Έφυγε πρόωρα από τη ζωή την περασμένη Τετάρτη ο Νικόλας Γκαλανάκης, ένα από τα «παιδιά μου των Βώρων», της «αρχαιολογικής οικογένειας» της Κρήτης. Ο Νικόλας, γόνος μεγάλης φιλικής οικογένειας, δεμένης πολλαπλά μαζί μας – με μας τους μη Kρητικούς Bωριανούς - σπούδασε στο 1ο δημόσιο ΙΕΚ Μοιρών «Συντήρηση αρχαιοτήτων και έργων Τέχνης», εκπαιδεύτηκε και εργάστηκε μαζί μου στο Εργαστήριο του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Κρήτης στους Βώρους, στην ανασκαφή και στη συντήρηση των μνημείων της Ακρόπολης Σμαριού, της Αγρέπαυλης Πιτσιδίων, των κεραμικών εργαστηρίων Γουβών κ.α. και ιδιαίτερα στη συντήρηση των ευρημάτων από αυτούς τους χώρους. Στο πλαίσιο του pρογράμματος «Δαίδαλος» για «Εφαρμογές προηγμένης τεχνολογίας στη σύγχρονη έρευνα» εκπαιδεύτηκε από καλούς δασκάλους στη χρήση των GPS, συνεργάστηκε με αρχαιολόγους, τοπογράφους και γεωγράφο και συνέβαλε στη δημιουργία του Αρχείου Μνημείων Κρήτης. Δυστυχώς το 2002 διακόπηκε η συνεργασία μας και έκτοτε εργάστηκε κατά διαστήματα με άλλους αρχαιολόγους στην Κνωσό και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Αγαπούσε ιδιαίτερα τη θάλασσα και το ψάρεμα και έλαβε μέρος και στις υποβρύχιες αρχαιολογικές έρευνες της Αλεξάνδρειας Αιγύπτου. Μόλις πρόσφατα μονιμοποιήθηκε ως συντηρητής αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηρακλείου και ειδικότερα στο νέο Μουσείο Μεσαράς. Δυστυχώς δεν πρόλαβε ούτε να χαρεί τη θέση, που επάξια αλλά καθυστερημένα κέρδισε, ούτε την οικογένειά του και τη μικρή του κόρη. Ο Νικόλας ήταν ένας καλός συντηρητής, ένας ευγενικός άνθρωπος χαμηλών τόνων, ένα καλό παιδί. Κρίμα που έφυγε τόσο γρήγορα και επώδυνα. Η οικογένειά του, οι συνεργάτες του, και οι φίλοι του θα τον θυμούνται πάντα. Καλό σου ταξίδι Νικόλα.

Δ. Βαλλιάνου