Έχει δίκιο ο Θεός. Καλά έκανε και τους τιμώρησε. Θέλανε, λέει, να τον φτάσουν. Άρχισαν, λοιπόν, να χτίζουν, κάπου στη Μεσοποταμία, ένα κτίσμα ψηλό… έναν Πύργο. Τώρα, πόσο ψηλός θα μπορούσε να γίνει; Η ψηλότερη πυραμίδα, εκείνη του Χέοπα, που κτίστηκε αργότερα, με πιο προχωρημένη … τεχνολογία!!! έχει ύψος 245 μέτρα και χτίστηκε το 2.560 π.Χ.

Πόσο πιο ψηλά, λοιπόν; Κι ο Θεός, ενώ θα μπορούσε να τους γκρεμίσει αυτό το υπερφίαλο κατασκεύασμα με ένα κεραυνό ή ένα σεισμό, λειτούργησε με τη σοφία του. Τους έκαμε να μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Έλεγε π.χ. ο μάστορας στο βοηθό του να του φέρει το νήμα της στάθμης κι εκείνος του έφερνε το σφυρί. Του ζητούσε να φέρει πηλό, κι εκείνος του έφερνε … νερό. Με τέτοια πολυγλωσσία, πώς να προχωρήσει η οικοδομή; Έτσι, ο πύργος της Βαβέλ, έγινε το συνώνυμο της ασυνεννοησίας. Το κακό αυτό συνεχίστηκε και … εμπλουτίστηκε, με αποτέλεσμα να μιλιούνται στις μέρες μας σχεδόν 7.000 γλώσσες (γλώσσες, όχι διάλεκτοι).

Βέβαια, ο άνθρωπος δεν εγκατέλειψε ποτέ του αυτό το στόχο. Με διάφορα προσχήματα, όπως η οικονομία χώρου, η ανέγερση πολυτελών γραφείων και διαμερισμάτων και τόσα άλλα, συνεχίζει να κτίζει πανύψηλα οικοδομήματα, πλην όμως το Θεό δεν τον έχει βρει. Ούτε και με την αποπεράτωση του Μπούρτζ αλ Καλίφα, του ψηλότερου κτηρίου στον κόσμο, (828 μ.), στο Ντουμπάι των Αραβικών Εμιράτων. Ο Θεός, όμως, που τα καταλαβαίνει όλα, εντόπισε και αυτή την πονηρή κίνηση του ανθρώπου, υπομειδίασε κάτω από τα άσπρα γένια του και διέσπειρε μέσα στην ίδια γλώσσα παραλλαγές, έτσι ως ένα σημείο, ο άνθρωπος μπερδεύεται και σήμερα. Λέει π.χ. ο κρητικός «οφτό» (από το αρχαίο «οπτός»)… πού να καταλάβει ο αθηναίος ότι εννοεί «ψητό»; Λέει ο κρητικός «αίγα», ο Στερεολλαδίτης τη λέει«κατσίκα» και σε άλλα μέρη τη λένε «γκιόσα». Λέει ο κρητικός «όρη», λένε οι άλλοι «βουνά». Άλλοτε μικρές κι άλλοτε μεγάλες διαφορές…

Το λάθος του Θεού ήταν πως έπλασε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» και ο άνθρωπος βρήκε, τελικά, τρόπους να ξεπερνά κάποια από τα εμπόδιά του. Υιοθέτησε μια από τις γλώσσες της εποχής και έτσι, έχοντας μια κοινή γλώσσα, μπόρεσε να συνεχίσει να συνεννοείται. Άργησε, όμως, να το πράξει κι έτσι μέχρι να πάρουν τα Ελληνικά τη θέση της κοινής γλώσσας, η ιδέα της συνέχισης του Πύργου της Βαβέλ εγκατελήφθη. Έτσι, τα Ελληνικά κυριάρχησαν από τον 5ο π.Χ. αιώνα, μέχρι που μπήκε μπροστά η Ρώμη. Ακολούθησαν τα Λατινικά, λόγω Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτά με τη σειρά τους επηρέασαν την εξέλιξη πολλών Ευρωπαϊκών γλωσσών… Στις μέρες μας, τη σκυτάλη της διεθνούς γλώσσας την έχουν τα Αγγλικά, κυρίως λόγω της Βιομηχανικής Επανάστασης και της εξάπλωσης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Μέχρι εδώ, καλά. Να μιλούμε και μια ξένη γλώσσα (ή και δύο) για να μπορούμε να συνεννοηθούμε με τους άλλους. Τι θέλουμε, όμως, να υιοθετούμε ξένες λέξεις, τη στιγμή που υπάρχουν οι αντίστοιχες στη γλώσσα μας;

