Μέσα στα μεγαλύτερα και σοβαρότερα γεγονότα του εικοστού αιώνα θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε άφοβα και τη διάλυση και πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Είχε προηγηθεί, ανάμεσα στ’ άλλα πολύ σοβαρά γεγονότα, η εκρηκτική διαδήλωση άφοβων πολιτών, σε πολλές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ευρώπης και της Βαλτικής, όταν εκείνα τα πλήθη έκαναν πιθανότατα την τελευταία τους εμφάνιση στις σελίδες της ευρωπαϊκής ιστορίας, φανερώνοντας από τη μια μεριά την πλήρη αποτυχία του προηγούμενου μοντέλου οργάνωσης και διακυβέρνησης της Ε.Σ.Σ.Δ., κι από την άλλη φέρνοντας ένα άλλο, επίσης σοβαρό, πρόβλημα στο προσκήνιο το οποίο αφορούσε το αβέβαιο μέλλον των καινούργιων και αναδυόμενων κοινωνιών και φυσικά την πιθανή αστάθεια εάν δεν εδραιωνόταν σε σύντομο χρονικό διάστημα κάποιο άλλο καινούργιο και ταυτόχρονα βιώσιμο μοντέλο. Οι πρώην ανατολικοευρωπαίοι πολίτες, βρέθηκαν ξαφνικά ενώπιον μεγάλων ερωτηματικών και σοβαρών προβληματισμών και προκλήσεων. Εγκατέλειπαν μια δρομολογημένη κατάσταση με τα όσα έστω γνωστά προβλήματά της, και όδευαν θέλοντας και μη προς μια κατεύθυνση με άγνωστες συντεταγμένες, πορεία και πεπρωμένο. Οι περιοχές τους σύντομα βίωσαν μια κατάσταση απερίγραπτη γι’ αυτούς τους αδαείς ανθρώπους και ανυποψίαστους βεβαίως για το μέλλον τους. Λίγο πολύ παρέπεμπε σε γνωστές θατσερικές επιλογές και πολιτικές, τουτέστιν ταχύτατες, ει δυνατόν, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων. Επιστρατεύτηκαν πολλά και δοκιμασμένα στελέχη ιδιωτικών δυτικών επιχειρήσεων και περιώνυμων εταιρειών με σκοπό την όσο το δυνατόν συντομότερη υφαρπαγή του πλούτου της ανατολικής Ευρώπης. Οι επίσημες δυτικές κυβερνήσεις, βεβαίως, φρόντισαν εσκεμμένα να κρατηθούν μακρυά από το παιχνίδι αφήνοντας τον ιδιωτικό τομέα να δράσει ελεύθερα όπως εκείνος ήξερε καλύτερα, αλλά κατευθύνοντας την όλη επιχείρηση από τα παρασκήνια, εκ του ασφαλούς δηλαδή, για λόγους καθαρά πολιτικής! Στο χώρο της ανατολικής Γερμανίας η όλη διαδικασία έμεινε γνωστή ως ‘Treuband’!
Κεντρικό πρόσωπο της όλης ιστορίας, υπήρξε, και τότε, ο σημερινός Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομικών της χώρας και βετεράνος της γερμανικής πολιτικής, ο γνωστός μας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Με σπουδές στα Νομικά και Οικονομικά στα Πανεπιστήμια του Φράιμπουργκ και του Αμβούργου, γρήγορα απέκτησε την εμπιστοσύνη του Χέλμουτ Κολ. Διετέλεσε Υπουργός της Κυβέρνησης του τελευταίου, από το 1984 μέχρι το 1991. Ήταν η εποχή ταυτόχρονα, οφείλουμε να ομολογήσουμε, που οι συγκυρίες σε πολλαπλά μέρη της γηραιάς ηπείρου, ήταν στην κυριολεξία ιστορικές. Το μέλλον της Ευρώπης βρισκόταν ξανά επί τάπητος, όλα σχεδιάζονταν από την αρχή! Ο δαιμόνιος τότε και σημερινός υπουργός των οικονομικών της ενωμένης πλέον Γερμανίας, έδρασε ύπουλα, αλλά αρκούντως αποτελεσματικά. Μαζί με την έμπειρη ομάδα που είχε στη διάθεσή του, εμπνεύστηκε τη δημιουργία ενός