καταστροφική τους δράση, με τον ανθρώπινο παράγοντα αντί να προστατεύει, να συνδράμει κι αυτός με ζήλο στην καταστροφή. Οι δε κυβερνώντες τον πλανήτη μας επιδερμικά μόνο ενδιαφέρονται, ενώ στην ουσία συμβάλλουν με κάθε τρόπο κι αυτοί προς τη μη επιστροφή, (πλήρης πλανητική ρύπανση).
Αντί λοιπόν για προστασία και σοβαρή αναδημιουργία της φύσης, οι σημερινοί έποικοι της Γης την κατασπαράζουμε και την αφανίζουμε, τη δε φροντίδα μας για τη φύση την προσφέρουμε μάλλον σε σταγόνες... «Τι να το κάνω το νερό όταν σε στάλες μου το δίνεις, ούτε να ξεδιψάσω μ' αυτό μπορώ, μα ούτε και να ζήσω» μας λέγει κάποιος ανώνυμος στοχαστής και έχει απόλυτο δίκιο, αφού καμιά σχεδόν φροντίδα για τη φύση και οι μόνες μας ενασχολήσεις γι' αυτήν γίνονται με σκοπό και πάλι την ιδιωφέλεια...
Εξάλλου αυτό μας το επιβεβαιώνει και η σοφή λαϊκή ρήση: «Πόσοι και πόσοι φαίνονται το δέντρο ότι αγαπούνε, κι όταν του φάνε τον καρπό, το δέντρο λησμονούνε...». Δηλαδή, τηρούμε απαρέγκλιτα τον ίδιο ακριβώς κανόνα... για κάθε πτυχή του περιβάλλοντος που ζούμε, δηλαδή μόνο ιδιωφέλεια και μετά πλήρη αδιαφορία και καταστροφή.
- Γιατί λοιπόν το δικό σου σκουπιδάκι κάτω πάντα το πετάς, και το καλαθάκι λίγο πιο πέρα δεν αναζητάς;
- Γιατί από το αυτοκίνητο που τρέχεις με παρέα για δροσιά κτλ τ' άδειο μπουκαλάκι (ή κουτάκι ή το αναμμένο αποτσιγαράκι) κάτω πάλι το πετάς, αδιαφορώντας για το πόσο το περιβάλλον που όλοι ζούμε υποτιμάς, αλλά και φωτιά του βάζεις και στο τέλος χωματερή το καταντάς;
- Για ποιο περιβάλλον και ποιο τουρισμό παραμιλάς, όταν με όλα όσα κάνεις, μόνο το βιάζεις και τον τουρισμό αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό θανάσιμα καταδικάζεις;
- Γιατί την ανακύκλωση υποτιμάς κι όλα τ' απορρίμματά σου ανακατεμένα σ' ένα μόνο κάδο ή και κάτω, αδιαφορώντας, τα πετάς;
- Μόνο αν αυτά τα λίγα, λίγο πιο πολύ προσέχεις, τότε όλοι εμείς οι άλλοι μα κι εσύ ο ίδιος, πάνω σε υγιές και ευχάριστο περβόλι, αδιάκοπα θα τρέχεις.
- Πρόσεχε λοιπόν το περιβάλλον προκοπή για να φανεί, να σου δίνει γειά και σφρίγος κι η ζωή σου καθώς πρέπει να γενεί…
- Όλα δηλαδή να τα προσέχεις, τίποτα κάτω μην πετάς, ώστε να μπορείς μαζί με τσ’ άλλους υγιής να περπατάς...
Αλήθεια, θα υπάρξει κάποτε από όλους μας οργανωμένη, σοβαρή προσπάθεια προστασίας για το φυσικό μας περιβάλλον, έτσι ώστε να υπάρχει αυτό και για τις επόμενες γενιές;
Αμφιβάλλω ειλικρινά, αλλά ας το προσπαθήσουμε και να το ελπίζουμε…
* Ο Νίκος Ε. Λέκκας είναι πρώην δ/ντής τραπέζης
