«Σε λίγο θα είναι μαζί μας, τηλεφωνικά, ο υπουργός οικονομικών κύριος Τρύφων Αλεξιάδης», ανακοίνωσε θριαμβευτικά, στην πρωινή εκπομπή του Σαββάτου, ο κατ’ εξοχήν αγχωτικός και τα «πάντα γνωρίζων» τηλεπαρουσιαστής με το λευκό τσουλούφι (αλά Γκάντι ή αλά Παναγιωταρέα, αν προτιμάτε!). Και συνέχισε: «Τι νομίζετε; Πριν λίγο καιρό ήταν εδώ μαζί μας, όπως όλοι εσείς, όπως ο κύριος (και ανέφερε το όνομα ενός παρευρισκόμενου), όπως ο κύριος (και ανέφερε ένα άλλο όνομα προσκεκλημένου), όπως η κυρία (και ανέφερε το όνομά της – πλην όμως η ταύτιση του θητεύοντος υπουργού με κυρία, ήταν μάλλον μια ατυχής στιγμή).

Με λίγα λόγια, ερμηνεύοντας τα λεγόμενα του αγχωτικού τηλεπαρουσιαστή, ήταν σαν να μας έλεγε ότι μην κοιτάτε που σήμερα ο κύριος Αλεξιάδης ανέβηκε κάποια σκαλοπάτια και έγινε υπουργός … λίγο πριν «τον είχαμε εδώ», όπως έχουμε σήμερα όλους εσάς και περίπου μας είχε με το παρακαλετό… Είναι λυπηρό, ανάμεσα στα τόσα και τόσα λυπηρά που συμβαίνουν καθημερινά στην τηλεόραση, να παρατηρούμε τηλεπαρουσιαστές να κάνουν όχι μόνο λάθη λεκτικά, λάθη συντακτικά, αλλά να κάνουν και λάθη αγωγής και συμπεριφοράς.

Μέσα στο πλήθος των παρεκτρεπόμενων είναι και συμπατριώτης μας, σε άλλο «Μεγάλο» κανάλι, ο οποίος με τη δύναμη που δίνει η ιδιότητα του διευθύνοντος τη συζήτηση αλλά και του ανήκοντος στην τέταρτη εξουσία, παρασύρεται και ομιλεί σε καλεσμένους, άλλοτε στον ενικό και άλλοτε κατά τρόπο που θα μιλούσε ένας άνθρωπος του λαού σε κάποιον άλλο … στο καφενείο! Όλα τούτα ξεκινούν από τη βάση του ότι «είσαι δικός μας και μιλάμε με το αυτονόητο θάρρος της γνωριμίας μας», πράγμα ανεπίτρεπτο όταν βρίσκεται ο παρουσιαστής μπροστά στο τηλεοπτικό κοινό του… Γενικά, είναι συχνό το φαινόμενο που συναντούμε σε προσωπικότητες, όταν κάποια οργανωμένα σύνολα ή θεσμοί προσπαθούν να τους οικειοποιηθούν και να δείξουν προς τα έξω ότι «αυτός είναι δικός μας».

Μέγας Κωνσταντίνος. Με τα μεγάλα διοικητικά του προσόντα έγινε ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λέγεται ότι την παραμονή της μάχης εναντίον του Μαξεντίου, στα περίχωρα της Ρώμης, είδε ένα όραμα. Ένας σταυρός και η γνωστή φράση «Εν τούτω νίκα». Είδε δεν είδε στην πραγματικότητα το όραμα αυτό, ο Κωνσταντίνος το εκμεταλλεύθηκε, ενθάρρυνε το χριστιανικό στοιχείο του στρατεύματός του και την ημέρα της μάχης κατήγαγε μια περιφανή νίκη.

