Του Θάνου Περβολαράκη

Εθελόντρια στο Βιετνάμ!

Η Ηρακλειώτισσα καθηγήτρια γαλλικών Σοφία Καρφή

Αποστολή της ομάδας ήταν να κτιστεί μια αίθουσα σχολείου σ’ ένα μικρό χωριό

Οι Έλληνες δεν πάνε στο εξωτερικό μόνο για διακοπές. Δε φεύγουν μόνο για να κυνηγήσουν ένα καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Ταξιδεύουν επίσης εθελοντικά για να βοηθήσουν συνανθρώπους μας που έχουν, μεγαλύτερες ανάγκες. Για να προσφέρουν το χρόνο και την αγάπη τους σε άτομα μέσα από εθελοντικές δράσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Έτσι λοιπόν και μία ομάδα νέων Ελλήνων, ανάμεσα στους οποίους και μια καθηγήτρια γαλλικών από το Ηράκλειο, ταξίδεψαν στο Βιετνάμ, για να βοηθήσουν στο κτίσιμο μιας αίθουσας νηπιαγωγείου σε ένα χωριό της μακρινής αυτής χώρας. Η αλληλεγγύη και το αίσθημα της προσφοράς κατέκλυσε τους συμμετέχοντες σε ένα ταξίδι δύο εβδομάδων. Σε μία αποστολή ουσίας και αλτρουισμού…

Η νεαρή εκπαιδευτικός Σοφία Καρφή έζησε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής μια εμπειρία ζωής. Μας την περιγράφει γλαφυρά, όμως τα όσα έζησε δεν αποτυπώνονται στο χαρτί και καλεί όσους ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Πόσοι ήταν οι εθελοντές από την Ελλάδα και τι εμπειρίες αποκoμίσατε από αυτό το ταξίδι;

«Εάν δεν κάνω λάθος ήμασταν 13 άτομα. Από το Ηράκλειο εκτός από εμένα ήταν και ο Αποστόλης Τσεπαπαδάκης. Επρόκειτο να έρθει και άλλη μια κοπέλα από την Κρητη, η οποία δεν τα κατάφερε γιατί είχε κάποιο σοβαρό λόγο. Στην αρχή υπήρχε ο φόβος για το άγνωστο και για το τι θα αντιμετωπίσω. Εμπιστεύτηκα και τον εαυτό μου, στο ότι μπορώ να τα καταφέρω, εμπιστεύτηκα όμως και τα δύο παιδιά, τον Έλπις και τη Δώρα, οι οποίοι οργάνωσαν τη διαδικασία κι έτσι ήμουν ήρεμη. Η πρώτη επαφή με το χωριό ήταν ότι μύριζε παντού ρύζι. Απίστευτη αίσθηση. Έβλεπα μια εικόνα που μου θύμισε το χωριό του πατέρα μου, πριν από πολλά χρόνια. Ένα χωριό φτωχό, με ερειπωμένα σπίτια και με περιοχές καταπράσινες με ορυζώνες».



Και τι κάνατε εκεί σε αυτό το χωριό;

«Κάθε πρωί ξυπνούσαμε γύρω στις 8, τρώγαμε το πρωινό μας, το οποίο ετοίμαζε η κυρία στο σπίτι της οποίας φιλοξενηθήκαμε. Η κυρία εκείνη μαγείρευε για εμάς επίσης. Με τα ποδήλατα πηγαίναμε στο σχολείο σε απόσταση 15 λεπτών από το σπίτι που μέναμε. Εκεί ήταν ένα νηπιαγωγείο, παλιό και μικρό και υπήρχε ανάγκη να χτιστεί μια αίθουσα για να στεγάσει τα παιδιά.

Εμένα το πόστο μου ήταν να μεταφέρω και να φτιάχνω λάσπη. Εκεί δε χρησιμοποιούν μπετονιέρα, γιατί η χρήση της είναι πολύ ακριβή. Υπήρχε μια μπετονιέρα, αλλά έπρεπε να πληρώνουν ένα ευρώ για κάθε σακί τσιμέντο. Και ήταν πολλά χρήματα γι αυτούς τους ανθρώπους. Μια ντόπια που δουλεύαμε μαζί μού έμαθε πώς να φτιάχνω τη λάσπη».

Είστε καθηγήτρια γαλλικών. Χρειάστηκε να κάνετε μαθήματα στα παιδιά;

«Η επαφή μας με τα παιδιά, πέρα από το παιχνίδι που κάναμε στην αυλή του σχολείου, ήταν να τραγουδήσουμε μαζί τους. Κάποια άλλα παιδιά από την αποστολή προσπάθησαν να τους δείξουν πως στέλνουμε e-mail, ώστε να οργανωθεί ένα πρόγραμμα ανταλλαγής e-mail με Έλληνες μαθητές. Αυτό αποδείχτηκε δύσκολο, γιατί τα παιδιά δεν είχαν επαφή με τον υπολογιστή. Ο Έλπις και η Δώρα το οργάνωσαν ώστε να συνεχιστεί αυτή η επιμόρφωση στο σχολείο με τους επόμενους εθελοντές που θα πήγαιναν για να βοηθήσουν την ομάδα στο σχολείο».

Όλα ήταν εθελοντικά. Πληρώσατε εσείς όλα τα έξοδα σας;

«Ναι. Το μεγάλο κέρδος όμως για εμάς ήταν όταν κάνεις τις δικές σου υπερβάσεις, όπως ένα μεγάλο ταξίδι, συν η επαφή με τους ντόπιους, ότι προσφέρεις στην τοπική κοινωνία και στον τομέα της εκπαίδευσης. Αυτό ήταν ένα μεγάλο κέρδος».

