Βρέθηκα το Σάββατο 23 Ιουλίου στο χωριό μου τους Φιλίππους, που βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου στις βόρειες παρυφές των Αστερουσίων, σε μια εκδήλωση του πολιτιστικού συλλόγου που πραγματοποιήθηκε σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον με κρητική μουσική και πλούσια εδέσματα.

Οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικές και το κέφι των εκατοντάδων συνδαιτημόνων δεν άργησε να φτάσει στο κατακόρυφο. Αξίζουν συγχαρητήρια στον δραστήριο πολιτιστικό σύλλογο και τους διοργανωτές της εκδήλωσης γιατί πραγματικά εργάστηκαν με ζήλο για να προκύψει αυτό το αποτέλεσμα.Η εκδήλωση πλαισιώθηκε με τη βράβευση και την απονομή επαίνων στους επιτυχόντες φέτος σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές που έχουν καταγωγή από το συγκεκριμένο χωριό.Ειλικρινά διασκεδάσαμε πάρα πολύ και όλοι ήταν πολύ ευχαριστημένοι.Εγώ είχα και ένα ιδιαίτερο λόγο να είμαι ευχαριστημένος, γιατί δεν είδα τουλάχιστον μέχρι την ώρα που έφυγα ξενόφερτα ποτά στα τραπέζια. Υπήρχε μόνο κρασί και τσικουδιά.Στη συγκεκριμένη εκδήλωση μου δόθηκε επίσης η ευκαιρία να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις που είχα για το Μυλοπόταμο.

Στην παραπάνω εκδήλωση συμμετείχαν πέντε-έξι παιδιά από την ευρύτερη περιοχή του Μυλοποτάμου, τρία εκ των οποίων ήταν σπουδαστές στη Σχολή Ικάρων και οι υπόλοιποι σε διάφορες άλλες πανεπιστημιακές σχολές των Αθηνών.Τα παιδιά αυτά που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και ήταν προσκεκλημένα συγγενικού μου προσώπου, που πρόσφατα αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων, κυριολεκτικά με εντυπωσίασαν με την ευγένεια, το ήθος, τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητά τους αλλά και με τη χορευτική τους δεινότητα. Ήταν πραγματική απόλαυση να τα βλέπεις να ξεδιπλώνουν το χορευτικό τους ταλέντο και να εισπράττουν τα χειροκροτήματα και το θαυμασμό όλων των συνδαιτημόνων.Η ποιότητα των παιδιών αυτών με έκανε, όπως προανέφερα, να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις μου για τη συγκεκριμένη περιοχή της Κρήτης.Μου ήρθε αυθόρμητα η σκέψη ότι ο Μυλοπόταμος δεν είναι μόνο αυτό για το οποίο ασχολούνται κατά καιρούς τα μέσα ενημέρωσης με την έντονη παραβατικότητα. Είναι και κάτι άλλο που αποπνέει έντονα, κάτι το πανάρχαιο, το ευγενές, το ανώτερο.Σκέφτηκα ότι αυτούς τους λεβέντες, τους υπερήφανους, τους ασυμβίβαστους που δεν κάνουν εκπτώσεις στις ηθικές αξίες που κληρονόμησαν και διδάχτηκαν από ευγενείς προφανώς γονείς, θέλουμε. Τέτοιους ανθρώπους λεβέντες χρειάζεται η Κρήτη που να τιμούν αυτό το πολύ βαρύ όνομα που μας κληροδότησαν οι πατεράδες μας. Αυτή την Κρήτη την υπερήφανη και ασυμβίβαστη πρέπει να αγωνιστούμε να ξαναφτιάξουμε, την Κρήτη των προγόνων μας γιατί όπως μας λέει ο Καζαντζάκης: Η Κρήτη έχει αληθινά κάτι το πανάρχαιο, το άγιο, το πικραμένο και περήφανο που έχουν οι χαροκαμένες μάνες που γέννησαν παλικάρια.Μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό η σκέψη ότι ο χαρακτήρας, το ήθος και η προσωπικότητα των ανθρώπων είναι θέμα παιδείας.

Τελικά όποια ποιότητα παιδείας προσφέρεις τέτοια ποιότητα ανθρώπων θα πάρεις.

Γιάννης Αγγελάκης