ταμείου ιδιωτικοποιήσεων για την ανατολική Γερμανία, που έμεινε στις σελίδες της ιστορίας με το όνομα ‘Treuband’. Τι σήμαινε αυτό; Πρακτικά ολόκληρη η κρατική περιουσία της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, περνούσε χωρίς πολλά–πολλά στα χέρια ιδιωτών, κατ’ ουσία των δυτικογερμανών καπιταλιστών μαζί με κάποιους άλλους συνοδοιπόρους τους. Δεν έμεινε κυριολεκτικά, τίποτα όρθιο! Εργοστάσια, βιομηχανίες, δημόσιες εταιρείες, ορυχεία, ακίνητα κι ότι άλλο είχε αξία, πέρασαν μέσα σε λίγα χρόνια σε χέρια ιδιωτικά! Και το χειρότερο απ’ όλα, σε τιμές εξευτελιστικές. Τα αποτελέσματα στη συνέχεια, εν πολλοίς αναμενόμενα. Ραγδαία πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, ανεργία, μετανάστευση εργατικού δυναμικού σε άλλες χώρες, κυρίως ειδικευμένου στο οποίο περιλαμβάνονταν και γιατροί, μηχανικοί και έμπειροι τεχνίτες, ενώ παράλληλα άρχισε να αναδύεται στις ανατολικές παρυφές της χώρας, μια καινούργια κοινωνική τάξη καπιταλιστών. Μέσα σε όλο αυτό το κακό, καλλιεργήθηκαν και άνθισαν, όπως ήταν αναμενόμενο, φαινόμενα διαφθοράς, ύποπτες συναλλαγές και μεταβιβάσεις ακίνητης περιουσίας, χωρίς στρατιωτική βία, αλλά απλώς έχοντας ως σύμμαχο έναν πραγματικά εξαθλιωμένο κοινωνικά ανατολικογερμανικό λαό, ευένδοτο σε κάθε είδος πονηρού οικονομικού και κοινωνικού παιχνιδιού, αλλά παράλληλα ανίκανου να φέρει ισχυρή αντίδραση στα τεκταινόμενα. Ο νέος καπιταλισμός, λέει ο βρεττανός ιστορικός και δημοσιογράφος, Μαρκ Μαζάουερ, δημιούργησε νέου τύπου μαφιόζους, εξέτρεφε το έγκλημα και κατέστρεψε τις οικονομίες του κοσμάκη μέσα από εταιρείες τύπου ‘πυραμίδας’, που λόγω απειρίας αυτός τις θεωρούσε κανονικές τράπεζες. Η ηθική οικονομία του κομμουνισμού, είχε χρεωκοπήσει, αλλά τίποτα δεν την αντικαταστήσει, εκτός ίσως από έναν νέο ατομικισμό και φυσικά ένα αίσθημα απέραντης καχυποψίας.
Δεν γνωρίζουμε την τύχη του ελληνικού ταμείου ιδιωτικοποιήσεων, κι αν θα έχει ψηφισθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο όταν το κείμενο ετούτο δει το φως της δημοσιότητας, που τόσο επίμονα ζητάει εδώ και χρόνια και ανερυθρίαστα η γερμανική κυβέρνηση, κατά κύριο λόγο και οι προκλητικοί και διαπλεκόμενοι υπηρέτες της που βρίσκονται σκορπισμένοι σε βασικά πόστα στα ενδότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ούτε εάν τα ‘ασημικά’, τα οποία στην περίπτωση της χώρας μας είναι ‘ολόχρυσα’, θα έχουν μεταβιβασθεί με βρώμικο, εξευτελιστικό και εκβιαστικό τρόπο για κάπου έναν αιώνα στους ανελέητους νεοφιλελεύθερους καπιταλιστές της Ευρώπης. Γιατί τι είναι άραγε, θα μπορούσε να σκεφτεί ένας αδύναμος Έλληνας πολίτης κρίνοντας την επαίσχυντη και εκβιαστική τακτική του ολέθριου, όπως αποδείχτηκε, για τη χώρα μας ευρωπαϊκού κατεστημένου, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, μεταξύ των αναρίθμητων άλλων, σε μια χώρα που εξαρτάται τα μέγιστα από τον τουρισμό και τη ναυτιλία;
* Ο Γιώργος Σχορετσανίτης είναι χειρουργός και διευθυντής του Χειρουργικού Τομέα στο ΠΑΓΝΗ
