Ο αγροφύλακας του χωριού ήταν μια υπηρεσία της οποίας η προσφορά της στους αγρότες ήταν πάρα πολύ χρήσιμη και λάθος της κυβέρνησης που κατάργησε την αγροφυλακή.

Μεγάλωσα σε χωριά και μόλις άκουγα το μούζικο του αγροφύλακα και χωρίς να είχα κάνει κάτι, κρυβόμουνα μέσα στη βάγκα, διότι του είχε δώσει ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου το δικαίωμα, όταν κάναμε κάτι, όπως να κόψουμε κανένα απίδι του γειτόνου, να μας παίξει με μια βίτσα που πάντα κρατούσε ο Προκόπης, ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός. Και ο Θεός να τον συγχωρέσει διότι τη δεκαετία του ’50 στο χωριό μου φυτευτήκανε χιλιάδες ελαιόδεντρα και παρόλο που ήταν βοσκοτόπια, κατάφερε σήμερα να είναι λιόφυτα, κάτι που οφείλεται στον Προκόπη.

Σε ένα άλλο χωριό, στον Μοχό, την εποχή εκείνη είχε πέντε αγροφύλακες στους οποίους είχε δώσει εντολή ο αγρονόμος όπου έβρισκαν έναν αγκούτσακα να τον κεντρίζουν και κάθε βράδυ έλεγαν στον αγρονόμο πόσους εκέντριζε ο κάθε αγροφύλακας. Αυτό γινόταν σε όλα τα χωριά της Κρήτης και με αυτόν τον τρόπο είχε παντού απιδιές, ακόμη και στα χωράφια που δεν καλλιεργούταν. Και θέλω να ρωτήσω αυτούς που καταργήσανε την αγροφυλακή ποιους εξυπηρετεί, προφανώς τις χασισοφυτείες και άλλα επαγγέλματα που τους πείραξε η αγροφυλακή. Εγώ πάντως ζητάω να επανέρθει μήπως και γλιτώσω τις ελιές μου που τις έχουν καταφάει όλα τα χαμηλά κλαδιά.

Νίκος Καρούζος