Ο θάλαμος με το νούμερο 14 είναι ένας τερματικός σταθμός στις ζωές των ηρώων. Μέσα του μόνο η νόσος, η εναγώνια αναμονή και η στασιμότητα, που παροδικά εγκλωβίζει τους ανθρώπους, αρρώστους και συγγενείς. Ο εγκλωβισμός όμως αυτός σημαίνει και αναγκαστικό συγχρωτισμό, σημαίνει και ανθρώπινη ανταλλαγή με τις επακόλουθες ζυμώσεις, που ο φόβος, ο πόνος και η αίσθηση του ατελέσφορου της ζωής τις επιταχύνει.
Οι άνθρωποι επανεξετάζουν τις ζωές τους, συνδέονται, εξελίσσονται κι επιδιώκουν να αποδράσουν. Κάποιοι ίσως το κατορθώνουν.
Ο Θάλαμος 2014, συμβολικά και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, για τη δημόσια υγεία και γενικότερα για την ελληνική κοινωνία το έτος 2014 σημαίνει κάτι ανάλογο: στασιμότητα, εγκλωβισμός, αποδιάρθρωση, επαναπροσδιορισμό και αντιδράσεις αποφυγής, απόδρασης ή αντίστασης. Η Ελλάδα της κρίσης καθρεπτίζεται πάνω στο νεότερο παρελθόν της, ενώ παράλληλα μια διαλεκτική ξεκινά με θέμα το βασικό ερώτημα της εποχής: ποια στάση κρατά ο πολίτης απέναντι στην αδικία και την ανέχεια που διαδραματίζεται ολόγυρά του. Η γιατρός Άννα Βασιλάκη, ευαισθητοποιημένη από το πλήθος των ανασφάλιστων στην υγεία, λειτουργεί στα όρια της παραπτωματικότητας για να τους βοηθήσει. Κι ενώ η δράση της αποκαλύπτεται, μαθαίνει ότι η μητέρα της, η Κυρία Στέλλα, έχει την επάρατη νόσο. Ο Στάθης Παπαγεωργίου, άνθρωπος της διοίκησης, που αγωνίστηκε να περικόψει τα έξοδα του νοσοκομείου αλλά τώρα σηκώνει τα χέρια ψηλά, εντέλλεται για μια ένορκη διοικητική εξέταση δίχως να το επιθυμεί. Η γριά κομμουνίστρια Ειρήνη, επαναπατρισθείσα πριν χρόνια από Τασκένδη, έχει ένα ανήκουστο αίτημα που μόνο η ανιψιά της η Ξένια μπορεί να εκπληρώσει.
Η Ξένια, μοναχική γυναίκα του κυβερνοχώρου και χακτιβίστρια, με σκοτεινό παρελθόν, θα φορτωθεί το άχθος μιας συνομωσίας που θα την εξοντώσει και θα συναντήσει τον έρωτα που θα τη σώσει. Ο άνεργος Μανόλης, ο εθισμένος στο διαδίκτυο έφηβος Έκτορας, ο οργίλος αγωνιστής ιατρός Άγγελος Τσιάλης, ο χειροπρακτικός θεραπευτής Άρης Ξενίδης, ο Μπαγκλαντεσιανός μετανάστης Σουχιέλ που πέφτει αιμόφυρτος στο δρόμο, ο πολιτικός εξόριστος Στρατής, η γλυκιά Ευτέρπη, η γεωργιανή Έκα, ο Εβραίος Ααρών Βουλγάτης, ο «κουτεντές» Παναγιώτης, όλοι διασταυρώνονται στον θάλαμο 14 και γίνονται ο καθένας μέρος της ιστορίας του άλλου χτίζοντας έτσι σιγά σιγά ένα αφήγημα που αφορά έναν αιώνα που έδυσε και έναν αιώνα που ανέτειλε.
