Μια ταινία κινουμένων σχεδίων για ενηλίκους, επισκιάζει όλη τη ζωντανή δράση που προσφέρεται στις αίθουσες αυτήν την εβδομάδα.

ΠΑΡΤΙ ΜΕ… ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ

SAUSAGE PARTY

Σκην.: Γκρεγκ Τίρναν, Κόνραντ Βέρνον

Με τις φωνές των: Σεθ Ρόγκεν, Κρίστεν Γουίγκ, Τζόνα Χιλ, Μπιλ Χέιντερ, Μάικλ Σέρα, Τζέιμς Φράνκο, Σάλμα Χάγιεκ, Έντουαρντ Νόρτον

Ο Φρανκ είναι ένα λουκάνικο ερωτευμένο με τη Μπρέντα, ένα ψωμάκι για σάντουιτς. Περιμένουν ανυπόμονα στο ίδιο ράφι του σούπερ-μάρκετ, ώσπου να επιλεγούν από έναν πελάτη που θα τους πάρει μαζί του σ’ αυτό που νομίζουν ότι είναι η Γη της Επαγγελίας, ενώ στην πραγματικότητα τούς περιμένει βέβαιη κατανάλωση, δηλαδή θάνατος. Όταν συμπτωματικά ανακαλύπτει την αλήθεια για το μέλλον τους, ο Φρανκ προσπαθεί να προειδοποιήσει τα υπόλοιπα προϊόντα του καταστήματος, τα οποία όμως επιλέγουν να πιστεύουν αυτό που τους δυσαρεστεί λιγότερο.

Κωμωδία κινουμένων σχεδίων που απευθύνεται σε ενήλικες και πραγματεύεται με απολαυστική, εύστοχη, ευρηματική ξεδιαντροπιά κι αθυροστομία, θέματα όπως η θρησκεία, η σεξουαλικότητα, η πολιτική, ο καταναλωτισμός, ο έρωτας, η φιλία κι η συντροφικότητα.



DEEPWATER HORIZON

Σκην.: Πίτερ Μπεργκ

Πρωτ.: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ντίλαν Ο Μπράιεν, Κερτ Ράσελ, Κέιτ Χάτσον

Τον Απρίλιο του 2010, στην πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού, οι παραλείψεις των υπευθύνων της εταιρείας BP στους ελέγχους ασφαλείας των εγκαταστάσεων, καταλήγουν σε τραγωδία με τεράστιο περιβαλλοντικό κι ανθρώπινο κόστος.

Δραματική περιπέτεια καταστροφής, βασισμένη στα αληθινά γεγονότα όπως αποδόθηκαν στο άρθρο των Ντέιβιντ Μπάρστοου, Ντέιβιντ Σ. Ρόουντ και Στέφανι Σολ, «Deepwater Horizon’s Final Hours», που δημοσιεύτηκε στους New York Times τον Δεκέμβριο του 2010.  

Παρότι δεν ενδιαφέρεται για πολλά περισσότερα εκτός απ’ την ίδια την καταστροφή, το φιλμ του Μπεργκ την αναπαριστά με τρομακτική αληθοφάνεια, φροντισμένους χαρακτήρες, εξαιρετικές ερμηνείες και τον σεβασμό που αρμόζει στη μνήμη των θυμάτων, τα οποία μνημονεύονται στους τίτλους τέλους.



ΜΙΣ ΠΕΡΕΓΚΡΙΝ: ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

MISS PEREGRINE’S HOME FOR PECULIAR CHILDREN

Σκην.: Τιμ Μπάρτον

Πρωτ.: Εύα Γκριν, Έισα Μπάτερφιλντ, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζούντι Ντεντς, Τέρενς Σταμπ, Άλισον Τζάνεϊ

Επηρεασμένος από τις ιστορίες που του έλεγε ο παππούς του, ο οποίος πεθαίνει με μυστηριώδη κι αποτρόπαιο τρόπο, ο Τζέικ αποφασίζει ν’ αναζητήσει το σπίτι της κυρίας Πέρεγκριν για ασυνήθιστα παιδιά.

Περιπέτεια φαντασίας, βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα του 36χρονου αμερικανού Ράνσομ Ριγκς, που εκδόθηκε το 2011. Μία ακόμα όμορφη, τρυφερή, συμπαθητική, αλλά άνευρη και όχι ιδιαιτέρως εμπνευσμένη ταινία, όπως οι περισσότερες στη φιλμογραφία του Μπάρτον την τελευταία δεκαετία.

Ο σχεδιασμός παραγωγής και τα εφέ είναι εξαιρετικά επιμελημένα, αλλά το εύστοχο καστ παραμένει άνισα αξιοποιημένο, η ιστορία θυμίζει υπερβολικά το κόμικ και τις ταινίες των υπερηρώων X-Men, τα διακυβεύματα μοιάζουν συγκεχυμένα και η δράση εύκολη και διεκπεραιωτική.



