Στις τοπικές αίθουσες, δυστυχώς το καλοκαίρι έχει φτάσει προ πολλού.

THE NICE GUYS

Σκην.: Σέιν Μπλακ

Πρωτ.: Ράσελ Κρόου, Ράιαν Γκόσλινγκ, Ανγκάορι Ράις, Μάργκαρετ Κουόλι, Κιμ Μπέισινγκερ

Στο Λος Άντζελες του 1977, ο μπράβος Χέιλι κι ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Μάρτς ερευνούν τον φόνο μιας πορνοστάρ και σύντομα ανακαλύπτουν ότι η σημαντικότερη μάρτυρας της υπόθεσης ίσως είναι η κόρη μιας αξιωματούχου του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Κωμωδία μυστηρίου γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Μπλακ, έναν από τους πιο έμπειρους σεναριογράφους κωμικής δράσης του Χόλιγουντ, με φιλμογραφία που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα «Φονικό όπλο» («Lethal weapon», Ρίτσαρντ Ντόνερ, 1987), «Ο τελευταίος μεγάλος ήρωας» («The last action hero», Τζον ΜακΤίρναν, 1993), «Ένα σκληρό φιλί για καληνύχτα» («The long kiss goodnight», Ρένι Χάρλιν, 1996) και το «Iron Man 3» (2013) που σκηνοθέτησε ο ίδιος.

Αυτή εδώ είναι η τρίτη του σκηνοθετική απόπειρα κι αποτελεί έναν παρωδιακό φόρο τιμής στο (νεο-)νουάρ, μ’ ένα ταιριαστό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, έξυπνο χιούμορ, γρήγορο ρυθμό, πλούσια δράση και δεκάδες κινηματογραφικών και πολιτισμικών αναφορών. Παρόλαυτά, η εντελώς προσωπική μου εμπειρία της ταινίας, ήταν μάλλον κατώτερη των προσδοκιών, ίσως επειδή η δράση ποτέ δεν είναι ιδιαιτέρως εμπνευσμένη και τα περισσότερα γκαγκ έχουν ήδη φθαρεί από την προβολή τους στο τρέιλερ του φιλμ. Η υπόσχεση για μια συνέχεια πάντως που δίνεται στο τέλος είναι μάλλον ευπρόσδεκτη, δεδομένης της αιχμηρής οπτικής του Μπλακ, των δυνατοτήτων της κεντρικής σεναριακής ιδέας και του ζωηρού ταιριάσματος των πρωταγωνιστών.



Η ΑΛΙΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

ALICE THROUGH

THE LOOKING GLASS

Σκην.: Τζέιμς Μπόμπιν

Πρωτ.: Μία Ουασικόφσκα, Τζόνι Ντεπ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Ανν Χάθαγουεϊ, Σάσα Μπάρον Κόεν

Μέσα από έναν καθρέφτη, η Αλίκη επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων και αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι στον χρόνο, προκειμένου να σώσει τον Τρελοκαπελά. Συνέχεια του «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» («Alice in Wonderland», Τιμ Μπάρτον, 2010), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λούις Κάρολ, που εκδόθηκε το 1871. Όπως κι η προηγούμενη ταινία, αυτή εδώ αφηγείται μια ιστορία για την αξία της φιλίας, της διαφορετικότητας και της αυτοπεποίθησης. Όμως ο εντυπωσιασμός που προκαλεί είναι απλώς επιφανειακός, και οφείλεται στον σχεδιασμό παραγωγής του Νταν Χένα, στα κοστούμια της Κολίν Άτγουντ και στην ομάδα του μακιγιάζ, αφού το σενάριο, η σκηνοθεσία κι οι ερμηνείες στερούνται έμπνευση, παραμένοντας διεκπεραιωτικά σε απογοητευτικό βαθμό.