Οι παράγοντες της αγοράς κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου
244.714 επιχειρήσεις έκλεισαν από το 2008
842.670 θέσεις εργασίας χάθηκαν
30,31 δισ. ευρώ προϊόντος χάθηκαν
Τουλάχιστον 244.714 ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν χαθεί από το 2008 έως σήμερα και μαζί τους χάθηκαν και 842.670 θέσεις, ενώ σε όρους προστιθέμενης αξίας η «εξαφάνιση» αυτών των εταιρειών αφαίρεσε και 30,31 δισ. ευρώ προϊόντος.
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία τουλάχιστον 100 επιχειρήσεις κλείνουν κάθε εργάσιμη μέρα στην Ελλάδα, κατά μέσο όρο, τα τελευταία επτά χρόνια.
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι παράγοντες της αγοράς μετά τις τελευταίες καταιγιστικές εξελίξεις με τα μεγάλα λουκέτα που ήρθαν να προστεθούν. Παρά την αισιοδοξία που γεννήθηκε με την ολοκλήρωση της α’ αξιολόγησης, που τελικά, αποδείχθηκε παροδική, όλα δείχνουν πως ο δρόμος για την ανάκαμψη παραμένει μακρύς και δύσκολος, με την αγορά να προειδοποιεί για τον κίνδυνο ενός καθολικού κραχ στην οικονομία.
Ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ και του ΕΒΕΠ Βασίλης Κορκίδης τόνισε ότι «ηχηρή προειδοποίηση για τον αφελληνισμό της επιχειρηματικότητας στη xώρα μας» αποτελούν οι ειδήσεις για ένταξη ελληνικών παραδοσιακών επιχειρήσεων στον πτωχευτικό κώδικα.
Στην δήλωση τονιζονται μεταξύ άλλων τα εξής:
‘’ Η καταστροφή αυτή συνεχίζεται, όμως, φέτος με μεγαλύτερη ένταση, αφού τα “λουκέτα” στα 45 καταστήματα της “Ηλεκτρονικής Αθηνών” στα μέσα του Απριλίου ήταν το αμέσως προηγούμενο συμβάν μετά τον “Μαρινόπουλο” και την “Jet oil”.
»Αυτή τη στιγμή προέχει η διασφάλιση των 14.000 περίπου απλήρωτων εργαζομένων καθώς επίσης και η αποπληρωμή χιλιάδων μικρών προμηθευτών των εταιρειών υπό πτώχευση εν λειτουργία.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα υπάρξει “κατάρρευση” των εν λόγω αλλά και άλλων εταιρειών που βρίσκονται στο κατώφλι του άρθρου 99, καθώς κάτι τέτοιο θα στείλει σε “αχαρτογράφητα νερά” ολόκληρη την ελληνική αγορά, που στενάζει υπό το βάρος των αλλεπάλληλων φορολογικών επιβαρύνσεων και της συνεχούς οικονομικής περιδίνησης της ελληνικής οικονομίας.
»Από τη μία καλούμε για επενδύσεις τους ξένους και από την άλλη κλείνουν ή μεταναστεύουν η μία μετά την άλλη οι ελληνικές επιχειρήσεις. Αυτό είναι ο ορισμός της “δημιουργικής καταστροφής”, όπως εδώ και χρόνια τον έχει ορίσει ο Σουμπέρτερ, μια διαδικασία που προσωπικά δεν αποδέχομαι και ταυτόχρονα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σε κάθε επιχειρηματία:
Γιατί να έρθει ο άλλος να επενδύσει σε μία χώρα που τρώει τα παιδιά της; Ποιο είναι το επιχειρηματικό περιβάλλον που εμείς δεν μπορούμε να αντέξουμε και θα τα καταφέρει ο ξένος επενδυτής;
»Μετά τα οδυνηρά λουκέτα των μικρότερων, ακολουθούν τα κανόνια των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων, και μετά τον αφελληνισμό των τραπεζών ακολουθεί ο αφελληνισμός της επιχειρηματικότητάς μας. Οι μικρομεσαίοι της αγοράς δεν ζητήσαμε κρατικοδίαιτη βοήθεια, αλλά οικονομική στήριξη και δεν την πήραμε ποτέ.
Λάθος η επιλογή οικονομικού μοντέλου με διαφαινόμενο καταστροφικό αποτέλεσμα, από μια χώρα που δεν είχε ποτέ εθνική στρατηγική, φιλική στην ελληνική επιχειρηματικότητα.
Αυτό που αισθανόμαστε όσοι παλεύουμε σθεναρά και καταφέραμε να επιβιώσουμε τα χρόνια της κρίσης είναι... Απογοήτευση!»
