-Ουφ! Να συννέφιασε... λένε βροχή πως έρχεται... Πάει έφυγε το καλοκαίρι. Τέλος η θάλασσα, η ξεγνοιασιά, ο ήλιος...
Φθινόπωρο... μετά ο Χειμώνας... Αλήθεια τι βρίσκουν κάποιοι άνθρωποι και είναι χαρούμενοι;
Δεν μου αρέσουν αυτές οι δύο εποχές, μονολόγησε σιωπηλός διαβάτης στο σήμερα... Πάνω του σύννεφα έτοιμα να ποτίσουν την διψασμένη ΓΗ..
-Συγγνώμη αλλά σε άκουσα, μονολογούσες για μένα και τον Χειμώνα, ήταν έτοιμα τα σύννεφα μου να ποτίσουν την ΓΗ σας και τα σταμάτησα..
-Ναι, όλα γκρίζαραν τριγύρω, είναι μελαγχολικά, σκοτείνιασαν...
-Κοίτα σε παρακαλώ ψηλά, ο ήλιος σου γνέφει παίζοντάς σου κρυφτό, ανάμεσα απ' τα σύννεφα. Πάρε το ζεστό του χάδι, άφησε τον, να φωτίσει την ύπαρξη σου και παρατήρησε μέσα σου. Γιατί ψυχή μου... Δεν υπάρχουν μελαγχολικές μέρες ή νύχτες ούτε καιροί, μόνο άνθρωποι μελαγχολικοί υπάρχουν, που δεν έμαθαν να απολαμβάνουν το τώρα. Να αφήνονται στην στιγμή. Να την ζουν ολοκληρωτικά. Ανθρωποι που δεν νιώθουν το πόσο τυχεροί είναι που ξαναβιώνουν την έλευση του Φθινόπωρου και το καλωσόρισμα του Χειμώνα. Άνθρωποι που δεν νιώθουν ευγνώμονες που γεύονται κι αυτήν την μοναδική μέρα, μόνο παραπονιούνται σκυθρωποί...
Αφήσου στο απαλό χάδι απ' το βοριαδάκι, που μαζί πορευόμαστε κι ετοιμάσου, περπάτησε τραγουδώντας, συγχρονισμένος με το τέμπο απ' τις πρώτες ψιχάλες, άφησε την πρώτη βροχή να κυλίσει πάνω σου, να πάρει μακριά αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα να ξεπλύνει το κορμί και την ψυχή. Περπάτησε μακριά από την πόλη.
Βγες παραέξω, στην φύση. Κοίτα τα χρώματα από τα φυλλώματα των δέντρων κόκκινα, πορτοκαλιά, χρυσοκίτρινα, μύρισε το χώμα που ευγνωμονεί την πρώτη τη βροχή που το ξεδίψασε, μύρισε τα βρεγμένα βότανα...
Νιώσε τους κραδασμούς των σπόρων, κάτω από τα πέλματά σου που κι αυτοί ξεξυπνούν και ξεδιπλώνονται έτοιμοι να πεταχτούν πάνω από την ΓΗ, για να σου προσφέρουν την τροφή σου.. Χόρεψε, ψυχή μου. Τραγούδησε, απελευθερώσου. Απόλαυσε την στιγμή και στείλε την ευγνωμοσύνη σου στο Σύμπαν που είσαι ζωντανός, υγιής και ζεις στην στιγμή.
Ετοίμασε τον χώρο σου. Κάνε τις αλλαγές στα ρούχα σου ...κοίταξε, κοίταξε πόσα όμορφα, κι ούτε που τα θυμώσουν. Γέμισε χρώματα, ζεστά σκεπάσματα, και περίμενέ τον με χαμόγελο τον Χειμώνα. Θα δεις... Αν πλανηθείς στην φύση ξανά, να αφήσεις το λευκό αγνό φως του χιονιού να σε παρασύρει στην μέθη του. Δεν είναι υπέροχο; Όλα τα ντύνει λευκά, δίνοντας τους την ευκαιρία να ξαναγεννηθούν, να βρουν την χαμένη αγνότητα, την διαύγειά τους... Α! και τους φίλους σου να αναζητήσεις αφού πλανηθείτε στις χιονισμένες κορυφές εκεί κοντά στον Θεό, να μαζευτείτε γυρίζοντας πλάι στο αναμμένο τζάκι, απολαμβάνοντας ώρες ατέλειωτες με κουβεντούλα, με μουσικές της ψυχής, πίνοντας κάποιο βραστάρι με βότανα... Να ταξιδέψτε στο χτες, στο αύριο, μα μην ξεχάστε να ρουφήξτε μέχρι το μεδούλι το τώρα. ΓΙΑΤΙ άλλο ένα μοναδικό Φθινόπωρο κι ένας μοναδικά ξεχωριστός Χειμώνας σας βρίσκει υγιείς και ζωντανούς...
ΑΔΡΑΞΤΕ ΤΟΝ με χαμόγελο κι ευγνωμοσύνη...
