Κάθε τέλος, μια αρχή.

ΞΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

DEMOLITION

Σκην: Ζαν-Μαρκ Βαλέ

Πρωτ.: Τζέικ Τζίλενχολ, Ναόμι Γουότς, Κρις Κούπερ, Τζούντα Λούις

Ένας επιτυχημένος σύμβουλος επενδύσεων, προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει τον θάνατο της γυναίκας του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Αισθηματικό και ψυχολογικό δράμα, στημένο πάνω στην παρομοίωση της αποσυναρμολόγησης που ο Φιλ αναφέρει στον Ντέιβις, ο οποίος την εκλαμβάνει πολύ πιο κυριολεκτικά απ’ ό,τι εννοούσε ο πεθερός του. Ο Ντέιβις διαλύει τον συζυγικό του κόσμο γιατί αδυνατεί να αισθανθεί, κάτι που δεν είναι λογικό. Ο ήρωας ενστικτωδώς αισθάνεται τον παραλογισμό, αλλά αδυνατεί να προσδιορίσει την αιτία, κι έτσι, αναζητώντας την αλήθεια στα χαλάσματα της ζωής του, οδηγείται στην ηρεμία και τη συμφιλίωση με τον εαυτό του, το παρελθόν και την απώλεια. Στην πορεία έχει γνωρίσει μια γυναίκα που στέκεται ως υποδειγματική μητέρα πλάι στον ανήσυχο έφηβο γιο της, παρέχοντάς του την ελευθερία ν’ ανακαλύψει τον εαυτό του. Παραλληλίζοντας τον Ντέιβις και τον Κρις, το σενάριο γίνεται μια σπουδή σε ζωές που αρχίζουν, είτε για πρώτη είτε για δεύτερη φορά, αφήνοντας μετέωρο και λιγότερο ενδιαφέροντα μόνο τον χαρακτήρα της Κάρεν. Ο Βαλέ αποσπά πολύ καλές ερμηνείες από το καστ του, κι αφηγείται την ιστορία ισορροπώντας τη μελαγχολία και το γλυκόπικρο χιούμορ, έστω κι αν το σενάριο του Μπράιαν Σάιπ μοιάζει να στηρίζεται υπερβολικά στο εύρημά του, παραλείποντας ένα πλαίσιο πληρέστερης κατανόησης της σχέσης του Ντέιβις με τη γυναίκα του.

ΤΟ ΜΩΡΟ

ΤΗΣ ΜΠΡΙΤΖΕΤ ΤΖΟΟΥΝΣ

BRIDGET JONES’S BABY

Σκην.: Σάρον Μαγκουάιρ

Πρωτ.: Ρενέ Ζελβέγκερ, Κόλιν Φερθ, Πάτρικ Ντέμπσι, Έμα Τόμσον, Τζιμ Μπρόουντμπεντ

Η Μπρίτζετ Τζόουνς είναι πλέον 43 ετών κι ακόμα ελεύθερη. Για να γιορτάσουν τα γενέθλιά της, πηγαίνει με μια συνάδελφό της σ’ ένα μουσικό φεστιβάλ, όπου κάνει σεξ με τον όμορφο αμερικανό Τζακ. Λίγες μέρες αργότερα, θα συναντήσει σε βάφτιση τον μεγάλο της έρωτα, Μαρκ, με τον οποίο επίσης συνευρίσκεται ερωτικά. Έτσι, όταν η Μπρίτζετ ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος, οι δύο άντρες διεκδικούν την πατρότητα του μωρού. Ρομαντική κομεντί, που αποτελεί συνέχεια των «Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς» («Bridget Jones’s diary», Σάρον Μαγκουάιρ, 2001) και «Bridget Jones: η επόμενη σελίδα» («Bridget Jones: the edge of reason», Μπίμπαν Κίντρον, 2004), με πρωταγωνίστρια τη δημοφιλή ηρωίδα που δημιούργησε το 1996 η βρετανή συγγραφέας Έλεν Φίλντινγκ στα ομότιτλα βιβλία της. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια ν’ αναστήσει την καριέρα της, η Ζελβέγκερ επιστρέφει στον πιο διάσημο ρόλο της, σε μια ιστορία που ακολουθεί το ίδιο φορμά με τις προηγούμενες (ένα δίλημμα της ηρωίδας που αφορά πάντα την επιλογή ανάμεσα σε δύο άντρες), παρουσιάζει ένα κρίσιμο καινούριο διακύβευμα, κλείνει προηγούμενες εκκρεμότητες και προετοιμάζει καινούρια μπερδέματα για επόμενες συνέχειες, τα οποία είναι αμφίβολο αν θα δούμε ποτέ να εκτυλίσσονται, αφού οι εισπρακτικές επιδόσεις του φιλμ είναι πολύ απογοητευτικές. Η ταινία είναι αρκετά επιμελημένη ώστε να ικανοποιήσει οπαδούς του είδους ή της συγκεκριμένης σειράς, με τη Ζελβέγκερ και το υπόλοιπο καστ να επαναλαμβάνουν ή να συστήνουν τους ρόλους τους με συνέπεια και ζωηράδα. Όμως το ούτως ή άλλως συνηθισμένο και προβλέψιμο σενάριο ξεπέφτει στην ανοησία, αφού προσωπικά δε θυμάμαι να εξηγείται στους δύο άντρες ο λόγος για τον οποίο δεν εξετάζεται εξαρχής το DNA του μωρού, που είναι ο φόβος της Μπρίτζετ για την αμνιοπαρακέντηση, οπότε αφήνονται ν’ ανταγωνίζονται μεταξύ τους χωρίς να ξέρουν γιατί, ενώ, σχετικά με την κλιμάκωση της ταινίας, όλο το εκτεταμένο γκαγκ αφήνεται αστήριχτο, αφού δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ώστε να μη μπορεί να βρεθεί ένα ταξί στο σημερινό Λονδίνο, ακόμα και στη διάρκεια της νύχτας.