Λέμε για μια μαγνητοσκοπημένη ταινιούλα, όταν τη βλέπουν πολλοί, ότι «έγινε viral». Για τα κανάλια Υψηλής Ευκρίνειας λέμε «High Definition», για την εικόνα κάποιου προς τα έξω «image», για τον τρόπο ζωής «Lifestyle», για το εμπορικό όνομα «Brandname», για την τουριστική περίοδο «Σεζόν», για τα τουριστικά καταλύματα «Apts», για την ιδέα στην οποία βασίζεται μια εκπομπή «Concept», για το Εμπορικό Κέντρο «Shopping Mall» και τόσα άλλα.

Τι θέλει, όμως, ο αθλητικός συντάκτης ή ο αθλητικός ανταποκριτής να αυτοαποκαλείται «σπορτ-κάστερ» και να αλλάζει το «παιχνίδι» σε «ματς», το «διαιτητής» σε «ρέφερι», το τερματοφύλακας σε «γκολκίπερ» ή «πορτιέρο», τον «αμυντικό» σε «μπακ»… Γιατί αλλάζει το «επιθετικός» σε «στράικερ», το «προπονητής» σε «κόουτς», τον «κατάλογο» τον κάνει «ρόστερ», το «κτύπημα» γίνεται «σουτ», η «επαφή» λέγεται «κόντακτ», το «τέρμα» γίνεται «γκολπόστ» και την επίτευξη τέρματος –«γκολ»! Κι έπειτα, αυτό το πολύπαθο Κύπελλο, γιατί να γίνει ξαφνικά «Κούπα»; Αφήστε που όταν μια ομάδα κατακτήσει Κύπελλο και Πρωτάθλημα ονομάζεται «Νταμπλούχος». Οι ασπρόμαυροι (της Γιουβέντους) έγιναν «μπιανκονέρι», οι ερυθρόλευκοι της Ατλέτικο αποκαλούνται «ροχιμπλάνκος», οι ιταλοί φίλαθλοι «τιφόζι» και η Εθνική Ιταλίας, η «Γαλάζια Ομάδα» γίνεται «Σκουάντρα Ατζούρα». Οι ποδοσφαιρικοί «κατάσκοποι» έγιναν «σκάουτερς»…

Συνεχίζοντας την ξενομανία πολλών ανταποκριτών, η «ανταπόκριση» γίνεται «ρεπορτάζ», ο «εικονολήπτης» γίνεται «κάμερα-μαν» και η «κατηγορία», -«λίγκα». Τι μας ενοχλεί να λέμε «Κατηγορία Πρωταθλητριών» και μένουμε στο «Τσάμπιονς Λιγκ»; Ακόμα και το «Σουπερλίγκα» θα μπορούσε να είναι «Υπερκατηγορία»… Μένουμε, όμως, στην εύκολη αντιγραφή, στην εύκολη λύση, που μπορεί να υπαινίσσεται και να «προδίδει» τη γλωσσομάθειά μας!

Μη νομίσουμε ότι το κακό εστιάζεται στους αθλητικούς συντάκτες. Πάμπολλοι τηλεπαρουσιαστές μας έχουν … πρήξει στο «στέιτζ», στο «μπακ-στέιτζ», στο «πάνελ» … Ακόμα, το διάλειμμα γίνεται «μπρέικ», ο θάλαμος γίνεται «μπουθ» και το ζωντανό πρόγραμμα … «λάιβ». Φυσικά, άλλες γλώσσες υποχωρούν και άλλες παίρνουν τη θέση τους. Έτσι, τα γαλλικά, χάνοντας τη λάμψη τους, κατορθώσαμε να λέμε το «γκαρσόν» σερβιτόρο, το «πουρ-μπουάρ» έγινε φιλοδώρημα, ενώ το «μανεκέν» έγινε μοντέλο ή μόντελ ή τοπ-μόντελ! … καθώς τα αγγλικά άρχισαν να ανεβαίνουν. Το «κλάξον» έγινε «κόρνα» (από το αγγλικό horn) και το «μερσί» επανήλθε στο Ευχαριστώ. Ο «Σεφ» πήρε προαγωγή, έγινε «Μάστερ-Σεφ», έτσι γιατί, τηλεοπτικά, δεν μας πάει το «Αρχιμάγειρας». Όμως, το «μενού» έμεινε … «μενού»! Παράλληλα, χάσαμε τα «φοντάν» και τα «φρουί-γλασέ» των παιδικών μας χρόνων. «Μόδες» περασμένες… Κάποια κατάκτηση είναι και η ελληνοποίηση του Internet σε «Διαδίκτυο», του Server σε «πάροχο», του Fax σε … τηλεομοιοτυπία!!! … το blocking σε «φραγή», το roaming σε «περιαγωγή» κ.ά. Να, λοιπόν, που χρησιμοποιούμε και ξεχασμένες ελληνικές λέξεις, που τις είχαμε … στο συρτάρι (συγγνώμη, στο ερμάριο!). Βέβαια, η γλώσσα, η διαμόρφωση και η ανάπτυξή της, είναι μια δυναμική διαδικασία, από μόνη της και δεν μπαίνει σε καλούπια. Μπορούμε, μόνο, να σημειώσουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο!

Πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί –ίσως λόγω ανάγκης επικοινωνίας με ξενόγλωσσους- γράφουν το όνομά τους με λατινικούς χαρακτήρες, όπως MEGA, CRETA, STAR, ALPHA ή υιοθετούν ξένα ονόματα, όπως ΣΚΑΪ… Όμως, οι εκπομπές που είναι στα Ελληνικά και απευθύνονται σε Έλληνες τηλεθεατές, τι τα θέλουν τα ξενικά ονόματα; Όπως το τοπικό LIFE & HEALTH (που μας θυμίζει LIFE & DEATH), δεν θα μπορούσε να είναι ΖΩΗ & ΥΓΕΙΑ; Ή τι θέλει να πει ο ποιητής με το EXTRA SPORT… μήπως «παραπάνω σπορ»; Ακόμα και μια ωραία εκπομπή σε τοπικό κανάλι, όπου δυο νέοι ταξιδεύουν στο νησί μας και μας παρουσιάζουν με πολλή επιτυχία ενδιαφέροντα μέρη και χαρακτήρες που συναντούν … τι τον ήθελαν τον ξένο τίτλο HIT THE ROAD; Μου θυμίζει την παλιά επιτυχία του Ray Charles: HIT THE ROAD, JACK, τραγούδι όπου η μαύρη σύζυγος διώχνει από το σπίτι, για να ξεφορτωθεί τον ανεπρόκοπο σύζυγο (You ain't got no money, you just a no good)! Μη θεωρηθεί ότι σχολιάζουμε μόνο τα δικά μας, τοπικά, κανάλια. Αυτό το «On» στην εκπομπή «On EΡΤ», μήπως θα μπορούσε να είναι διαφορετικό; Διαβάζουμε ονόματα άλλων εκπομπών από τα προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών: Euroleague Show, Ant 1 news, Safe sex, House of cards , Lost girl, Breaking Bad, Community, Demashita! Powerpuff Girls , Blind taste, Live U, STAR News, The mentalist, Home sweet home, Happy Day στον Alpha, TV Mall, Jamie΄s Great Britain, Vampire academy, Elementary, Grey's anatomy, Close Up, Traction, Mayday, Vice, Prime suspect… αν δεν το αποδώσουμε σε αμέλεια μετάφρασης, ή σε καθαρή γλωσσική εισβολή, ας πούμε ότι είναι ένα κίνητρο και ένας λόγος για να μάθουμε και μία άλλη γλώσσα!

Ίδια γεύση και η ονοματοδοσία σε προσφερόμενα προγράμματα από εταιρείες, όπως: Free to Go, POS economy, Home Double Play … και άλλη εταιρεία κάνει «ρελάνς» με το House Triple Play, άλλη Mobile App, Ready Business, Viva Wallet (που μεταφράζω σε: Να ζήσει το Πορτοφόλι… αλλά μιλάμε για το σημερινό άδειο;), CU Around, Cloud Service και τόσα άλλα.

Κατανοούμε ότι κάποια ονόματα δεν μπορεί να αλλάζουν, όπως δεν αλλάζει το «Coca Cola», αφού αυτά είναι το «σήμα κατατεθέν» μιας ξενόφερτης εκπομπής. Όπως το «X-Factor», που δεν περιμένουμε να μας το μεταφράσουν σε «Παράγοντας –Χ». Όμως, εκείνος ο υπότιτλος CHAIR CHALLENGE δεν θα ‘πρεπε;

[email protected]