Μένατε όλοι σε ένα σπίτι;

«Ναι, όλοι μαζί. Μοιραζόμασταν μια αυλή. Ένα σπίτι που μένουν όλες οι γενιές μαζί. Κοιμόμασταν στο πάτωμα με ένα πολύ ωραίο στρωματάκι, είχαμε κρεμάσει την κουνουπιέρα μας για την προστασία από τα κουνούπια . Έτσι απλά και «παρείστικα», ήταν πιο άνετα από το κρεβάτι μας στην Ελλάδα. Μια εμπειρία ζωής».

Η πιο συγκινητική στιγμή αυτές τις δύο εβδομάδες;

«Υπήρξαν πολύ δυνατές στιγμές αυτές τις ημέρες. Θυμάμαι όταν μιλούσα με την κυρία που κάναμε μαζί τη λάσπη, κάποια στιγμή στο χώμα μού έγραψε τον αριθμό 55, για να καταλάβω την ηλικία της. Δεν είχαμε κοινή γλώσσα για να μπορούμε να συνεννοούμαστε κι έτσι βρήκαμε αυτό τον τρόπο».

Θα ξανακάνατε κάτι τέτοιο;

«Σε αυτή την ερώτηση η απάντηση είναι «θα το ξανακάνω»… Κουράστηκα, γιατί δεν είμαι μαθημένη στη σωματική εργασία, όμως ήταν κάτι το ανεπανάληπτο. Από αυτό το ταξίδι έχω μόνο κέρδος. Με βοήθησαν και οι μαθητές μου στο Ηράκλειο, με τους οποίους είχα επικοινωνία όσο ήμουν μακριά για να διατηρήσουμε την επαφή μας».

Σε κάποιον που σκέφτεται να κάνει κάτι αντίστοιχο, τι θα λέγατε;

«Θα του έλεγα να το ψάξει αρχικά. Εγώ το έψαχνα πολύ καιρό και βρήκα στο δρόμο μου τον Έλπις και τη Δώρα, οι οποίοι πλέον έχουν γίνει φίλοι μου. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει πληροφορίες στο «wheeling 2 help” μέσα από το διαδίκτυο και στο site wheeling2help.com

Όσον αφορά στο φόβο που μπορεί να έχει κανείς που δεν ξέρει γι αυτή τη χώρα, θέλω να πω ότι όταν επέστρεψα στο Ηράκλειο, πήγα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο είδα έναν κύριο να με κοιτάει επίμονα. Σφίχτηκα και σκέφτηκα να έχω το νου μου. Αυτό το συναίσθημα τόσες ημέρες στο Βιετνάμ δεν το είχα νιώσει. Κανένας φόβος στο Βιετνάμ για 15 μέρες. Εκεί οι άνθρωποι κοιτάνε τη δουλειά τους, είναι ταπεινοί και ευγενικοί».

Το επόμενο πρότζεκτ ποιο θα είναι;

«Από την ομάδα ετοιμάζεται ένα νέο εθελοντικό πρότζεκτ. Θα ποδηλατήσουμε από Κων/λη ως Ηράκλειο Κρήτης σε 35 ημέρες με στόχο να μαζευτούν 19.000 ευρώ για τα παιδιά με αναπηρία. Παράλληλα σε πολλές ελληνικές πόλεις θα οργανωθούν εκδηλώσεις, γι' αυτό κάνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε εθελοντές να οργανωθούμε όλοι μαζί στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο γι' αυτό τον ωραίο σκοπό. Στόχος είναι να αγοραστούν μ' αυτα τα χρήματα καροτσάκια που θα δοθούν σε όλη την Ελλάδα σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κόσμου πάνω στο θέμα».



Τι είδους αποστολή ήταν αυτή που συμμετείχατε;

«Επρόκειτο για ένα ταξίδι δύο εβδομάδων στην Ασία, από 5 έως 20 Απριλίου. Το ταξίδι ήταν στο Βόρειο Βιετνάμ, κοντά στην πρωτεύουσα της χώρας. Ο λόγος γι αυτό το ταξίδι ήταν η επιθυμία μου αρχικά για ένα μακρινό προορισμό μαζί με την ανάγκη που είχα να συμμετέχω σε μια ομάδα που κάνει ένα σημαντικό εθελοντικό έργο. Ήταν ένα εθελοντικό έργο, στο πλαίσιο του οποίου βοηθήσαμε στο κτίσιμο μιας σχολικής αίθουσας σε ένα χωριό, όπου το ποσοστό του αναλφαβητισμού είναι μεγάλο. Υπήρχαν φυσικά άνθρωποι που δούλευαν εκεί και πληρώνονταν, αλλά και εμείς που βοηθήσαμε εθελοντικά».

Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα;

Η ιδέα γεννήθηκε όταν έμαθα για τις δράσεις δύο νέων ανθρώπων, του Ελπιδοφόρου Χρυσοβέργη και της Δώρας Μπίτση, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια, διασχίζουν τη γη (πρόσφατα την Αφρική και τώρα την Ασία) γιατί τους αρέσει να γνωρίσουν τον κόσμο και μέσα από το διάβα τους, τα ταξίδια τους αυτά προσφέρουν εθελοντικό έργο. Έμαθα γι αυτούς πέρυσι από τη διοργάνωση TEDX που έγινε στο Ηράκλειο. Πήγα να τους ακούσω, με ενέπνευσαν και από τότε παρακολουθούσα τις δράσεις τους. Οι δράσεις τους δεν είναι μόνο στο εξωτερικό. Και στην Ελλάδα συγκέντρωσαν 15 χιλιάδες ευρώ για τα παιδιά της «Φλόγας» που έχουν καρκίνο. Έτσι ξεκίνησε αυτή η ιδέα».