Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποπροσανατολίσει τη κοινή γνώμη, από τα συνεχόμενα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει, προκειμένου να υλοποιήσει χωρίς αντιστάσεις το έργο της, ενώ στη πραγματικότητα «σκάβει νέο βαθύ λάκκο» για τους εργαζόμενους, ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης.
Αυτός είναι ο στόχος της συζήτησης στη βουλή του νέου εκλογικού συστήματος, το οποίο παρουσιάζει ως απλή αναλογική και επομένως φαίνεται δήθεν να υλοποιεί ένα «πάγιο αίτημα της αριστεράς».
Η κυβέρνηση βαφτίζει την πρότασή της «απλή αναλογική», ωστόσο η διατήρηση του «πλαφόν» του 3% για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή σημαίνει αυτόματα ότι και πάλι δε θα υπάρχει ακριβής αντιστοίχιση ανάμεσα στις ψήφους που λαμβάνουν τα κόμματα και τη σύνθεση του Κοινοβουλίου.
Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό, ότι η κυβέρνηση συνεχίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή τα σχετικά παζάρια με τα άλλα αστικά κόμματα. Αυτό δείχνουν οι συνεχείς «νομοτεχνικές βελτιώσεις», αλλά και οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλή.
Όμως στη πραγματικότητα ισχύει, αυτό που λέει εύστοχα ο λαός μας, ότι «θέλει…η κυβέρνηση να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει». Έτσι τις πραγματικές επιδιώξεις της κυβέρνησης, τις αποκάλυψε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Γκιόλας, στην αντίστοιχη επιτροπή της βουλής λέγοντας ότι «η απλή αναλογική κατατείνει σε κυβερνήσεις συνεργασίας που ενισχύουν την κυβερνητική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή και ειρήνη». Να τι επιδιώκει η κυβέρνηση σε συνθήκες άγριας επίθεσης στο λαϊκό εισόδημα ενώ την ίδια στιγμή εξασφαλίζει νέα προνόμια για το κεφάλαιο.
Επιβεβαιώνεται λοιπόν το ΚΚΕ, που αποκάλυψε ότι υπάρχουν δύο πλευρές, στο γιατί φέρνει τώρα η κυβέρνηση τον εκλογικό νόμο. Η μία είναι η διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού με συμμαχίες, στη κατεύθυνση να ισχυροποιηθούν οι δύο πόλοι, κεντροαριστερά – δεξιά. Και φυσικά να υπάρχει εναλλαγή στις κυβερνήσεις που βέβαια θα έχουν την ίδια στρατηγική, της ΕΕ, που είναι ο ματωμένος καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Εξάλλου από τη πρόσφατη ιστορία της βουλής, έχει αποδειχτεί, είτε με την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ προηγούμενα, είτε με την ψήφιση των μνημονίων και ειδικά του 3ου μνημονίου που το ψήφισαν όλα τα κόμματα πλην ΚΚΕ, ότι όταν οι καιροί το απαιτούν, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις ενώνονται για να ενισχύσουν το σύστημα, για να ικανοποιηθούν ανάγκες του κεφαλαίου.
Η δεύτερη πλευρά είναι αυτό που αναφέρθηκε και στην αρχή, δηλαδή ο αποπροσανατολισμός του λαού που στενάζει κάτω από το βάρος της αντιλαϊκής πολιτικής. Μη ξεχνάμε ότι στα ήδη δυσβάσταχτα μέτρα που ματώνουν το λαό, η κυβέρνηση σχεδιάζει να προσθέσει και νέα, με τις ευλογίες της ΕΕ, «εχθρών» και «συμμάχων» της. Μέσα στο καλοκαίρι θα φέρει τα λεγόμενα «16 προαπαιτούμενα» για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης και το φθινόπωρο θα έρθουν οι κατασχέσεις για κόκκινα δάνεια και χρέη στις εφορίες και νέες ανατροπές στα εργασιακά καθώς και χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία.
Σε τελευταία ανάλυση, αν όντως οι προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αγνές, τότε γιατί δεν έφερε ξανά τη πρόταση νόμου που είχε καταθέσει το 2012, χωρίς πλαφόν και μπόνους.
Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες, ότι οι αλλαγές στο εκλογικό σύστημα μπορεί να είναι καταλύτης φιλολαϊκών εξελίξεων, αν δεν αλλάξει ο πολιτικός συσχετισμός υπέρ του λαού που έχει ως βασική προϋπόθεση την ενίσχυση του ΚΚΕ. Γιατί ο λαός μπορεί να συνεχίσει να ματώνει και από αναλογικότερο σύστημα στη βουλή, με μικρότερα κόμματα, που όμως θα στηρίζουν το λεγόμενο διπολικό σύστημα και την ίδια αντιλαϊκή στρατηγική με τις διάφορες διαχειριστικές παραλλαγές της.
Άλλωστε και οι πολιτικές δυνάμεις που διαφώνησαν στη βουλή, στην ουσία, εξέφραζαν προβληματισμούς τμημάτων του κεφαλαίου, στο κατά πόσο μπορεί το νέο εκλογικό σύστημα να εξασφαλίζει τον ίδιο στόχο, δηλαδή σταθερές αντιλαϊκές κυβερνήσεις και ευρύτερες συναινέσεις για την εξασφάλιση των συμφερόντων του. Για παράδειγμα ο εισηγητής της ΝΔ, Μ. Βορίδης, κατηγόρησε την κυβέρνηση, ότι «ψηφίζετε την ακυβερνησία και επιδιώκετε να μην υπάρχει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης». Ενώ ο ειδικός αγορητής του ΠΑΣΟΚ, Κ. Σκανδαλίδης, δήλωσε ότι «θα πούμε όχι επί της αρχής», κατηγορώντας την κυβέρνηση για «μικροκομματικό καιροσκοπισμό» και για διαδικασία «που οξύνει την πόλωση, ενώ θα μπορούσε να φέρει εθνική συνεννόηση».
Το ΚΚΕ στο συγκεκριμένο νόμο θα υπερψηφίσει τα άρθρα που καθιερώνουν το δικαίωμα ψήφου στα 17 έτη, καταργούν το μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα και θα καταθέσει τροπολογία για τη κατάργηση του πλαφόν του 3% που παραμένει.
Δεν χωράνε πλέον αυταπάτες για το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, μετά και τα τελευταία φλερτ, με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, με τη παρουσία του πρωθυπουργού στη συνάντηση των ευρωσοσιαλιστών και τη συνάντηση με τον γερμανό σοσιαλδημοκράτη αντικαγκελάριο Γκάμπριελ. Αποτελεί, μαζί με τα «αδελφά» κόμματα του, το νέο αίμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, βασικό πυλώνα του καπιταλιστικού πολιτικού συστήματος, για να χειραγωγεί μαζικά την εργατική τάξη σε αντιλαϊκούς στόχους, στο όνομα μάλιστα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και της δημοκρατίας.
Οι εργαζόμενοι, ένα δρόμο έχουν σήμερα, να οργανωθούν, να συμμετέχουν μαζικά στους αγώνες, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ένας ελπιδοφόρος δρόμος για το λαό, να μπει τέλος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
* Ο Σάββας Βασιλειάδης είναι γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ
