Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία πολυάνθρωπη , με μεγάλη παραγωγή αγαθών και πλούσια οικονομικώς ένωση, πολλά μέλη της παραδόξως δυστυχούν. Παράβαλε Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία…
Κύριο κατά την γνώμη μου αίτιο του φαινομένου αυτού είναι η εντός της άνιση κατανομή του πλούτου. Δυο –τρεις σπαγκοραμμένοι εταίροι κρατούν τον πλούτο αποκλειστικά δικό τους και αποφεύγουν να τον χρησιμοποιήσουν για την πρόοδο και των άλλων .
Αντιθέτως κατατρέχουν τα μικρά και αδύνατα οικονομικώς μέλη και τα τιμωρούν με εξαναγκασμούς για εφαρμογή εξαντλητικής λιτότητας, για αυστηρότατους περιορισμούς των εργατικών δικαιωμάτων των λαών τους, καθώς και με βαρύτατη φορολόγηση, αντί να τα βοηθήσουν να αναπτύξουν και αυτά την οικονομία τους και να ευτυχήσουν. Τα δάνεια που τυχόν τους χορηγούν, με τους δυσβάστακτους όρους τους, γίνονται, για τους δανειζομένους , παγίδες εξοντώσεως, αντί να προσφέρουν βοήθεια.
Έτσι η Ένωση κατάντησε ένας θεσμός τύραννος και τιμωρός των μικρών και αδυνάτων , αντί για βοηθός και αλληλέγγυος, αντί για συμπαραστάτης στην δυστυχία όσων δυσκολεύονται, παρά την προσδοκία όλων μας.
Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής είναι η δυσαρέσκεια και η επιφυλακτικότητα των λαών της Ένωσης. Εμφανής είναι τελευταία η δημιουργία ενός ρεύματος εξόδου. Πρώτο και δυνατό παράδειγμα είναι η Μ. Βρετανία, που, αν και με το ένα μόνο πόδι μέσα στην Ένωση, σκέφτεται να βγάλει έξω και το άλλο και να απαλλαγεί, σαν από άμυαλους συντρόφους. Εξάλλου και ο Ερντογάν δεν φαίνεται να πολυνοιάζεται αν η χώρα του, η Τουρκία, δεν γίνει τελικώς δεκτή ως μέλος στην Ένωση. Αυτό δείχνουν τα λόγια του και καμώματά του.
Αυτή η πολιτική που κυρίως υιοθετήθηκε από τους αυτόκλητους και ανάλγητους αρχηγούς Σόιμπλε – Μέρκελ, αν εξακολουθήσει να εφαρμόζεται έτσι σκληρά και ανελέητα, δημιουργεί κίνδυνο διάλυσης της Ένωσης. Διότι απαιτούνται αποφάσεις τολμηρές και έξοδα για την κατά το δυνατόν γενική και ομοιόμορφη πρόοδο της Ένωσης. Όχι πρόοδος ανισοβαρώς. Εξάλλου, επειδή στην πραγματικότητα η Ένωσή μας είναι ακέφαλη, χωρίς επισήμως διορισμένο αρχηγό, αδυνατεί να διατυπώσει γνώμη δική της στα διεθνώς τεκταινόμενα. Είμαστε χωρίς υπόληψη στην διεθνή κοινότητα. Είμαστε άβουλοι, έρμαια των αποφάσεων της Αμερικής και του ΝΑΤΟ. Αισθανόμαστε μειωμένοι. Δεν μας λογαριάζουν.
Μακάρι τα προαισθήματά μου να διαψευσθούν. Και να μην αρχίσει το ξέφτισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά από ένα ενδεχόμενο Brexit.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
