Εξακολουθεί να δρα στο πολιτικό προσκήνιο και συχνά να δίδει τον τόνο της επικαιρότητας μια ισχυρή μερίδα πολιτικών και οπαδών τους, που προσπαθούν να διαιωνίσουν το κλίμα πριν το 2008-2010: Τότε που οι κυβερνήσεις κέρδιζαν στα λόγια όλα τα ολυμπιακά μετάλλια υπέρ του εθνόσημου και διασφάλιζαν την ευημερία της βυθιζόμενης στο χρέος χώρας και των κατοίκων της!
Οι επιδόσεις παραπληροφόρησης έχουν προσαρμοστεί σε νέα πλαίσια, αλλά κινούνται στο ίδιο πάντα πεδίο εικονικής πραγματικότητας. Ότι η Κρήτη χρεώνεται να παραλάβει τις επιστροφές των μεταναστών που κρίνονται ακατάλληλοι για τη Γερμανία. Ότι θάταν καλύτερα να αποτύγχαναν τα σώματα ασφαλείας στη σύλληψη των Σακκά-Σεϊσίδη. Ότι η αρχαιολογία πρέπει να κάμει τα «στραβά μάτια» σε μελλοντικά ενδεχόμενα ευρήματα στο πρώην Ελληνικό, ένα από τα σπουδαιότερα τοπία της Αττικής. Και άλλα παρόμοια. Η στάση των παραγόντων αυτών βρίσκεται σε όλο και πιο χτυπητή αντίθεση με μια πλειοψηφία των πολιτών που βαθμιαία διαμορφώνεται: Αυτών που από το υστέρημά τους πασχίζουν να ανταποκριθούν στις φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις για να σηκώσει το κράτος κεφάλι έξω από τον ωκεανό της υπερχρέωσης. Αυτών που σε αντίξοες συνθήκες παράγουν για να καλύψουν ελλείψεις δεκαετιών που σωρεύτηκαν στην αγορά μας. Των νέων που αναζητούν επίμονα δυνατότητες απασχόλησης και τεχνολογικής αναβάθμισης της χώρας. Των επιχειρηματιών που βελτιώνουν με γρήγορα βήματα τις εξαγωγικές τους επιδόσεις φωτίζοντας την αυγή μιας πιο ελπιδοφόρας μέρας.
Δεν πάει στράφι η προσπάθεια όλων αυτών που τραβούν το κουπί της πραγματικής ανάκαμψης της χώρας. Η Ελλάδα κινήθηκε σε ήρεμες θάλασσες όταν ψηφίστηκε το BREXIT, που σε άλλες συνθήκες θα μας ανέβαζε ξανά στα πρωτοσέλιδα της παγκόσμιας σκανδαλοθηρίας. Το δημόσιο χρέος της χώρας αποπληρώνεται. Κινιόταν το α’ τρίμηνο του 2016 κάπου 5 μονάδες πάνω από την τιμή του 2013. Προβλέπεται δε να κινηθεί στο τέλος του χρόνου στα επίπεδα που είχε προαναγγείλει από το 2013 η EUROSTAT. Διαψεύδοντας ετσι όσους κινδυνολογούν για δήθεν εκτόξευσή του μετά την περισινή διαπραγμάτευση. Το 2015 έκλεισε με σχεδόν μηδενική μεταβολή το Α.Ε.Π. που θα γυρίσει φέτος σε θετικό πρόσημο. Ο τουρισμός άντεξε παρά τη διεθνή κρίση και ταλαιπωρείται μόνο από τις δομικές του ανεπάρκειες. Έτσι κινείται η χώρα σε μιας μορφής κανονικότητα. Όσο κανονική μπορεί να είναι, όταν έχει διπλάσιο χρέος από τον ετήσιο τζίρο της. Βρισκόμαστε συνεπώς μπροστά στην πρόκληση χάραξης μιας κοινής πορείας αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους και της παραγωγικής μας ανασυγκρότησης.
Το διεθνές τοπίο, εξάλλου, παρά τους μελλοντικούς κινδύνους που προοιωνίζονται το BREXIT και η άνοδος της ακροδεξιάς, δείχνει κάποια ευνοϊκά σημάδια για τη χώρα μας. Για πρώτη φορά ασκείται τόσο μεγάλη διεθνής πίεση για περικοπές στο χρέος μας που οι τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού χαρακτήριζαν βιώσιμο. Η κρίση στην Τουρκία μπορεί να έχει κυρίως ευνοϊκές επιπτώσεις. Αφού μας αφήνει περιθώρια αυξημένης διεθνούς ευελιξίας και περιορίζει ξεσπάσματα σε βάρος μας από τη διπολική ασταθεια που κυριαρχούσε μέχρι πρόσφατα στα κρίσιμα αυτά σύνορά μας. Άρα, μια ψύχραιμη εκτίμηση της διεθνούς πραγματικότητας δείχνει για την Ελλάδα ευνοϊκές προοπτικές, όπως μόνο στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αναδείχθηκαν κι ας είναι τώρα πολύ μικρότερου βεληνεκούς.
