Κατ’ αρχάς θα πρέπει να τονιστεί ότι ό,τι έχει σχέση με την έννοια της «ηθικής», κατά κοινή ομολογία έχει να κάνει με την ποιότητα και όχι με την ποσότητα, είναι έννοια ποιοτική και όχι ποσοτική. Δεν απαιτείται δηλαδή ποσοτική «τεραστιότητα» για να προσδώσει σε κάποια ενέργεια την ηθική απαξία, αλλά αρκεί και μια μικρή λεπτομέρεια (εξ όνυχος τον λέοντα άλλωστε) για να καταδείξει το ηθικό ή ανήθικο αυτής.
Συνυπολογιζομένων των παραπάνω λοιπόν, μπορεί να λεχθεί ότι με την πρόσφατη κατάθεση και ψήφιση των δύο (ν)τροπολογιών για τις offshore εταιρείες, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προέβη σε ένα, όχι πταισματικής αλλά κακουργηματικής μορφής, κρούσμα ανηθικότητας, τόσο ως προς την ουσία τους όσον και ως προ την διαδικασία που ακολουθήθηκε.
Και τούτο διότι επί της ουσίας:
Πρώτον, δεν υπήρχε κανένας λόγος τροποποίησης της σχετικής διάταξης Καστανίδη του 2010. Ούτε ασαφής υπήρξε ούτε και προβλήματα δημιούργησε στην πράξη. Τούτο αποδεικνύει το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις διαφθοράς (Τζοχατζόπουλου, Ζήμενς) και στις 3-4 περιπτώσεις φοροαποφυγής που μέχρι σήμερα εφαρμόστηκε, όχι μόνον δεν υπήρξαν προβλήματα, αλλά αντιθέτως τα αποτελέσματα που έφερε ήταν αξιολογότατα. Εξ άλλου εάν όντως υπήρχε ασάφεια ως προς την έννοια «εξωχώρια» τότε το μόνο που έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση, ήταν να καταθέσει ένα άρθρο με την αποσαφηνισμένη αληθή έννοια του όρου και όχι να αλλάξει εκ βάθρων την διάταξη (είναι προφανές λοιπόν ότι μας δουλεύουν και μάλιστα με εξευτελιστικό τρόπο).
Δεύτερον, στόχευση της συγκεκριμένης νομικής πρόβλεψης δεν είναι η οικονομική ή η νόμιμη διάσταση του πράγματος, αλλά η ηθική στην πολιτική: Δεν είναι ηθικό ένας πολιτικός ο οποίος ψηφίζει οικονομικές θυσίες για τον φτωχοποιημένο ‘Ελληνα πολίτη, να δίνει παράλληλα στον εαυτό του (και τους ομοίους του) την δυνατότητα να φοροδιαφεύγουν ή φοροαποφεύγουν με τεράστια χρηματικά ποσά (ακόμα και νόμιμα) τα οποία διατηρούν (ακόμα και νόμιμα) σε φορολογικούς παραδείσους (ακόμα και συνεργάσιμους με την παγκόσμια οικονομική κοινότητα).
Τρίτον, δεν υπήρξε καμμία διεθνής δέσμευση της χώρας μας (πολύ περισσότερο της Τρόϊκας) για την ψήφιση ή αναθεώρηση της συγκεκριμένης τροπολογίας, όπως ψευδέστατα, αναληθέστατα, παραπλανητικά και προπαγανδιστικά η κυβέρνηση επεχείρησε, ευτυχώς ανεπιτυχώς, να πείσει. Το μόνο που υπήρξε ήταν μια σύσταση; της Ομάδας Κρατών για την καταπολέμηση της διαφθοράς (Greco), το οποίο ούτε διεθνή δέσμευση αποτελούσε, ούτε και απαιτούσε αυτά τα οποία «εν κρυπτώ και παραβύστω» ψήφισε η κυβέρνηση. Απλώς η κυβέρνηση μη έχοντας που αλλού πίσω να κρυφτεί, προσπάθησε, ανεπιτυχώς βέβαια, να κρυφτεί πίσω από το «δάκτυλο» της εν λόγω Επιτροπής.
Τέταρτον, το γεγονός ότι ακόμα και πρώην πρωτοκλασάτοι σύντροφοι του κ. Τσίπρα (οι οποίοι κάτι παραπάνω ξέρουν σχετικά ως «από τα μέσα», κάποιοι μάλιστα δεν δίστασαν να πουν και ονόματα υπουργών), βεβαιώνουν ότι αυτό που κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία και κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια, είναι γάτα και όχι σκύλος που μαθαίνει «γατικά», όπως ανεπιτυχώς προσπάθησε ο κ. Τσίπρας να μας πείσει με την ομιλία του στη Βουλή.
