Φέτος στην Θεσσαλονίκη επισκέφθηκα τον αγαπητό μου φίλο, τον Βασίλη. Έχει το όνομα του συγχωρεμένου του πατέρα μου. Είμαστε ακριβώς συνομήλικοι. Έχει γεννηθεί την ίδια ακριβώς χρονιά, τον ίδιο μήνα, την ίδια μέρα μ’ εμένα. Σπούδασε κι αυτός φιλολογία. Συνταξιούχος φυσικά κι αυτός.
Τον βρήκα φορτισμένο. Είχε πεθάνει ένας στενός του συγγενής. Πρόσωπο αγαπημένο. Κρατούσε ένα κομπιουτεράκι και χαρτιά και υπολόγιζε και έγραφε σημειώσεις.
Άρχισε να μου εξηγεί: « Ως τώρα έχω ζήσει λίγες παραπάνω από τριάντα χιλιάδες (30.000) ημέρες. Τις έχω υπολογίσει με το κομπιουτεράκι.
1) Για να τραφώ μέχρι τώρα εγώ, πρέπει κατά μέγιστη δυνατή προσέγγιση να έχουν σφαχτεί περίπου
- 1.500 κοτόπουλα
-500 πρόβατα ή κατσικάκια
-400 γουρουνόπουλα
-170 κουνελάκια
-80 μοσχαράκια.
-Επίσης για μένα έχουν προσφέρει την ζωή τους άπειρα ψάρια.
-Και ακόμη και άλλα ζώα. Όλα βεβαίως πολύ χονδρικώς. Τα καημένα!
2) Μόλυνα ή επιβάρυνα το περιβάλλον με
-κάθε λογής σκουπίδια
-αέρια από καύση βενζίνης ή πετρελαίου για κίνηση και θέρμανση
-αποπλύματα και υπερβολική κατανάλωση νερού
-ούρα και κόπρανα.
3) Έκανα ζημιά ειδικά στα δάση, που εκτός των άλλων είναι και κατοικία των άγριων ζώων
-ξοδεύοντας ασυλλόγιστα χαρτί
-αγοράζοντας έπιπλα κατασκευασμένα από ξύλο
-καίοντας κάρβουνα ή ξύλα, κυρίως παλαιότερα, για θέρμανση
-καταναλώνοντας όσπρια και δημητριακά, πολλά από τα οποία καλλιεργούνται σε εδάφη επίτηδες αποψιλωμένα από δάση.
4) Προσπάθησα να ωφελήσω την κοινωνία διδάσκοντας στα παιδιά
-νέα ελληνικά (την γλώσσα μας)
-αγωγή του πολίτη
-ιστορία
-δίνοντας συμβουλές (παρεμπιπτόντως, γιατί δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα διδασκαλίας στα σχολεία μας) για αρετή και για ηθική συμπεριφορά μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. Και συμβουλές για εργατικότητα.
5) Ζημίωσα όμως κιόλας τα παιδιά διδάσκοντας
-λατινικά
-αρχαία ελληνικά (δυστυχώς την γλώσσα μόνο και όχι τις ιδέες τους. Όμως επιβάλλονται από το πρόγραμμα). Καλύτερα, αντί για αυτά, να δίδασκα, ας πούμε, ένα μάθημα όπως ‘’Όροι αυξήσεως της ποιότητας της ζωής μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων”. Διότι υπάρχει φθορά στον χαρακτήρα των πολιτικών μας, μεγάλη οργή στην νεολαία μας και πτώση της ηθικής γενικώς.
Όλα αυτά χονδρικότατα.
Στην παραγωγή προϊόντων δεν συμμετείχα. Ανήκα, βλέπεις, στον τριτογενή τομέα, δηλαδή προσέφερα υπηρεσία.
Ιδιαίτερα ανησυχώ διότι παρατηρώ ότι, εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας, οι νέοι σήμερα αποφεύγουν τον γάμο. Δεν παντρεύονται. Έχουν απλώς ερωτικούς συντρόφους. Και παίρνουν προφυλάξεις για να μην κάνουν παιδιά. Από την άλλη μεριά η Ελλάδα πλημμυρίζει από μετανάστες, που τελικώς εγκλωβίζονται στην χώρα μας.
Πράγματα πρωτοφανή και πολύ επικίνδυνα για το Έθνος μας.
Αυτά σκέφτομαι σε γενικές γραμμές και έτσι αισθάνομαι τώρα στα γηρατειά μου».
Επειδή τον έβλεπα φορτισμένο και βαρύθυμο, του απάντησα με ένα στίχο από τα Ειδύλλεια του αρχαίου Θεοκρίτου αλλάζοντας μόνο το όνομα και βάζοντας το δικό του: «Θαρσείν χρη, φίλε Βασίλειε. Τάχ’ αύριον έσσετ’ άμεινον» (πρέπει να έχεις θάρρος, αγαπητέ Βασίλη. Ίσως αύριο θα είναι καλύτερα).
