Της Κατερίνας Μυλωνά

Μία «ανάσα» πριν να πραγματοποιήσουν το όνειρο ζωής τους, να σπουδάσουν, βρίσκονται απόφοιτοι του Εσπερινού Λυκείου Ηρακλείου που έδωσαν τη δική τους «μάχη» στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Για μια σειρά από προσωπικούς τους λόγους, εγκατέλειψαν πριν από χρόνια το σχολείο και , παρόλο που εργάζονταν και έφτιαξαν τη δική τους οικογένεια, αποφάσισαν να επιστρέψουν στα θρανία και να διεκδικήσουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Κοινωνιολογία ονειρεύεται να σπουδάσει ο κ. Μάρκος Μεταξάκης, ο οποίος τη χρονιά που ολοκληρώθηκε ήταν πρόεδρος στο 15μελές του σχολείου. Επί χρόνια διατηρεί ένα εργαστήριο ζαχαροπλαστικής αλλά, παράλληλα, θέλει να ασχοληθεί με τις κοινωνικές επιστήμες, διότι τον ενδιαφέρει η προσφορά στο συνάνθρωπο.

Χρόνια ήθελε να γυρίσει στο σχολείο, όμως, μία σειρά από υποχρεώσεις δεν του το επέτρεπαν, έτσι, μόλις βρήκε την ευκαιρία την άδραξε.

«Το σχολείο μου πρόσφερε πολλή γνώση. Μαθήματα, όπως τα αρχαία, η κοινωνιολογία, η βιολογία είχαν πολύ ενδιαφέρον για μένα», αναφέρει και προσθέτει πως ως ενήλικας είναι πιο ώριμος και οι πράξεις του πιο μελετημένες.

Περιγράφει πως οι σχέσεις με τους καθηγητές ήταν φιλικές ενώ το σχολείο πρόσφερε και επιπλέον απολαύσεις, όπως εκπαιδευτικές εκδρομές. Ο κ. Μεταξάκης συνιστά ανεπιφύλακτα σε κάποιον που ενδιαφέρεται να γραφτεί και πάλι στο σχολείο, «δεν είχα, προσωπικά, πρόθεση να δώσω πανελλήνιες. Όμως, όταν πήγα στο σχολείο ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες. Κάποιοι μπορεί να ντρέπονται αλλά πρέπει να το πολεμήσουν, δεν είναι ντροπή, η γνώση δεν τελειώνει ποτέ», τονίζει.

Όνειρο ζωής αποτελεί για την κ. Πολυξένη Πετράκη το τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο.

Αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία πριν από πέντε περίπου χρόνια , όταν ο σύζυγός της που είναι οικοδόμος, «έψαχνε το μεροκάματο με το δίκαννο», λέει χαρακτηριστικά. Τότε, προσπάθησε να βρει μία θέση στην αγορά εργασίας, όμως, πάντα ήταν εμπόδιο το γεγονός ότι δεν είχε το απολυτήριο Λυκείου. «Είχα συγκεκριμένες επιλογές, ή θα καθόμουν σπίτι και θα έβλεπα τηλεόραση ή θα παραδειγμάτιζα τα παιδιά μου για το πόσο σημαντικό είναι το σχολείο στην ώρα του και να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη ότι έκανα ό, τι μπορούσα», αναφέρει.

Έτσι, με δύο παιδιά, μαθητές πρώτης και πέμπτης δημοτικού τότε, αποφάσισε να γραφτεί και πάλι στο σχολείο. Παράλληλα, έκανε κάποια μεροκάματα σε ένα μανάβικο ή καθάριζε κάποια σπίτια. Όμως, παρά τις δυσκολίες, δεν τα παράτησε και τώρα διεκδικεί το όνειρό της. «Ό, τι και να κάνουμε πρέπει να προσπαθήσουμε, τίποτα δε μας χαρίζεται, ό, τι δυσκολίες και να έχουμε δεν τα παρατάμε», τονίζει.

Μάλιστα, κατάφερνε και έπαιρνε πάντα τον καλύτερο βαθμό στο σχολείο.

Στην Ιερατική Σχολή θέλει να σπουδάσει ο κ. Αντριάν- Κριστιάν Στάνκιον, από τη Ρουμανία, ο οποίος ζει τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ελλάδα. Ο λόγος που θέλει να γίνει ιερέας είναι η αγάπη για την πίστη μας, από μικρός ήθελε να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, να μπει στην ιεροσύνη.

Παρακολουθούσε τα μαθήματα στο Εσπερινό Λύκειο Ηρακλείου ενώ, παράλληλα, εργάζεται σε τεχνική εταιρεία που αναλαμβάνει δημόσια έργα και στο σπίτι έχει ένα μωράκι και τη σύζυγό του που ήταν πάντα στο πλευρό του.

«Αν αγαπάς κάτι, θα γίνει το όνειρό σου πραγματικότητα. Πρέπει να το παλέψεις αν θες να πετύχεις, να κάνεις κάτι στη ζωή σου», αναφέρει και προσθέτει πως «αν θες κάτι να κερδίσεις πρέπει να παλέψεις, να πολεμήσεις για να γίνει, αρκεί να το θες».

Στο τμήμα Κοινωνικών Επιστημών στο Ρέθυμνο θέλει να περάσει η κ. Γεωργία Ζηρούνη, «μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο, ενδιαφέρομαι για το τι συμβαίνει γύρω μου, τη συμπεριφορά και τις σχέσεις των ανθρώπων. Θέλω να καταλάβω τον άνθρωπο. Δε θέλω να σπουδάσω για να αποκατασταθώ επαγγελματικά», αναφέρει.

Είναι παντρεμένη από την ηλικία των 15 ετών και όταν τα παιδιά της έφυγαν για σπουδές, εκείνη αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία. Στην πορεία, προέκυψε η επιθυμία της να συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο.

Σήμερα, ο γιος της είναι 28 ετών, απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών του Πανεπιστημίου Κρήτης και η κόρη της είναι 26 ετών, κτηνίατρος, και κάνει το διδακτορικό της.

Ο σύζυγός της ήταν, επίσης, μαθητής στο Εσπερινό Λύκειο Ηρακλείου και είχε περάσει στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Η επιστροφή, δηλαδή, στα θρανία ήταν μία οικογενειακή υπόθεση και η κ. Ζηρούνη είχε συνεχώς στο πλευρό της τους δικούς της ανθρώπους.

Επί 20 χρόνια διατηρούσε βιβλιοπωλείο, γεγονός που δεν την εμπόδισε να πηγαίνει στα μαθήματά της.

Παροτρύνει όποιον έχει ενδοιασμούς, να τολμήσει να επιστρέψει στο σχολείο, «οι μεγάλοι άνθρωποι το κάνουν συνειδητά. Εμένα σε μικρή ηλικία δε μου άρεσε το σχολείο, όμως, τώρα έζησα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου», τονίζει.