Όταν έζησα κι εργάστηκα στο Λουξεμβούργο και γνώρισα μεταξύ άλλων αξιόλογων ανθρώπων, τον Henri Muller και τον Guy Wagner, αντιλήφθηκα μέσα από τη φιλία τους, γιατί «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και γιατί «Το Λουξεμβούργο έχει μια θέση στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή σκηνή που είναι δυσανάλογη με την έκταση και τον πληθυσμό του».
Ο πρώτος είχε ιδρύσει το 1950 το σύλλογο «Οι Φίλοι της Ελλάδας» για να γνωρίσουν οι συμπατριώτες αυτόν τον περίφημο ελληνικό πολιτισμό που απετέλεσε ένα από τα σημαντικότερα λίκνα του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου πολιτισμού. Ο δεύτερος ίδρυσε το «Διεθνές Ίδρυμα Μίκης Θεοδωράκης ΦΙΛΙΚΗ» και την τρίγλωσση ιστοσελίδα “mikis-theodorakis.net” για να γνωρίσουν οι συμπατριώτες του και οι φίλοι του όπου Γης, την ελληνική ποίηση και μουσική, που υπερασπίζονται τις ύψιστες αξίες της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και τον αγώνα γι’ αυτές. Ο πρώτος μιλούσε 16 ξένες γλώσσες, που σήμαινε πως έβλεπε την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, μέσα από τον κόσμο και από άλλους πολιτισμούς. Ο δεύτερος που μας έφυγε την περασμένη εβδομάδα;
Ποιος ήταν ο Guy Wagner
O Γκυ Βάγκνερ ξεκίνησε ως καθηγητής φιλολογίας. Διετέλεσε επί σειρά ετών αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου πολιτιστικού ένθετου Kuluririssimo,της δίγλωσσης καθημερινής εφημερίδας Tageblatt, όπου η ελληνική λογοτεχνία και τα έργα και οι δράσεις Ελλήνων των Γραμμάτων και της Τέχνης είχαν πάντα μια αξιοπρόσεκτη θέση και προβολή. Για πολλά χρόνια διευθυντής ενός από τα πιο δραστήρια, δυναμικά και δημιουργικά θέατρα του Λουξεμβούργου, του θεάτρου της πόλης Ες-συρ Αλζέτ, δεν φείστηκε κόπων για την παρουσίαση ελληνικών κλασσικών έργων, ή για τη φιλοξενία Ελλήνων καλλιτεχνών. Το 1992 είχε επιλεγεί ως επί κεφαλής της οργάνωσης των εκδηλώσεων “1995 Λουξεμβούργο. Ευρωπαϊκή πόλη του Πολιτισμού”. Εμπνευστής και επί σειρά ετών πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας για τη Διάδοση των Τεχνών και των Επαγγελμάτων, ένα είδος “Ανοικτού Ελεύθερου Πανεπιστημίου”, που ξεκίνησε από την πόλη του Λουξεμβούργου και επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της χώρας του.
Άνθρωπος των Γραμμάτων και της Τέχνης έχει γράψει νουβέλες, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, έχει μεταφράσει στα λουξεμβουργιανά και στα γαλλικά έργα συγγραφέων του 20ου αιώνα : Ανούιγ, Μπέκετ ( όλο το συγγραφικό του έργο), Ιονέσκο. Εμβριθής λάτρης της μουσικής έχει γράψει ένα δοκίμιο για τους συνθέτες της χώρας του, μια μελέτη για τον Μότσαρτ, ένα μυθιστόρημα για τη ζωή του Σουμπέρτ, την πρώτη βιογραφία στα γερμανικά του Αυστρο-ουγγαρέζου συνθέτη Ερικ Φόλφανγκ Κορνγκόλντ, καθώς επίσης και για το τέλος της ζωής του Γκούσταβ Μάλερ, και τα τελευταία χρόνια της ζωής του γερμανού ζωγράφου Πάουλ Κλέε . Γι’αυτό είχε βραβευθεί και τιμηθεί με το ανώτατο λογοτεχνικό βραβείο της χώρας του , αλλά και από διάφορες άλλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ουγγαρία το Λουξεμβούργο και άλλες. Η Ελλάδα ,από τον τότε πρόεδρο της Κάρολος Παπούλια, του έχει απονείμει το παράσημο του « Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» για την αφοσίωσή του στην Ελλάδα και τον πολιτισμό της.
Guy Wagner-Μίκης Θεοδωράκης.
Η πρώτη βιογραφία που γράφτηκε αλλά και η πρώτη ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε για τον Μίκη Θεοδωράκη είναι έργα του Λουξεμβούργιου φίλου μας Γκυ Βάγκνερ.
Πως γνωρίστηκαν; «Τον ανακάλυψα τυχαίως το 1972 ακούγοντας ένα δίσκο που είχα δανειστεί από ένα λεωφορείο δανειστικής μουσικής του δήμου των Βρυξελλών. Ήταν το « Πνευματικό Εμβατήριο» του Αγγελου Σικελιανού. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Ήταν ένα σοκ και ταυτόχρονα ένας κεραυνοβόλος έρωτας, όπως συμβαίνει σπάνια στη ζωή ενός ανθρώπου. Επεδίωξα να τον γνωρίσω πάση θυσία. Με βοήθησε η τότε φοιτήτρια της δημοσιογραφίας στο Παρίσι και σημερινή Ευρωπαία Επίτροπος από το Λουξεμβούργο, η Viviane Reding…Τον προσκάλεσα στο Λουξεμβούργο όπου έδωσε μια συναυλία και όπου είδα πρωτόγνωρες αντιδράσεις. Έλληνες και μη που δεν έλεγαν καλημέρα λόγω των έντονων πολιτικών τους αντιπαραθέσεων, χόρευαν αγκαλιασμένοι σαν τρελοί… Από τότε δεν ξαναχωρήσαμε…..»μου είχε πει ο Γκυ Βάγκνερ.
Το 1983 ίδρυσε το Ίδρυμα και το 1996 δημιούργησε την τρίγλωσση ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη που προαναφέραμε, η οποία είχε γίνει χώρος συνάντησης , επικοινωνίας και ανταλλαγών για τη ζωή και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, των ανά την Υφήλιο φίλων του. Το « Ίδρυμα» είχε δημοσιεύσει στα γερμανικά «Την Ανατομία της Μουσικής» του Μίκη Θεοδωράκη και τους τρεις πρώτους τόμους της αυτοβιογραφίας του «Οι Δρόμοι του Αρχάγγελου». Η πρώτη του βιογραφία για τον Μίκη Θεοδωράκη κυκλοφόρησε στα γερμανικά, και πριν από λίγα χρόνια εκδόθηκε και επανεκδόθηκε στα γερμανικά, τα γαλλικά και στα ελληνικά ανανεωμένη με τον τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης. Μια ζωή για την Ελλάδα», από τις εκδόσεις Δαρδανός.
Για τον Guy Wagner ,“Ο Θεοδωράκης είναι ο πιο μεγάλος και ο πιο φυσιολογικός απ’ όλους τους δημιουργούς μελωδιών μετά τον Σουμπέρ. Αναπνέει τις μελωδίες. Είναι πρωτότυπος στην ποικιλία και την πολυπλοκότητα των ρυθμών. Είναι επινοητικός στις αρμονίες του και εντυπωσιακός στις ενορχηστρώσεις του. ..
Έχει όλα τα ατού για να επιβιώσει της εποχής του και πολλών μουσικών ρευμάτων του 20ου αιώνα που βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ οι συνθέσεις του Θεοδωράκη κερδίζουν όλο και περισσότερους ερμηνευτές και λάτρεις της μουσικής. …Η μουσική του αρχίζει μόνο τώρα να έχει μια «παγκόσμια παρουσία», εννοώ τη συμφωνική του μουσική, τις όπερες , τα ορατόριά του. Τώρα αρχίζουν να ανακαλύπτουν τι θαυμάσιος συνθέτης είναι. Ανακαλύπτουν την μελωδική πανδαισία…”.
Αποχαιρετισμός με Θεοδωράκη
Πριν αναχωρήσει από την εφήμερη αυτή ζωή συνέταξε το πρόγραμμα της εξόδιας ακολουθίας διάρκειας 33,51 λεπτών . Εισαγωγή με ένα έργο του Erich Wolfang Korngold. Ακολουθούν μετά τον πρώτο ομιλητή, Μίκης Θεοδωράκης. «Αξιον Εστί. Της αγάπης αίματα». Από την ορχήστρα Θεοδωράκη. Μετά τον δεύτερο ομιλητή ένα απόσπασμα από το έργο του Gustav Mahler. Μετά τον τρίτο ομιλητή ένα μουσικό κομμάτι από το έργο του Frantz Schubert και κλείνει με μουσική από το έργο του Wolfang Amadeus Motzart.
Σ’αυτό τον «Κόσμο τον καλό» που άλλα έγιναν λάθος, άλλα πήγαν στραβά, κι άλλα ήλθαν ανάποδα, το να συναντάς και να κάνεις φίλους όπως ο Guy Wagner σε κάνουν να νοιώθεις περήφανος ως Άνθρωπος και Έλληνας και το αντίστροφο. Αναγνώριση και ευγνωμοσύνη του οφείλω και για τα δυο.
