Toυ Γεωργίου Δημ. Φλουρή
Θυμούμαι τη γιαγιά μου να επιμένει,
να θέλει μες στο σπίτι να με κρύψει
κι εγώ, τότε, χαιρόμουνα στα ύψη
μια …..σκάρα, πέρα – δώθε, να πηγαίνει

Φαινότανε οι μεγάλοι φοβισμένοι
και λέγανε « αν τύχει και τη ρίψει »
το θάνατο θα φέρει και τη θλίψη
και δείχνανε περίσσια ταραγμένοι

Έλειπε ο πατέρας στον αγώνα
και ήτανε στο θέρος η μητέρα,
μα εγώ, απ’ την ουράνια εικόνα,

δεν ένιωθα ιδιαίτερη φοβέρα.
Πόλεμος ,αλεξίπτωτα ανοιγμένα,
ως έννοιες ήταν, άγνωστες σ’ εμένα


Σημείωση :
Το γερμανικό αεροπλάνο για μένα τότε ήταν μια σκάρα (μεγάλο γεράκι) και η γιαγιά , όπως και οι άλλοι που το έβλεπαν, περίμεναν βομβαρδισμό).