Αύριο (Κυριακή) μετά την εκκλησία να πάρεις την αίγα να πας στο περιβόλι στο Λιονέτο, να σκαλίσεις τα κουκιά. Εντολή άνωθεν. Την επαύριο όντως παίρνω το γαλέτι (τάπερ) με φασόλια, πατάτες, κολοκύθια, την πετσέτα με ένα ντάκο ψωμί και ένα μπουκάλι νερό, τα βάζω σ’ ένα καλάθι, το μπελονιάζω (περνώ) στο σκαλιστήρι, το βάζω στον ώμο, παίρνω την αίγα και ξεκινώ στητός κι ανάλαφρος όπως πάντα. Θα ‘μουνα δεκατεσσάρων χρονών τσούμαρος.
Το κτήμα γειτόνευε με το ποτάμι, είχε μια μηλιά στην άκρη και έναν ανεμόμυλο. Φθάνω, κρεμώ το καλάθι στη μηλιά, δένω την αίγα με το ανάλογο σκοινί, να φτάνει να κατεβαίνει στο ποτάμι και επιδόθηκα στη δουλειά.
Μετά από αρκετή ώρα δουλειάς σταμάτησα να ανασάνω. Το βλέμμα μου τράβηξαν δυο κοράκια που ανεβοκατέβαιναν από τον ανεμόμυλο στη μηλιά. Με ζώσαν τα φίδια, τρέχω πάω στη μηλιά και τι να δω: Γκρεμισμένο το καλάθι, φαγωμένο το φαγητό, το ψωμί και ανοιγμένο το μπουκάλι. Η αίγα πιο πέρα με κοιτάζει και γλύφει τη μούρη της, τα κοράκια πάνω στον ανεμόμυλο και καθαρίζουν το ράμφος τους. «Καλά να πάθεις, όποιος πρόλαβε ρε ... πρόλαβε» θα συλλογούνταν ειρωνικά. Τρέχω αρπάζω την αίγα από το κέρατο, τη χαστουκίζω με τις ανάλογες βρισιές και υποδείξεις και ουρλιάζοντας πετώ ένα ξύλο στα κοράκια. Και νηστικός και προπάντων χωρίς νερό. Ευτυχώς που κρατούσε ένας γείτονας και μου γέμισε το μπουκάλι. Δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω, που δεν υπολόγισα σωστά: Όταν έδεσα την αίγα με μακρύ σκοινί, να κατεβαίνει στο ποτάμι από τη μια μεριά, από την άλλη θα έφθανε στη μηλιά και θα μου γκρέμιζε το καλάθι. Το μήκος του σκοινιού την έκανε τη ζημιά. Κοντό ή μακρύ σκοινί;
«Ζώο κοινωνικό» είναι ο άνθρωπος κατά τον Αριστοτέλη. Ναι, αλλά τα περιθώρια στις σχέσεις των ανθρώπων και του ζωικού και φυτικού βασιλείου είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός, που πρέπει να χαράσσονται με μεγάλη προσοχή. Ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς ,που αλλάζουν συνέχεια, όσο περνά ο καιρός και ειδικά σήμερο που οι μισοί παρακολουθούν τους άλλους μισούς και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν ένα σου σφάλμα, μια αμέλεια, μια απερισκεψία. Εσύ κανονίζεις μέχρι πού θα σε πλησιάσει ο άλλος, εσύ κανονίζεις τα δικαιώματά του και τις υποχρεώσεις του. Υποθέτω ότι έχουμε παγκόσμια πρωτοτυπία στην τεχνητή σύναψη σχέσεων των υποψηφίων του guverno (εξουσίας) και ψηφοφόρων, με τις αμέτρητες συντεκνιές, ποντάροντας στην ηλιθιότητα του popolo (λαού) στην εξάρτηση, στην ενοχή. Ευτελισμός.
Με κλέψανε, με εκμεταλλεύτηκαν, με βίασαν, με ταπείνωσαν, με διέσυραν κλπ. «Όχι» το σκοινί και τα περιθώριά του. Ο λαός λέει: Να ‘χεις μικρό μέτρο, να γράφεις με κιμωλία και να κόβεις με τσεκούρι. Τα σφάλματά σου γίνονται εμπειρίες, αλλά να μη φθάσομε να γίνομε γέροι, πλήρεις εμπειριών και να μπορούμε να αποκτήσομε τη χτένα όταν δεν έχομε μαλλιά να χτενίσομε, που λέει ο Κινέζος. Το γέλιο είναι η πιο κοντινή απόσταση μεταξύ των ανθρώπων.
Ουφ... Το νου σας στα περιθώρια.
* Ο Μανόλης Σπανάκης είναι συν/χος καθηγητής
