Του Νικολάου Σκουραδάκη*

“Αγαπημένε μου θείε”,

Νιώθω την ανάγκη να γράψω δυο λόγια για σένα, από καρδιάς, 40 μέρες μετά το θάνατό σου, κι'αυτό γιατί... από τότες που σε γνώρισα στο χωριό μας, το Κρυονέρι Μυλοποτάμου σα νεαρός, ξεχώριζες.

Είχες μια προσωπικότητα, ένα αστέρι πολιτισμού, από την αρχή της ζωής σου φαινόταν στο μέτωπό σου.

Ήταν η εποχή που μόλις είχε τελειώσει ο αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος και ο κόσμος ζούσε μέσα στη φτώχεια, τη μιζέρια και το φανατισμό.

Αγαπητέ μου θειε,

Μικρός όταν ήσουν πέρασες μεγάλες δυσκολίες, μια εποχή που οι φασίστες Γερμανοί κατακτητές είχαν καψαλιάσει την πατρίδα μας, πολλοί χωριανοί μας δεν γύρισαν από το μέτωπο. Εκείνο τον καιρό είχαν κάψει και τ'Ανώγεια και εκατοντάδες Ανωγειανοί είχαν φιλοξενηθεί και στο χωριό μας.

Το σπίτι του πατέρα σου ήταν ένα μοναστήρι στον ανθρώπινο πόνο, άνδρες, γυναίκες και μικρά παιδιά βρήκαν καταφύγιο, αγάπη και στοργή, για ένα και παραπάνω λόγο, ο παππούς σου ο Φραγκιάς είχε την καταγωγή του από τα Ανώγεια.

Ο αείμνηστος πατέρας σου, Φραγκογιάννης, και η μάνα σου Ολυμπιάδα, πρωτεξαδέλφη του Νίκου Καζαντζάκη, σε είχαν γαλουχήσει με αρχές και αξίες της ζωής.

Μόλις τέλειωσες το δημοτικό σχολείο, επήρες την ευχή των γονέων σου, δεν είχαν και τίποτα άλλο να σου δώσουν, ήρθες στο Μεγάλο μας Κάστρο, όπου και διάλεξες να μάθεις την τέχνη του μαραγκού.

Τέλος, στη δεκαετία του '50 άνοιξες το πρώτο σου ζαχαροπλαστείο μαζί με τον αδελφό σου Θανάση στην αρχή της 62 Μαρτύρων.

Έγινε ένα στέκι των χωριανών μας, αργότερα των Μυλοποταμιτών και των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής του Μαλεβιζίου. Επεκτάθηκες.

Άνοιξες και δεύτερο κατάστημα στην 62 Μαρτύρων κοντά στα Καμίνια. Αργότερα και ένα ιδιόκτητο μαγαζί στην οδό Ανωγείων, και μετά από λίγα χρόνια, στον Άγιο Ιωάννη το Χωστό, τα Κανάρια. Σε όλο το δυτικό μέρος του Ηρακλείου ήσουν ο κυρίαρχος επαγγελματικά. Πρωτοπόρος στο νομό Ηρακλείου, σ'αυτό που βλέπουμε μετά από τόσα χρόνια με τα σημερινά πολυκαταστήματα.

Το έτος 1978 μια πατούλια Μυλοποταμίτες στη γειτονιά σου, 62 Μαρτύρων και Θερίσσου, και με τη δική σου συμμετοχή, βάλαμε τα θεμέλια του Συλλόγου Μυλοποταμιτών Ηρακλείου Κρήτης.

Εκείνη την εποχή είχες ξεκινήσει να ασχολείσαι και με τα κοινά του Ηρακλείου κατεβαίνοντας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.

Όμως... κόντρα στο ρεύμα του ποταμιού και στα συμφέροντά σου, αυτό δείχνει ότι είχες ένα μεγάλο τσαγανό μέσα σου. Δεν ήσουν δηλαδή από τους ανθρώπους που βλέποντας το ρεύμα έλεγαν “όπου πάνε πολλοί πάω και γω”. Οι αντίπαλοί σου άρχισαν να σε πετροβολούν, όμως πετροβολούσαν ένα δέντρο που ήταν γεμάτο καρπούς και με πλούσιους χυμούς.

Πέρασαν 15 χρόνια και το 1993 ανέλαβες πρόεδρος του Συλλόγου Μυλοποταμιτών Ηρακλείου. 1993-2006.

Τον επόμενο χρόνο 1994, αγοράζονται με δικές σου ενέργειες, και γίνονται εγκαίνια ιδιόκτητων γραφείων του συλλόγου μας, στην οδό Ανωγείων και Θερίσσου 2.

Ταυτόχρονα άρχισαν να γίνονται επισκέψεις σε όλα τα χωριά της επαρχίας μας, με αντικειμενικό σκοπό να παρουσιάσουμε τη φωτεινή μεριά του φεγγαριού του Μυλοποτάμου και να περιορίσουμε στο μέτρο του δυνατού την όποια παραβατικότητα.

Καθιερώνεται γιορτή μνημοσύνου κάθε χρόνο για τους πεσόντες συνεπαρχιώτες μας, σε όλους τους αγώνες του έθνους μας.

Καθιερώνεται ο Άγιος Γεώργιος προστάτης του Συλλόγου Μυλοποταμιτών με την ημερομηνία 3 Νοεμβρίου, του Μεθυστού, στην εκκλησία, με κτήτορες τους συνεπαρχιώτες μας Εμμανουήλ και Αλίκη Σταυρακάκη.

Γίνονται επισκέψεις σε διάφορους φορείς, Δήμους, γηροκομεία, φυλακές, νοσοκομεία προσφέροντας δώρα, ανακουφίζοντας και ψυχαγωγώντας τους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Όμως... όπως συμβαίνει πάντοτε, πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα κρύβεται μια γυναίκα. Η αγαπημένη σου σύζυγος Ασπασία.

40 χρόνια ζήσαμε μαζί δίπλα, δίπλα. Ζαχαροπλαστείο-Ραφείο, το δικό μου μαγαζί. 40 χρόνια κάθε μεσημέρι με το σκουτελικό, η κυρά Ασπασία γνώριζε πολύ καλά πού υπήρχαν ανάγκες, κάνοντας τη δική της προσφορά. Φαγητό, ψωμί, μαζί με το φρούτο.

Αγαπητέ θείε,

τα παιδιά σου, Γιάννης και Μαρία, μαζί και τα εγγόνια σου θα είναι υπερήφανα για σας, που τους αφήσατε μια καθαρή στράτα, να περπατούν με το κεφάλι ψηλά, δικαιώνοντας και το λαϊκό μας ποιητή που είπε:

“Δε με πειράζει τη ζωή μια μέρα πως θ'αφήσω, μόνο τη στράτα καθαρή να έχω αξωπίσω.”

Ας είναι αιωνία η μνήμη σου.

* Ο Νίκος Κ. Σκουραδάκης είναι υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Συλλόγου Μυλοποταμιτών Ηρακλείου Κρήτης. Ιούλιος 2016