Παίρνω αυτές τις μέρες αφορμή από την απεργία των λιμενεργατών του Πειραιά και των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα , εξαιτίας των οποίων δημιουργείται κίνδυνος να δεχτεί σοβαρό πλήγμα ο τουρισμός της χώρας μας, και σκέφτομαι γενικότερα και προσπαθώ εξ αυτού να προσδιορίσω τον χαρακτήρα μας , τον χαρακτήρα των Ελλήνων.
Είναι πραγματικά κάποιος πατριώτης αρκεί μόνο να θυσιάζεται στην μάχη, όταν η πατρίδα του κινδυνεύει από κάποιον εχθρό; Και συγχωρείται κάθε άλλο ελάττωμά του; Είναι π. χ. πατριώτες εκείνοι που ταράζουν την χώρα τους με συνεχείς απεργίες ή διαδηλώσεις και πορείες κάποιες από τις οποίες καταλήγουν σε βανδαλισμούς και καταστροφή δημόσιας περιουσίας; Που δεν τους νοιάζει αν ρημάξει το κράτος , αρκεί να μη θιγούν τα δικά τους συνδικαλιστικά συμφέροντα;
Είναι πραγματικά πατριώτες εκείνοι που με την τέτοια συμπεριφορά τους – μια ο ένας , μια ο άλλος - γίνονται αιτία να βρίσκεται η χώρα τους σε συνεχή αναστάτωση , από την οποία ούτε μια στιγμή δεν μπορεί συνέλθει;
Μα αν τελικά ρημάξεις την χώρα στην οποία ζεις , το όφελός σου ποιο θα είναι;
Ασφαλώς δεν είναι καλός πατριώτης και όποιος αποφεύγει να κόψει απόδειξη , όταν πουλά κάτι. Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ζημιώνει το κράτος στις συναλλαγές του ή κάνει επάγγελμά του το λαθρεμπόριο.
Δεν είναι πατριώτης όποιος , διορισμένος κάπου με μισθό Δημοσίου, παίρνει φακελάκι για να εξυπηρετήσει κάποιον παράνομα. Όποιος απατά και κλέβει στην εκτέλεση των δημόσιων έργων. Όποιος παίρνει μίζες, όποιος κρύβει τα κέρδη του , όποιος βγάζει τα κεφάλαιά του σε ξένες τράπεζες στο εξωτερικό…
Όποιος ρουσφετολογεί, όποιος , στηριγμένος στον νόμο της μονιμότητας των δημόσιων υπαλλήλων , τεμπελιάζει ή απουσιάζει αδικαιολόγητα από την υπηρεσία του.
Ακόμη και όποιος άσκεφτα ρίχνει σκουπίδια στον δρόμο ή οδηγεί ή σταθμεύει το αυτοκίνητό του παράνομα δεν αγαπά την πατρίδα του.
Βέβαια και η πατρίδα πρέπει να έχει δίκαιους νόμους. Να βοηθά και τον φτωχό και ανίσχυρο να ζήσει . Όχι να ευκολύνει μόνο τον πλούσιο και ισχυρό να γίνει ακόμη πιο πλούσιος, ακόμη πιο ισχυρός.
Γίναμε μια χώρα βυθισμένη στο χάος. Χώρα των ανείσπρακτων φόρων και του λαθρεμπορίου. Στην οποία τα συνδικαλιστικά συμφέροντα θεωρούνται ανώτερα από τα συμφέροντα του κράτους. Χώρα στην οποία το να συλλάβεις και να τιμωρήσεις τον κουκουλοφόρο, που ρίχνει βόμβες μολότοφ και καίει την πόλη ,θεωρείται περιορισμός της ελευθερίας των εκδηλώσεων του λαού. Και δεν σκεφτόμαστε ότι, η ελευθερία, όταν ξεπερνά ορισμένα όρια, καταντά ασυδοσία που διαλύει το κράτος.
Έλλειψη πατριωτισμού ή μήπως έλλειψη πολιτισμού, έλλειψη πολιτικής αγωγής από τα σχολικά μας χρόνια; Εσείς ποια γνώμη έχετε;
*Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
