Μπορεί στις μέρες μας καμιά από τις όμορφες πόλεις του κόσμου να μην τολμάει να διεκδικήσει τον τίτλο της ομορφότερης, αλλά υπήρξε μια εποχή, χίλια τόσα χρόνια, που την κορώνα της ομορφιάς κράτησε φορεμένη ατράνταχτα στο κεφάλι της η Κωνσταντινούπολη! Μα ένα μαγιάτικο πρωί εικοσιεννιά του Μάη ο ήλιος θόλωσε, σκοτείνιασε το φως του...

Ο λαϊκός ποιητής μας λέει:

Η σκλάβα πόλη κάθεται στον Βόσπορο και κλαίει, κι ο φειδωτός ο Βόσπορος τη συμπονεί και λέει:

Πες μου κυρά μου ζηλευτή πεντάμορφη κυρά μου, γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου; Άραγε κάτι να μου ζήτησες κι εγώ να μην το φέρω; Μήπως σε λύπησα κι εγώ να μην το ξέρω; Εγώ που σου φέρνω ολημερίς κι ολονυχτίς δώρα απ’ τον κόσμο πέρα; Πες μου λοιπόν, γιατί μου κλαις κυρά μου; Αχ... μόνο ένα δώρο προσμένω... και λαχταρώ, αλλά δεν μου το ‘φερε το κύμα σου τ’ αφρισμένο... Ο Βόσπορος που τ’ άκουσε, κοιτάζει την κυρά του! Κι αναστενάζει θλιβερά στα γαλανά νερά του...

Την Πόλη την ορθάνοικτη, θα τη βαστάει το σπίτι, και του σπιτιού τα δώματα, θα τα βαστάμε εμείς...

Σφίγγα-Δακτυλά Μαλβίνα