Όσον αφορά τη διαδικασία: Πρώτον ότι, εάν δεν είχαν τίποτα να κρύψουν δεν θα το έφερναν «εν κρυπτώ και παραβύστω» μέσα σε ένα νομοσχέδιο 7.500 σελίδων που έφεραν να ψηφιστεί με την διαδικασία του κατεπείγοντος μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Αντίθετα θα μπορούσαν κάλλιστα να το ψηφίσουν όλο το προηγούμενο (ή επόμενο) διάστημα, μόνο του, με την απαραίτητη διαφάνεια και συζήτηση και την αναζήτηση του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος, για να αποφευχθεί και το κοινοβουλευτικό καραγκιοζιλίκι που ακολούθησε με την δεύτερη τερατουργηματοντροπολογία.
Δεύτερον, το γεγονός ότι η εν λόγω τροπολογία ήταν γνωστή μόνο στο «ιερατείο» του ΣΥΡΙΖΑ και απεκρύβει εντέχνως ακόμα και από τους βουλευτές του (και της ΑΝΕΛ), τι άλλο μπορεί να σημαίνει εκτός από το να αποφύγουν τη γενική κατακραυγή που θα ακύρωνε εν τοις πράγμασι την όλη «επιχείρηση» και θα τους στερούσε το «τετελεσμένο», το οποίο αποτελεί την πάγια πρακτική των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ των τελευταίων 15 μηνών.
Τώρα όσον αφορά τη δεύτερη τροπολογία έχουμε να παρατηρήσουμε, ότι η νέα ρύθμιση έγινε για τρεις λόγους πολιτικά απαράδεκτους, πονηρούς και εξ΄ ίσου ανήθικους, δηλαδή:
Πρώτον έγινε, και κατά δήλωση του πρωθυπουργού στη Βουλή, «καθ’ υπερβολήν», διότι μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει αφ’ ενός προπαγανδιστικά και (ας μου επιτραπεί ο όρος) «ξεκαρφωτικά» απέναντι στον πολίτη με σκοπό την άρση των δυσμενών εντυπώσεων από την προηγούμενη τερατουργηματική ρύθμιση. Και δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, του Έλληνα δόστου «σημεία και τέρατα», οτιδήποτε παλαβό και ανώμαλο, και πάρτου την ψυχή. Μόνο τίποτα φυσιολογικό μην του δώσεις γιατί .... μπερδεύεται!
Αν καταλάβαινε βέβαια ο «τερατοσημειοφιλής» Νεοέλλην ότι αυτό που με εισήγηση Τσίπρα και Καμμένου ψήφισαν οι 190 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου (ΣΥΡΙΖ-ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Χ.Α. (θά πρεπεi να ντρέπονται όσοι ψήφισαν αυτό το «πράμα», γιατί μόνο «πράμα» μπορεί να χαρακτηριστεί νομικά) τη δεύτερη φορά, δεν είναι παρά μία καραγκιόζ-μπερντέ νομική διάταξη, η οποία δεν έχει καμιά νομική αξία και φυσικά δεν θα μπορέσει να σταθεί ούτε στο Ειρηνοδικείο Άνω Κολοπετινίτσας, θα ντρεπόταν και ο ίδιος για το κοινοβουλευτικό του πολιτικό σύστημα και το πώς αυτό λειτουργεί.
Δεύτερο, προτιμήθηκε από τον κ. Τσίπρα η πλήρης απαγόρευση για να προκληθεί αναμπουμπούλα, να μπερδευτούν τα πράγματα και να μην γίνει σωστή συζήτηση στη Βουλή. Πράγμα το οποίο επετεύχθη απόλυτα, αφού ούτε συζήτηση έγινε ούτε και οι βουλευτές, για άλλη μια φορά, ήξεραν τι ψηφίζουν (αλήθεια οι βουλευτές της αντιπολίτευσης κατάλαβαν τι ψήφισαν; Εάν όχι, τότε είναι αφελείς και ανίκανοι, εάν ναι, τότε είναι συνεργοί και ανήθικοι!). Με μόνο αποτελέσματα το επιδιωκόμενο: Να τρίβουν από προχθές τα χέρια τους αυτοί που έχουν να κρύψουν κάτι (και υπάρχουν πολλά-πάρα πολλά για κρύψιμο).
