Του Νίκου Φλεμετάκη

Οι μεγάλες ώρες της ανθρώπινης μοίρας λυγίζουν την ψυχή και τραυματίζουν το Είναι μας, όταν αγαπητοί φίλοι κι αξιόλογοι άνθρωποι της επιστήμης και της κοινωνίας, φεύγουν αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό.

Πέρασαν 40 ημέρες από τότε που έφυγε από τη ζωή και μετοίκησε στον κόσμο των μακάρων ο Ιορδάνης Δατσέρης, ιατρός, π. πρόεδρος Συλλόγου Πολιτιστικής Αναπτύξεως Ηρακλείου, ως και της Εταιρείας Ατόμων Α μΕ «Ο ΑΓΙΟΣ ΤΙΤΟΣ».

Ένας εξαίρετος εργάτης της ιατρικής επιστήμης, που είχε μέσα του τον πολιτισμό της ψυχής, ένας ευυπόληπτος πολίτης, ένας σεμνός και σεβάσμιος συμπολίτης μας, ένας ακέραιος χαρακτήρας ανδρός.

Άνθρωπος ολοκληρωμένος, ήπιος χαρακτήρας, υποµονητικός, αυτοθυσιαστικός, υπόδειγμα οικογενειάρχου και φίλου, συνεργάτης, συγχωρη- τικός, άκακος, άδολος, αγνός και συγκαταβατικός.

Τον διέκρινεν η φιλομάθεια, η οξυδέρκεια, η ευφυΐα και η ταπεινοφροσύνη.

Τα πολλά και σπάνια προσόντα του, μπορούσε ο κάθε συζητητής να διακρίνει από την πρώτη στιγμή της συναναστροφής.

Ήταν πάντα κοντά στο συνάνθρωπο αρκεί να του έλεγε το πρόβλημα που τον απασχολούσε.

Ένας άνθρωπος στιβαρός αλλά και ευάλωτα συναισθηματικός, που γνώρισε και εφάρμοζε πάντα το μέτρο. Που έδωσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της ιατρικής επιστήμης όπου υπηρέτησε επί τόσα χρόνια στην δακτυλοδεικτούμενη σήμερα οικογένειά του, μα και στην Δημοτική Υπηρεσία προς όφελος της οποίας εργάστηκε σκληρά για την πολιτιστική και πολιτισμική αναβάθμιση της πόλης του Μεγάλου Κάστρου, που τον τίμησε με την επανειλημμένη εκλογή στο αξίωμα του Δημοτικού Συμβούλου.

Φιλικός στο συνάνθρωπο με σπάνιες αρετές για την εποχή μας, έδινε απλόχερα το χέρι , στηρίζοντας ηθικά και υλικά, οσάκις του ζητείτο

Η ευστροφία που τον διέκρινε, και η ορθή κρίση επί σοβαρών ιατρικών, πολιτικών, δημοτικών, κοινωνικών πολιτισμικών και πολιτιστικών θεμάτων, γινόταν αντιληπτή από την πρώτη στιγμή της, μετ’ αυτού, συζητήσεως.

Ένας ακούραστος εργάτης των γραμμάτων, της μάθησης ,της αγάπης, της αλληλεγγύης, της χριστιανικής πίστης και αφοσίωσης στα χριστιανικά ιδεώδη και της προσφοράς, γιατί έτσι ξεκίνησε ο εργατικότατος Ιορδάνης Δατσέρης από τα πρώτα βήματα της ζωής του

Συνεργάστηκε άρτια με πάρα πολλούς ανθρώπους από τον ιδιωτικό, το δημοτικό και δημόσιο τομέα, πάντοτε με γνώμονα το δημοτικό και δημόσιο συμφέρον και ποτέ το προσωπικό.

Επί αρκετά χρόνια συνεργαστήκαμε σε πολιτιστικά και πολιτισμικά θέματα και η συνεργασία μαζί του έχει χαραχτεί στην μνήμη μου και στην ψυχή μου. Ελάχιστον αντίδωρο στην εν γένει προσφορά και αιώνιο μνημόσυνο στη θύμησή του αείμνηστου Ιορδάνη Δατσέρη, τα ταπεινά αυτά λόγια.

Αγαπημένε μου γιατρέ, πρόεδρε, φίλε Ιορδάνη, σε αποχαιρετώ με το σεβασμό που σου πρέπει.

Στο φωτεινό και ανέσπερο κόσμο της αιωνιότητας ήρεμη και γαλήνια ανάπαυση να έχεις.

Η θύμησή σου αιωνία!