Όταν υπηρετούσα στο Πολεμικό Ναυτικό, υπήρχε ένα καραβάκι στον Πειραιά που μετέφερε τους ναύτες από την Αττική στη Σαλαμίνα. Το καραβάκι αυτό λεγόταν ¨Ευκαιρία» γιατί έφευγε επτά παρά είκοσι το πρωί. Αν δεν το προλάβαινες, έπρεπε να πας στο Πέραμα και με σκάφος της γραμμής να μεταβείς στη Σαλαμίνα και στο Ναύσταθμο του Π.Ν.

Στη σάλα αυτής της “Ευκαιρίας” λοιπόν συνωστίζονταν οι ναύτες αγγουροξυπνημένοι, ξαγρύπνηδες ή και άυπνοι, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο για να πάνε στις μονάδες τους. Στη σάλα αυτή, όπως συνηθιζόταν παλιότερα, υπήρχαν αναρτημένες διάφορες επιγραφές νουθετικού περιεχομένου. Μια από αυτές λοιπόν τις νουθετικού-συμβουλευτικού περιεχομένου επιγραφές έγραφε το παραπάνω: «Ουδέν μορφώνει όσον το παράδειγμα».

Άγιοι Πατέρες, αλήθεια τι παράδειγμα δίνετε στο ποίμνιον της Εκκλησίας, όταν αντιμάχεστε ως αρχηγίσκοι και τιμαριούχοι για τη διασφάλιση των προνομίων και της εξουσίας σας;

Άγιοι Πατέρες, «ου δύναται πόλις επάνω όρους κειμένη κρυβηνε» τι παράδειγμα ταπεινότητας και χριστιανικής αγάπης δίνετε στο πλήρωμα της εκκλησίας όταν ερίζεται δια τους «επί της γης θησαυρούς όπου σης και βρώσις αφανίζειν;» Γιατί οι αντιπαραθέσεις προφανώς δεν έχουν να κάνουν με τον χριστιανικό λόγο στον σύγχρονο κόσμο. Πώς θα σας δικαιολογήσουν οι απλοί ιερείς στις ενορίες τους; Είστε και σεις τέκνα της σύγχρονης κοινωνικής κρίσης. Οι περισσότεροι υποτελείς και διορισμένοι από φαύλα πολιτικά πρόσωπα. Μια εξουσία όπως όλες οι εξουσίες. Και αν υποθέσουμε ότι οι διαφωνίες σας αφορούσαν θεολογικά και χριστιανικά θέματα που είναι θεμιτό να υπάρχουν, αυτές λύνονται όχι με απειλές και εκβιασμούς αλλά με καλοπροαίρετο διάλογο που απ’ ότι φαίνεται έχει πάει περίπατο.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει πολλά προβλήματα. Και σίγουρα δεν συμβάλλετε στην αντιμετώπισή τους. Ίσα-ίσα, προβάλλοντας οι Άγιοι Πατέρες ένα χαρακτήρα εξουσιαστικό, ιδιοτελή, αρχομανή και απάνθρωπο εν τέλει, διακονείται προφανώς όχι το «αγαπάτε αλλήλους» αλλά.

Αλήθεια, δεν σας περνάει από το μυαλό αυτό που κάθε Κυριακή ψάλλετε στην εκκλησία «και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος»;

Ο Ορθόδοξος