Ένα χρόνο αργότερα, υπογράφει το «Διάταγμα των Μεδιολάνων», με το οποίο κατοχυρωνόταν η αρχή της ανεξιθρησκίας και της θρησκευτικής ελευθερίας στην επικράτειά του, δίνοντας χώρο και δυναμική στην εξάπλωση του χριστιανισμού. Τέλος, η μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη (Βυζάντιο, Νέα Ρώμη) το 330 μ.Χ. ήταν καθοριστικής σημασίας για τη ριζική ανανέωση της αυτοκρατορίας που επιδίωκε. Το 325 μ.Χ. συγκάλεσε την 1η Οικουμενική Σύνοδο, στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου αποκηρύχθηκε η αίρεση του Αρείου και καθορίστηκε το Δόγμα του Χριστιανισμού (Το «Πιστεύω»). Λίγο πριν πεθάνει, το 337, ο Κωνσταντίνος βαπτίστηκε χριστιανός. Για τις υπηρεσίες του αυτές στο χριστιανισμό, η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο και Ισαπόστολο και συνεορτάζεται με τη μητέρα του Ελένη στις 21 Μαΐου. Με λίγα λόγια, τον κάναμε «δικό μας»… Αντίθετα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν τον έχει εντάξει στη χορεία των αγίων της. Ο λόγος είναι ότι η ιστορική έρευνα του χρεώνει τη διαταγή για τη δολοφονία του γιου του Κρίσπου (από τον πρώτο του γάμο) και της δεύτερης γυναίκας του Φαύστας, καθώς κρίθηκαν ύποπτοι ότι διατηρούσαν ερωτική σχέση.

Γιούρι Γκαγκάριν. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα. Η ιστορική πτήση του πραγματοποιήθηκε στις 12 Απριλίου του 1961 και είχε διάρκεια 1 ώρα και 48 λεπτά. Κατά τη διάρκεια της πτήσης προήχθη σε ταγματάρχη. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η πιθανότητα ασφαλούς επιστροφής του ήταν 5%. Γι αυτό είχαν προετοιμαστεί τρία δελτία τύπου. Ένα για την περίπτωση της επιτυχούς επιστροφής του και δύο για την περίπτωση αποτυχίας. Επιστρέφοντας στη Γη, (για καλό και για κακό) στα 7 χλμ., ο μικρόσωμος (1,57μ.) κοσμοναύτης, εκτινάχθηκε από το θαλαμίσκο, εκτέλεσε ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο και προσγειώθηκε 250 χλμ. μακριά από το προκαθορισμένο σημείο. Όμως, μπροστά στο επίτευγμα της περιφοράς γύρω από τη Γη, αυτό ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Φυσικά, ο Γκαγκάριν έγινε ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης. Ακολούθησαν ταξίδια σ’ όλο τον κόσμο και συναντήσεις με ηγέτες κρατών και όλες οι «παρενέργειες» που προκαλεί η ξαφνική δημοσιότητα. Σκοτώθηκε σε ένα αεροπορικό δυστύχημα, εκτελώντας δοκιμαστική πτήση, μαζί με ένα συνάδελφό του, με ένα MiG-15. Για το δυστύχημα υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Όμως, εκείνο που μας ενδιαφέρει, είναι η πληροφορία πως ο Γκαγκάριν βαπτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος. Αυτό μπορεί να συνέβη, φυσικά. Στη βρεφική ηλικία δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις ενέργειές του. Σήμερα, διαβάζοντας σε διάφορα sites με θρησκευτικό προσανατολισμό, μαθαίνουμε ότι είχε βαφτίσει στην εκκλησία τη μικρή του κόρη, επισκέφτηκε ένα μοναστήρι και φωτογραφήθηκε με ένα γέροντα που έμενε εκεί, καθώς και άλλες «θρησκευτικές δραστηριότητες» του κοσμοναύτη. Το μόνο που δεν αναφέρεται είναι να σταυροκοπήθηκε κατ’ επανάληψη και με τα δυο του χέρια, πριν επιβιβαστεί στο διαστημόπλοιο. Από τα γραφόμενα, μένουμε εκστατικοί από την πίστη του και την αφοσίωσή του στη θρησκεία. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται η πλήρης ανικανότητα των Σοβιετικών Μυστικών Υπηρεσιών, βλέποντας να διαφεύγει της προσοχής τους η «θρησκευτική δραστηριότητα» του Γκαγκάριν. Γιατί με τέτοιες ενέργειες στα μητρώα του, θα ήταν αστείο να επιλεγεί και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα. Μήπως, λοιπόν, μετά θάνατον «τον κάναμε δικό μας»;

Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Γεννήθηκε στο τότε Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη) το 1952. Από το 1985 έως το 1990 (πτώση του Τείχους του Βερολίνου), υπηρέτησε στη Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας ως μυστικός πράκτορας της KGB. Σπούδασε Νομική και έχει διδακτορικό στα Οικονομικά. Με τέτοια προσόντα θα μπορούσε να βρει μια καλή δουλειά όπου ήθελε. Προτίμησε, όμως, να εναλλάσσεται στα αξιώματα του προέδρου, του πρωθυπουργού (για να μην παραπονιέται το Σύνταγμα της χώρας) και ξανά του προέδρου. Έχει δυο κόρες από την πρώτη σύζυγό του και τρία παιδιά, όπως γράφεται, με την πρώην ολυμπιονίκη της γυμναστικής, Αλίνα Καμπάγεβα, σχέση που καλύπτεται διακριτικά και παραμένει μεταξύ θρύλου και μυστηρίου. Πάντως, κανείς δεν την αρνείται και δεν την αποκηρύσσει. Εκείνο, όμως, που μας ενδιαφέρει και μας εντυπωσιάζει είναι η μεταστροφή του κραταιού Πούτιν, στο θέμα της θρησκείας. Όντως εντυπωσιαζόμαστε από τα σταυροκοπήματα που πέφτουν σε τελετές και στις δημόσιες εμφανίσεις του. Ιδιαίτερα όταν παρευρίσκεται και ο πατριάρχης της Μόσχας. Το διαπιστώσαμε και από την πρόσφατη επίσκεψή του στο Άγιον Όρος. Πιστός. Πιστότατος. Ένας πρώην πράκτορας της KGB, στη χώρα του αθεϊσμού, να σταυροκοπιέται, σήμερα, σε κάθε ευκαιρία. Ή μας δουλεύει ή μας κοροϊδεύει. Εκτός κι αν είδε κι εκείνος κάποιο όραμα ανάλογο με εκείνο που είδε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Αυτό μπορεί να το μάθουμε μελλοντικά. Προς το παρόν, μένουμε στο ότι κι εκείνος είναι ή θέλει να φαίνεται «δικός μας»!

