Toυ Γεωργίου Δημ. Φλουρή *
Μου έτυχε πάλι να περπατήσω
από εκεί που περπατούσα τότες,
που μ' εξετάσεις ήρθα να φοιτήσω
και, επισήμως, ήτανε οι πρώτες

Στα δώδεκά μου βρέθηκα στη Χώρα
( ήταν κι επιθυμία του πατρός μου )
έπρεπε πια ν' αφήσω τη Θοδώρα,
και αλλαγή ζωής είχα εμπρός μου

Θα μελετώ, μα θα 'χω και στο νου μου,
το ποια θα είναι η διατροφή μου.
Με συμφωνία ήταν το μενού μου,
θα δίνω να μού ψήνουν, ως τροφή μου

Δευτέρα το πρωί στο πρακτορείο
θα περιμένω να' ρθει κάποια βούργια
ν' αλλάξει λίγο και το μαγειρείο,
κι αυγά, τυρί και κρίθινα κουλούρια

Μού έδειξαν το δρόμο που θα πρέπει
να παίρνω, για να πάω στις σπουδές μου
το μάτι μου συνήθιζε να βλέπει
ζωή σε σπίτια στις διαδρομές μου

Γροικούσα και τραγούδια αγαπημένα
στην πρωινή συνήθως ησυχία
σαν ήταν τα ραδιόφωνα ανοιγμένα
στσ' Αγιάς Τριάδας την τοποθεσία

Τώρα, η όψη τους έχει αλλάξει.
Άλλο απέκτησε ύψος και κάλλος,
σ' άλλο κατάρρευση ίσως υπάρξει,
στον τοίχο, κίνδυνος γράφουν, μεγάλος

Πολλά με πόρτες κλειδωμένες είδα
με σύρμα και λουκέτα σκουριασμένα
αέρας τα χτυπά και καταιγίδα.
Είν' έρημα και εγκαταλειμμένα

Υπάρχουν και αλλού λουκέτα όμως,
έστω κι αν μεταφορικά το λένε
σε μαγαζιά όπου ισχύει νόμος
και κλείνουν δυστυχώς, θένε δε θένε

Σε σπίτια που μπορείς να δεις αυλές τους,
δεν πρόκειται λουλούδια να μυρίσεις
Ρομά, να ' χουν σωρό τις συλλογές τους
και υλικά φθαρμένα θ' αντικρίσεις

Και βλέπω γυριστό σε μια γωνία
το σπίτι με την πόρτα του σπασμένη,
που έμενε η μαθήτρια Ουρανία
και ευτυχής μα και δυστυχισμένη

Στις πόρτες δε θα δεις να βεγγερίζουν
μα κι αν θα δεις δε θα 'ναι Ελληνίδες
κάτι ακούς ότι χουλικουτίζουν
κι είναι Ρομά, Βουλγάρες, Αλβανίδες

Δεν ήτανε πλακόστρωτοι οι δρόμοι
στα σπίτια όλοι ελληνικά μιλούσαν
τις νύχτες είχανε δουλειά οι αστυνόμοι
των κανταδόρων τη φωνή αναζητούσαν

Τώρα σε καφετέριες συχνάζουν
οι νέοι, και καπνίζοντας ακούνε
ήχους, που κάπως με τραγούδια μοιάζουν
κι έναν καφέ, ξενόγλωσσο ρουφούνε

Το « πάντα ρει» του Ηράκλειτου, ως λόγος
σημαίνει, όλα αλλάζουνε τριγύρω
Οι αλλαγές είναι δεχτές ευλόγως
εκείνες, που δεν είν' “επί τα χείρω”.
* Ο Γιώργος Φλουρής είναι εκπαιδευτικός