H νομιμοποίηση κλωστικής (βιομηχανικής) κάνναβης το 2016, το άνοιγμα της συζήτησης (σε επιστημονικό επίπεδο) για τη χρήση της ινδικής κάνναβης, για ιατρικούς και φαρμακευτικούς λόγους, αλλά και η αύξηση της χρήσης της, στη χώρα μας, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, είναι τρία σημαντικά στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα με αφορμή την ετήσια ευρωπαϊκή έκθεση για τα ναρκωτικά. 

Η Μανίνα Τερζίδου, επιστημονικά υπεύθυνη του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά (ΕΚΤΕΠΝ) στην Ελλάδα, σχολιάζοντας την έκθεση επισήμανε και άλλες ιδιαιτερότητες που αφορούν στη χρήση ναρκωτικών ουσιών στην Ελλάδα, με βάση την ευρωπαϊκή έκθεση. 

Η ίδια τονίζει ότι το τοπίο όσον αφορά τις νέες μολύνσεις χρηστών παραμένει θολό, λόγω ελλείψεων στον εργαστηριακό έλεγχό τους και αναφέρει οτι τα προγράμματα με τις δωρεάν σύριγγες έχουν ατονίσει με κίνδυνο να απαξιωθεί η επιτυχημένη προσπάθεια των προηγούμενων χρόνων για την αντιμετώπιση της επιδημίας του HIV/AIDS μεταξύ των χρηστών. 

Όπως εξηγεί η κ. Τερζίδου, τα οπιοειδή στην Ελλάδα αποτελούν πάντα την κύρια ουσία χρήσης για την πλειονότητα των χρηστών, αλλά η χρήση κάνναβης, η μη-ιατρική χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων και η χρήση μεθαμφεταμινών εμφανίζουν σημαντική αύξηση τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα. 

Στον τομέα των μολυσματικών ασθενειών το τοπίο είναι θολό επισημαίνει η κ. Τερζίδου, καθώς, όπως λέει, συνεχίζεται η μείωση του αριθμού των νέων κρουσμάτων HIV το 2014 και το 2015, αλλά η ερμηνεία αυτής της μείωσης δεν είναι σαφής. 

Άμεση η ανάγκη για ένα νέο σχέδιο δράσης για τα ναρκωτικά 

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, σύμφωνα με την κ. Τερζίδου, είναι ο συντονισμός στον χώρο των ναρκωτικών και η ανάγκη για μια νέα Εθνική Στρατηγική και Εθνικό Σχέδιο Δράσης, αφού αυτό που εκπονήθηκε το 2014, αφενός μεν δεν επικυρώθηκε ποτέ, αφετέρου δε λήγει το 2016. 

«Είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από σχέδια δράσης που αποτελούνται από συρραφή των προγραμματισμένων δράσεων των φορέων και να σχεδιάσουμε μία εθνική πολιτική για τα ναρκωτικά που να θέτει προτεραιότητες και δράσεις στοχευμένες στις ελλείψεις και τα προβλήματα του χώρου. Μια εθνική πολιτική που θα δίνει προτεραιότητα στην εφαρμογή επιστημονικά τεκμηριωμένων πρακτικών στη μείωση της ζήτησης» καταλήγει.