Νίκος Καζαντζάκης. Εδώ … προσεκτικά, γιατί κάποια σημεία της ζωής του (δηλ. της ζωής του μετά θάνατο), τα έχουμε ζήσει από κοντά … αρκετά κοντά. Οι σχέσεις του με την Εκκλησία δεν αναφέρεται ποτέ και πουθενά να ήταν από τις καλύτερες. Με το Θεό, δεν γνωρίζουμε ποια ήταν ακριβώς η σχέση του. Αν δηλ. τον βρήκε ή αν έμεινε στο ψάξιμο. Κι εκείνο το «Ad tuum, Domine, tribunal appello», δηλαδή «Στο Δικαστήριό σου, Κύριε, κάνω έφεση», είχε αποδέκτη την επιτροπή του Index Librorum Prohibitorum, της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η οποία είχε περιλάβει το βιβλίο του «Ο τελευταίος Πειρασμός» στα απαγορευμένα… Όταν η σορός του Καζαντζάκη μεταφέρθηκε από το Freiburg της Γερμανίας στο Ηράκλειο, το 1957, η Εκκλησία και ειδικότερα εκείνη της Κρήτης, βρέθηκε σε αμηχανία. Επίσημος αφορισμός δεν είχε γίνει, μια και ο τότε πατριάρχης Αθηναγόρας δεν το ενέκρινε. Τα ντοκυμαντέρ της εποχής δείχνουν τη σορό να εξέρχεται του μητροπολιτικού ναού. Αντίθετα, μέσα, η εικόνα ήταν διαφορετική. Η σορός είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ναού του Αγίου Μηνά. Όμως, είχε δημιουργηθεί ένα «ξύλινο τείχος» από στασίδια, στο σημείο όπου σήμερα υπάρχουν τα δύο σκαλοπάτια… Τείχος που διαχώριζε τον «κυρίως ναό», όπου ήταν η σορός, από τη σολέα και πιο μέσα, από το «Ιερό». Δηλ. «μέχρι εδώ και μη παρέκει»! Στάση ευφυής και διπλωματική, εκ μέρους της Εκκλησίας. Αφενός δεν τον απέβαλε, αφετέρου δεν τον αναγνώρισε. Μέσα στην ακαταστασία (διχοτομημένος ναός), άναρχη προσέλευση, πολυκοσμία και προβληματισμός εκ μέρους της Εκκλησίας, το ερώτημα είναι αν ψάλθηκε εξόδιος ακολουθία. Αναφέρεται ότι παρέστη σε σύντομη τελετή ο Μητροπολίτης Κρήτης Ευγένιος, ο αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Βουζουνεράκης και … 17 ιεράρχες. Αν είναι έτσι, πώς εξηγείται η νεκρώσιμη ακολουθία να τελείται σε ένα διχοτομημένο και άκρως ακατάστατο ναό και να μη βρίσκεται ιερέας να συνοδέψει τη σορό στο σημείο ταφής; Ένας νεαρός, τότε και τολμηρός στρατιωτικός ιερέας, ο Σταύρος Καρπαθιωτάκης, πήρε την πρωτοβουλία να συνοδεύσει τη σορό του συγγραφέα στον προμαχώνα του Martinengo, βγάζοντας από το αδιέξοδο και την Εκκλησία και τους φορείς που είχαν εμπλακεί, αλλά και την κοινωνία της πόλης. Πίσω του τρία παιδιά με τη γνωστή ενδυμασία της εκκλησίας (παπαδοπαίδια), ανάμεσα στα οποία και ο Περιπατητής (τότε, πού σκέψη για … Εποχούμενος), που εμφανίζεται στις τότε κινηματογραφικές λήψεις, να φέρει το σταυρό. Δεξιά και αριστερά του και τα άλλα δύο παιδιά, με τα φαναράκια… Μερικά χρόνια πριν, ιεράρχης, σε τηλεοπτική συνέντευξη σε τοπικό κανάλι, ρωτήθηκε και για την τότε στάση της Εκκλησίας αναφορικά με την κηδεία του Καζαντζάκη. Η απάντηση που έδωσε δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα, για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι ο άξιος μητροπολίτης θα πρέπει να ήρθε στον κόσμο αρκετά χρόνια μετά τα γεγονότα που περιγράφουμε, άρα δεν μπορούσε να γνωρίζει, προσωπικά... Ο άλλος είχε σχέση περισσότερο με την εκκλησιαστική διπλωματία και απηχούσε τις αρχές της συγχώρεσης και της ευσπλαχνίας, που χαρακτηρίζουν την Ορθοδοξία μας. Άρα τα γεγονότα παρουσιάστηκαν γενικόλογα και αρκούντως στρογγυλεμένα. Όπως και να ‘χει, όμως, ο «πανδαμάτωρ χρόνος» φαίνεται ότι έχει αμβλύνει τις τότε οξύτητες. Καλώς! Ο Καζαντζάκης ήταν και εξακολουθεί να είναι «δικός» μας. Η Εκκλησία είναι άλλο. Επιτελεί το έργο της και δεν προβλέπεται στο άμεσο μέλλον να τον κατατάξει … στους «προτεινόμενους» Εκκλησιαστικούς συγγραφείς!!!

[email protected]