Στιγμές έντονης συγκινησιακής φόρτισης που δύσκολα μπορούν να περιγραφούν εκτυλίχθηκαν προχθές το πρωί στην παιδιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου. Μετά από έξι χρόνια συνεχούς και αδιάκοπης νοσηλείας και φροντίδας το 10χρονο κορίτσι (είχε αποκαλύψει η «Π» σε πρόσφατο ρεπορτάζ) που όλα αυτά τα χρόνια νοσηλευόταν κατάκοιτο σε δωμάτιο της κλινικής του νοσοκομείου, πήρε εξιτήριο.

Γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικοί υπάλληλοι, οι άνθρωποι που φροντίζουν για την καθαριότητα του χώρου έκλαιγαν όλοι χωρίς να μπορούν να σταματήσουν και να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, αποχαιρετώντας την ανήλικη, για την οποία έλεγαν ότι ένιωθαν μόνο αγάπη, όμοια με εκείνη που νοιώθουν για τα δικά τους παιδιά, αφού η 10χρονη μεγάλωσε δίπλα τους από την ηλικία των τεσσάρων ετών που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Οι εργαζόμενοι του ΠΑΓΝΗ εκτός όμως από το συναίσθημα της αγάπης, ένιωσαν κι εκείνο του θαυμασμού για τον παππού και τη γιαγιά της μικρής οι οποίοι για έξι χρόνια, άφησαν το σπίτι τους και εγκαταστάθηκαν σε έναν θάλαμο για να προσέχουν την άρρωστη εγγονή τους.

Εργαζόμενος στο νοσοκομείο, που έζησε από την πρώτη στιγμή την απίστευτη περιπέτεια αυτού του παιδιού μας είπε: «Ένα γλυκύτατο πλάσμα έφυγε μετά από έξι χρόνια που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Ένα κορίτσι, το οποίο παρά την κατάσταση που βρισκόταν, φαινόταν στο πρόσωπό του το πόσο γλυκό και αθώο είναι. Ένα παιδί που το βλέπαμε καθημερινά, προσπαθούσαμε να του προσφέρουμε ότι μπορούσαμε και ότι χρειαζόταν και το μεγαλώσαμε σαν να ήταν δικό μας παιδί. Για έξι χρόνια βρισκόταν μονάχο του σε ένα δωμάτιο, το οποίο είναι άδειο από προχθές που έφυγε η μικρή μας. Ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος για όλους μας. Κλαίγαμε και παράλληλα ευχόμασταν κάθε καλό γι αυτό τον άγγελο. Συγκινητική ήταν και η στιγμή που αποχαιρετήσαμε τους ήρωες που το πρόσεχαν, το φρόντιζαν για τόσα χρόνια. Οι άνθρωποι αυτοί έμεναν σ’ ένα τροχόσπιτο, τις νύχτες, για να είναι όλη την ημέρα δίπλα στο εγγονάκι τους».



Μεταφέρθηκε στο σπίτι του, αφού δεν βρέθηκε κάποιο κέντρο αποκατάστασης να το δεχτεί

Η μικρή μεταφέρθηκε προχθές το πρωί με ασθενοφόρο, συνοδεία γιατρού, σε χωριό της Κρήτης, όπου βρίσκεται το σπίτι της γιαγιάς του. Εκεί θα συνεχιστεί ο αγώνας που δίνουν ο παππούς και η γιαγιά του για να το κρατήσουν στη ζωή, περιμένοντας ίσως να γίνει κάποιο θαύμα… Άτομα που γνωρίζουν για την περίπτωση του παιδιού και το εξιτήριο που πήρε, εξέφρασαν την ανησυχία τους, μιλώντας στην «Π» για το εάν ο χώρος αυτός, το σπίτι της γιαγιάς, είναι ο ενδεδειγμένος για ένα τόσο σοβαρό περιστατικό. Μάλιστα, επαγγελματίες στο χώρο της υγείας ανέφεραν ότι «εάν χρειαστεί η μεταφορά του στο νοσοκομείο, το μοναδικό ασθενοφόρο που μπορεί να μεταβεί εκεί, βρίσκεται σε απόσταση μεγάλη και σε χρονική διάρκεια 20 λεπτών. Κι αυτό γιατί παρά τις προσπάθειες όλων όσοι ασχολήθηκαν με την περίπτωση της 10χρονης, δεν κατάφεραν να αποσπάσουν καμία θετική απάντηση για μεταφορά του παιδιού σε ίδρυμα αποκατάστασης της χώρας…

Σε ερώτησή μας προς τον διοικητή του ΠΑΓΝΗ κ. Τασσόπουλο, ο ίδιος μας είπε ότι «το παιδί μπορεί να υποστηριχτεί στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς του” και τόνισε ότι υπήρξε και η σχετική άδεια από την εισαγγελία. «Έγινε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει και κρίθηκε και από την ιατρική υπηρεσία ότι το παιδί μπορεί να μεταφερθεί εκεί» ανέφερε ο διοικητής.



Να λειτουργήσει κέντρο αποκατάστασης

Η περίπτωση της 10χρονης αναδεικνύει ένα τεράστιο πρόβλημα που προκαλεί η έλλειψη ειδικού κέντρου αποκατάστασης στο νησί. Εργαζόμενοι στο ΠΑΓΝΗ μας είπαν ότι είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί ένα τέτοιο τέτοιο κέντρο αποκατάστασης μετά από τροχαία ατυχήματα στην Κρήτη, για ανήλικους και ενήλικες.

«Τα νοσοκομεία δεν μπορούν να κάνουν αποκατάσταση, είναι άλλος ο ρόλος τους και η ευθύνη αυτή πέφτει στους ώμους των συγγενών, όπως και σε αυτή την περίπτωση της γιαγιάς και του παππού της μικρής».

Όπως είχε αποκαλύψει η «Π», η δραματική αυτή ιστορία ξεκίνησε όταν η ανήλικη ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Μετά από τροχαίο έμεινε «φυτό» και παρέμεινε για έξι χρόνια στο ΠΑΓΝΗ, αφού κανένα ίδρυμα αποκατάστασης στην Ελλάδα δεν δέχεται να την αναλάβει.

Το τροχαίο έγινε τον Οκτώβριο του 2010 και δυστυχώς προκάλεσε στο παιδί βλάβες μη αναστρέψιμες.

Το κοριτσάκι είναι κατάκοιτο, χρειάζεται αναπνευστήρα και συνεχή φροντίδα αφού δεν μπορεί να επικοινωνήσει, δεν μπορεί να μιλήσει και κοιτάζει το κενό.

Το νοσοκομείο του παρείχε εδώ και 6 χρόνια ένα δικό του δωμάτιο όπου δεν υπήρχαν άλλα παιδιά κι εκεί πήγαιναν από πολύ νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ ο παππούς και η γιαγιά του για να βρίσκονται δίπλα του, να το ταΐζουν και να το περιποιούνται.