ΜΗ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ

LIGHTS OUT

Σκην.: Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ

Πρωτ.: Τερέζα Πάλμερ, Γκέιμπριελ Μπέιτμαν, Μαρία Μπέλο, Αλεξάντερ ΝτιΠέρσια

Όταν ο μικρός Μάρτιν λέει στη μεγαλύτερη αδερφή του ότι η μητέρα τους μιλάει στον εαυτό της μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, εκείνη αποφασίζει να τον πάρει υπό την προστασία της και ν’ αναζητήσουν μαζί μια λύση στο μυστήριο, που αποδεικνύεται πολύ πιο φρικιαστικό απ’ ό,τι φαντάζονταν.

Βασισμένη στην ομώνυμη μικρού μήκους που γύρισε ο σκηνοθέτης το 2013, αυτή η ταινία τρόμου έγινε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του καλοκαιριού, με κόστος μόλις 5 εκατομμυρίων δολαρίων και εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 140 εκατομμύρια παγκοσμίως. Το ότι αν αφαιρέσουμε τους τίτλους τέλους, απομένουν λιγότερα από 80 λεπτά διάρκειας στην καθαρή αφήγηση, προδίδει εύκολα τον προσχηματικό χαρακτήρα της πλοκής, σαν ούτε η ίδια να πιστεύει ότι έχει περισσότερα να κάνει, από το να συνδέσει στοιχειωδώς μεταξύ τους μερικά -ομολογουμένως αποτελεσματικά- τρομάγματα. Όντως, η Νταϊάνα είναι πολύ τρομακτική, αλλά η σεναριακή κοινοτοπία καταντάει ανυπόφορη, ενώ την αλληγορία για την κατάθλιψη την έχουμε δει καλύτερα δοσμένη σε προηγούμενους τίτλους όπως το «Babadook: οι σελίδες του τρόμου» («The Babadook», Τζένιφερ Κεντ, 2014).



ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

I.T.

Σκην.: Τζον Μουρ

Πρωτ.: Πιρς Μπρόσναν, Τζέιμς Φρέκβιλ, Άννα Φρίελ, Μίκαελ Νίκβιστ

Ο Μάικ είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας κι ευτυχισμένος οικογενειάρχης, που ετοιμάζεται να επεκτείνει τις δραστηριότητες της εταιρείας του, όταν ένας ψυχικά διαταραγμένος υπάλληλος πληροφορικής διεισδύει ηλεκτρονικά στη ζωή του κι ετοιμάζεται να τη διαλύσει.

Ψυχολογικό θρίλερ, που πραγματικά με γεμίζει απογοήτευση για την πορεία της καριέρας του Μπρόσναν, ο οποίος συνεχίζει να πρωταγωνιστεί σε κοινότοπα, απλοϊκά κι ασυνάρτητα σχέδια όπως αυτό εδώ, στα οποία την περισσότερη ώρα περιφέρεται ναρκισσιστικά σαν να βρίσκεται σε μία από τις πολλές φωτογραφίσεις περιοδικού ή διαφημίσεις προϊόντων πολυτελείας, στις οποίες διαπρέπει.

Το ότι ο Μπρόσναν είναι ένας από τους ωραιότερους ηθοποιούς της βιομηχανίας δεν το αρνείται κανείς, και οι πόζες του θα ήταν τουλάχιστον ευπρόσδεκτες, αν υπήρχε μια σοβαρή πλοκή για να ενταχθούν, αν δηλαδή το σενάριο των Νταν Κέι και Γουίλιαμ Γουίσερ Τζούνιορ δεν ήταν τόσο προβλέψιμο και διάτρητο απ’ την ασυνέπεια.

Γιατί, για παράδειγμα, ο Μάικ δεν ξεριζώνει από μόνος του το σύστημα ηλεκτρονικής διαχείρισης του σπιτιού από την αρχή;

Πώς είναι δυνατόν με όλα όσα συμβαίνουν στην οικογένεια και στην εταιρεία του, να μην υπάρχει ένας ικανός δικηγόρος κι ένα αρμόδιο αστυνομικό τμήμα ηλεκτρονικού εγκλήματος να ερευνήσει την υπόθεση ή ένας χάκερ ν’ αντεπιτεθεί στον Εντ, χωρίς να πρέπει οποιοσδήποτε κι ειδικά ο Μάικ να μπει στον μάλλον περιττό κι ανόητο κόπο της διάρρηξης;

Ο ταλαντούχος Φρέκβιλ με το γωνιώδες πρόσωπο και το διαπεραστικό βλέμμα είναι μια εύστοχη αλλά χαραμισμένη επιλογή, σε αντίθεση με τον Νίκβιστ, η αδύναμη αγγλική προφορά κι η μειλίχια ερμηνεία του οποίου υποβαθμίζουν τις δεξιότητες και την αξιοπιστία του χαρακτήρα του.

Η φωτογραφία του Έκεχαρτ Πόλακ δε βοηθάει την κατάσταση, αφού τα φίλτρα που χρησιμοποιεί για να προσδώσει ατμόσφαιρα, προσωπικά τουλάχιστον τα εκλαμβάνω ως μια πρόχειρη και ξεπερασμένη λύση.