Αυτό που το σινεμά φέρνει τους λαούς πιο κοντά.

ΠΟΥ ΠΑΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ;
QUO VADO?
Σκην.: Τζενάρο Νουντσιάντε
Πρωτ.: Κέκο Τζαλόνε, Ελεονώρα Τζοβανάρντι, Σόνια Μπεργκαμάσκο
Ο Κέκο είναι ένας 38χρονος ιταλός δημόσιος υπάλληλος, που απολαμβάνει τα πολυάριθμα προνόμιά του, ανάμεσα στα οποία κι η πολύτιμη μονιμότητα. Όταν η κυβέρνηση αποφασίζει ν’ αναδιαρθρώσει τη δημόσια διοίκηση, ο Κέκο θ’ αποφύγει τον εκβιασμό της εθελουσίας εξόδου, υπομένοντας ακόμη και τις χειρότερες μεταθέσεις στα πιο απομακρυσμένα μέρη όχι μόνο της Ιταλίας, αλλά κι ολόκληρης της Ευρώπης.
Δεν ξέρω αν υπάρχει καταλληλότερη κωμωδία για ελληνικό ριμέικ αυτή τη στιγμή. Γραμμένη από τον σκηνοθέτη και τον πρωταγωνιστή, η ταινία σατιρίζει με τον πιο ανελέητο τρόπο τον χαρακτήρα και τις συνήθειες του νεο-ιταλού, ο οποίος, όπως διαπιστώνει κανείς ολοένα και περισσότερο καθώς η πλοκή προχωρά, αποδεικνύεται ολόιδιος με τον γείτονά του τον νεο-έλληνα. Το χιούμορ μπορεί να είναι χονδροειδές και στερεότυπο, αλλά παραμένει ευρηματικό κι εύστοχο, κοροϊδεύοντας φαινόμενα όπως το βόλεμα και το ρουσφέτι στο δημόσιο, ο μητρικός υπερ-προστατευτισμός, η οδηγική αγένεια, η διαφορά ιδιοσυγκρασίας με τους βορειο-ευρωπαίους και άλλα πολλά που είναι παρηγορητικό να μαθαίνει κανείς ότι δεν αποτελούν αποκλειστικό γνώρισμα του άξεστου ελληναρά.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
A BIGGER SLPASH
Σκην.: Λούκα Γκουαντανίνο
Πρωτ.: Τίλντα Σουίντον, Ματίας Σόναρτς, Ρέιφ Φάινς, Ντακότα Τζόνσον
Η Μάριαν είναι μια θρυλική ροκ σταρ που περνάει τις διακοπές της μαζί με τον σύντροφό της, Πωλ, σε μια απομονωμένη βίλα στην ιταλική επαρχία, ώσπου μια μέρα καταφτάνει για να τους επισκεφτεί ο πρώην παραγωγός κι εραστής της τραγουδίστριας, Χάρι, μαζί με τη νεαρή Πενέλοπι που μάλλον είναι κόρη του.
Αισθηματικό δράμα που αν βλέπεται ευχάριστα μέχρι ένα σημείο, αυτό οφείλεται στο αξιόπιστο ταλέντο των Σουίντον, Σόναρτς και Φάινς, με τη Τζόνσον να προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να δικαιολογήσει την παρουσία της και να ταιριάξει στο σύνολο.
Το μοντάζ του Γουόλτερ Φαζάνο διαχέει τον ερωτισμό ανάμεσα στους χαρακτήρες με τις έξυπνα χειρισμένες αναντίστοιχες αμόρσες, αλλά η ιστορία παραμένει επιφανειακή και περιστασιακά άρρυθμη, ώσπου πλατειάζει εντελώς μετά από την έκπληξη της πλοκής, η οποία μοιάζει υπερβολική κι άσκοπη.