Τρίτο, η τροπολογία ψηφίστηκε με αποκλειστικό στόχο πολιτικούς αντιπάλους που, για διάφορους νόμιμους λόγους, έχουν μετοχές σε χώρες του εξωτερικού (φυσιολογικές και όχι φορολογικούς παραδείσους), αδιαφορώντας για τις χείριστες συνέπειες που θα έχει για τη χώρα και την οικονομία της. Είναι φανερό το γελοίο της ρύθμισης και στους μη νομικούς, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι, ενώ είμαστε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, οι υποχρεούμενοι σε δήλωση «πόθεν έσχες», (το οποίο είναι μόνο «έσχες» και καθόλου «πόθεν»), δεν μπορούν να έχουν νόμιμες μετοχές ή εταιρείες στα υπόλοιπα κράτη της Ε.Έ.. Ή η σύζυγος Έλληνα πολιτικού, με καταγωγή από άλλο κράτος μέλος της Ε.Ε, δεν θα μπορεί πλέον να έχει δική της νόμιμη εταιρεία ή να συμμετέχει σε τυχόν π.χ. οικογενειακή επιχείρηση που μέχρι τώρα είχε. Η κατά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μόνη λύση λοιπόν για όλους τους πολιτικούς είναι να γίνουν (και όσοι σήμερα δεν είναι) επαγγελματίες δημόσιοι υπάλληλοι, και μάλιστα όχι μόνον αυτοί, αλλά και «ολοσούμπιτες» οι οικογένειές τους. Γελοία πράγματα, όπως και αυτοί που τα ψήφισαν!
Τι έχει καταφέρει λοιπόν μ’ αυτά τα νομικά εξαμβλώματα ο κ. Τσίπρας; Ένα έγκλημα σε τρεις πράξεις:
Πράξη Πρώτη: Με την πρώτη τερατουργηματοντροπολογία του αμνήστευσε τους «όποιους» για όλες τις μέχρι σήμερα παράνομες offshore εταιρείες τους και για όλες τους τις συνέπειες (φυλάκιση τουλάχιστον δυο ετών, χρηματική ποινή έως 500.000 ευρώ, στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, έκπτωση από το αξίωμά τους κ.λπ).
Πράξη Δεύτερη: Με την δεύτερη τερατουργηματοντροπολογία του και συγκεκριμένα με την ειδικότερη πρόβλεψη περί δίμηνης περιόδου χάριτος (την οποία κανείς δεν τη ζήτησε αλλά είναι καθαρά πρόβλεψη του ιερατείου του ΣΥΡΙΖΑ που κάτι παραπάνω ξέρει όπως είπαμε), ολοκληρώνει την προστασία αυτών για τους οποίους ψήφισε την πρώτη, για το από εδώ και μπρός χρονικό διάστημα, από τυχόν ξαφνική μελλοντική αλλαγή του νόμου. Τους δίνει δηλαδή το άνετο περιθώριο για να εξασφαλίσουν με τρόπο νόμιμο πλέον, τις μετοχές των μέχρι προχθές παράνομων (και τώρα χάρη στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ νομιμοποιημένων) offshore εταιρειών τους.
Πράξη Τρίτη: Με την αναμενόμενη και βεβαία κατάπτωση στα δικαστήρια της δεύτερης τροπολογίας, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την ελεύθερη πλέον από οποιοδήποτε εμπόδιο, νομικό τουλάχιστον, απόκτηση από όλους offshore εταιρειών. Διότι όλοι γνωρίζουν (και πολύ περισσότερο οι «ενδιαφερόμενοι»), ότι την άκυρη ή ακυρώσιμη πλήρη απαγόρευση της δεύτερης τροπολογίας θα την διαδεχτεί με δικαιϊκή νομοτέλεια η πλήρης νομιμοποίηση όλων (και των παράνομων και των νόμιμων) offshore εταιρειών.
Συμπερασματικά: Τι κάνει στην ουσία η κυβέρνηση του «ηθικού πλεονεκτήματος»; Στο ειδικότερο θέμα των offshore νομιμοποιεί με πλεονάζουσα ανηθικότητα τις πάντοτε (νόμιμες ή παράνομες) ανήθικες offshore εταιρείες, περιορίζοντας ουσιαστικά την απαξία τους από το ηθικό στο νόμιμο. «Γλύφει» δηλαδή την ρήση του Γιώργου Βουλγαράκη (το νόμιμο είναι και ηθικό), που πριν λίγα χρόνια «έφτυνε μετά βδελυγμίας»!Στο δε γενικότερο θέμα της ηθικής στην πολιτική, αμβλύνει εκ των πραγμάτων την περί ηθικής αντίληψη των πολιτών (αλλά και των πολιτικών οι οποίοι σε ένα μεγάλο βαθμό την είχαν ούτως ή άλλως), ούτως ώστε, όταν έρθει η ώρα, να «χάψουν σαν χάνοι» την ανήθικη εξίσωση του ηθικού με το νόμιμο. Και, με δεδομένο ότι το «νόμιμο» ανήκει στην προνομιακή (αν όχι αποκλειστική) αρμοδιότητα των πολιτικών, τότε χαράς ευαγγέλια γι’ αυτούς (και αλλοίμονο για όλους τους υπόλοιπους).
*ο Θανάσης Καραγιάννης είναι δικηγόρος