Καλλιέργεια αστάθειας
Σε τι βαθμό στηρίζονται οι θετικές εσωτερικές και διεθνείς δυνατότητες που διαμορφώνονται από το κλίμα αβεβαιότητας και ρευστότητας που καλλιεργεί η αξιωματική αντιπολίτευση; Ακόμη και οι πιο απροβλημάτιστοι αντιλαμβάνονται τον τιτάνιο αγώνα που πρέπει να δώσουμε ως το 2019 για να αξιοποιήσουμε την περίοδο χάριτος που μας εξασφάλισε το ενδιάμεσο πρόγραμμα. Να καλυφθούν τα κενά της παραγωγικής μας υστέρησης που σημειώθηκαν τα τελευταία 40 χρόνια επιχειρώντας μείωση των εισαγωγών βασικών αγαθών και αύξηση κάθε λογής εξαγωγών. Εξασφαλίζεται στο πολιτικό μας κλίμα η ηρεμία και η καθολική αποφασιστικότητα αυτής της στόχευσης; Κι από ποιες αφετηρίες, τέλος πάντων, κινείται η αξιωματική αντιπολίτευση με τα δεκανίκια της, όταν καλλιεργεί ένα παρατεταμένο άγχος στην κοινωνία μας;
Στο πολίτευμα της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας υπάρχουν κανόνες για την ανάληψη σοβαρής πρωτοβουλίας αλλαγής της πολιτικής πλεύσης μιας χώρας. Προβλέπεται η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας εναντίον αυτών που κυβερνούν. Γιατί δεν το αποτολμούν; Κι αν ένα κόμμα ή ένα μέτωπο πολιτικής αμφισβήτησης δεν σοβαρολογεί τηρώντας τους κανόνες σαν αντιπολίτευση, τότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο σοβαρή υποψηφιότητα θέτει για να αναλάβει τις πραγματικές ευθύνες να οδηγήσει τον τόπο σε ένα καλύτερο αύριο.
Μια εκδοχή που ίσως ευνοούσε την αναπλήρωση της απουσίας πραγματικού και υπεύθυνου προγράμματος νέας πορείας είναι η επιστράτευση κατάλληλων, υψηλού επιπέδου πολιτικών στελεχών. Στις ευρωπαϊκές χώρες με τις οποίες συμπλέουμε δεν υπάρχουν τέτοια υποκατάστατα. Αλλά ας υποθέσουμε πως διατηρούν στη χώρα μας κάποια ίχνη αποτελεσματικότητας. Αξίζει να δει κανείς το βαθμό εμπιστοσύνης που εμπνέει σ’ εμάς το ανθρώπινο δυναμικό της αντιπολίτευσης. Τα στελέχη της χάλασαν τον κόσμο πρόσφατα, γιατί δεν κλήθηκαν να συμμετάσχουν σ’ ένα κρίσιμο ζήτημα υπηρεσιακής συνεννόησης των εκλεγμένων αυτοδιοικητικών εκπροσώπων με τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες. Κανείς δεν τους απέκλεισε ποτέ από τις συζητήσεις που θα επακολουθήσουν κανονικά και μέσα στις κομματικές τους οργανώσεις για να βρεθεί η καλύτερη λύση. Με το θράσος της κηδεμόνευσης, όμως, που τους οπλίζει η προσδοκία της δήθεν επικείμενης άσκησης απόλυτης εξουσίας φέρθηκαν με τον πιο άθλιο, όπως καταγγέλθηκε, τρόπο εναντίον δημοτικών αρχόντων στα χωράφια των οποίων διεκδικούν πρωτεύοντα λόγο.
Δεν είναι αυτό το μοναδικό παράδειγμα έλλειψης πολιτικού ήθους και επίδειξης αντιδημοκρατικού φρονήματος εκ μέρους τους. Πρόσφατα πρωτοστάτησαν οι ίδιοι σε μια κλειστή σύσκεψη για να εκφράσουν την αντίθεσή τους για το αίμα που ρέει στην άσφαλτο της Κρήτης. Είναι άραγε οι μόνοι που πονούν μ’ αυτό; Και ποιες είναι οι δικές τους ευθύνες για την κατάσταση του οδικού δικτύου και τους όρους χορήγησης αδειών οδήγησης στα τελευταία 50 χρόνια; Ή μήπως άνοιξαν μόλις, όπως οι πεταλούδες, τα κομματικά τους φτερά που τα ’τρεφαν κατά τη μεταπολίτευση σαν προνύμφες στα κουκούλια τους; Όμως στη συγκεκριμένη σύσκεψη ήταν απρόσκλητοι, όχι μόνο τα άλλα κόμματα, αλλά και η Περιφέρεια Κρήτης που έχει τη θεσμική και νομική ευθύνη οδικής ασφάλειας. Σ’ αυτή ρίχνουν, συνεπώς, τις ευθύνες για το αίμα που ρέει καθημερινά στους δρόμους. Κι είναι περίεργο που οι εκπρόσωποι της Περιφέρειας δεν αντέδρασαν για τον αποκλεισμό και την στοχοποίησή τους με το ίδιο σθένος που αντέδρασε η πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση όταν παραβιάστηκαν τα οριοθετημένα πλαίσια αρμοδιότητάς τους. Οι πολίτες, βέβαια, παρακολουθούν, αξιολογούν και κρίνουν.
Το καλύτερο για όλους μας και προ παντός για τη χώρα είναι να δοθεί ένα τέλος σ’ όλα αυτά τα αχαρακτήριστα. Να προσγειωθούμε όλοι στη δεινή πραγματικότητα που οδήγησε τη χώρα η κρίση χρέους και η κρίση των αξιών της. Και να αναζητήσουμε με το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό λαϊκής συσπείρωσης την πόρτα εξόδου. Η σταθεροποίηση δεδομένων και τα θετικά δείγματα διεθνών συνθηκών που διαφαίνονται πρέπει να αποτελέσουν αφετηρία ευοίωνων προοπτικών και εξελίξεων. Ο ελληνικός λαός απέδειξε τα τελευταία χρόνια την ωριμότητα και την εγρήγορσή του να αρπάξει τις εξελίξεις από τα κέρατα. Αυτός θα κατευθύνει τα γεγονότα και θα κρίνει όλους όταν έλθει η ώρα του. Αβάσιμες αναταραχές και υπονομεύσεις δυνατοτήτων δεν ευνοούν κανένα στην παρούσα φάση.
