Ο Άκης Δήμου με τον μονόλογό του «Χλόη στα δάχτυλα» συνομιλεί με το αριστούργημα τού Τεννεσσή Ουίλλιαμς «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» και μας προσφέρει ένα ευφυές έργο που εμπνέεται από τους τέσσερεις βασικούς ήρωες τού θεατρικού τού Αμερικανού συγγραφέα. «Θεωρώ ότι πολλά από αυτά τα κείμενα είναι μήτρες που γεννάνε συνεχώς καινούργια αισθήματα, και το τοπίο αλλάζει ανάλογα με το βλέμμα μας» λέει χαρακτηριστικά ο εκ Θεσσαλονίκης συγγραφέας.
Στο έργο του Τεννεσσή Ουίλλιαμς ο πλούσιος ομοφυλόφιλος Σεμπάστιαν Βέναμπλ, ποιητής, επιλέγει το 1935 να κάνει ένα καλοκαιρινό ταξίδι που καταλήγει στην Ισπανία μαζί με την όμορφη νεαρή ξαδέρφη του Κάθρην που την χρησιμοποιεί ως κράχτη στις ερωτικές του αναζητήσεις με ολέθριο αποτέλεσμα τη δολοφονία του από μια ομάδα νεαρών πεινασμένων αλητών, μερικούς απ’ τους οποίους «γνώριζε» αρκετά καλά. Η μητέρα του Βάιολετ νομίζει ότι η Κάθρην είναι υπεύθυνη για το θάνατο του γιου της και θέλει να την υποβάλει σε λοβοτομή προκειμένου να πάψει να μιλάει για τις συνθήκες θανάτου του Σεμπάστιαν και την αληθινή του φύση. Ο ψυχίατρος Κούκροβιτς θεωρεί πιθανή την αλήθεια της Κάθρην και μ’ αυτόν τον τρόπο τελειώνει το έργο.
Απ’ αυτήν την πιθανότητα που αφήνει ανοιχτά ερωτήματα στον θεατή, πιάνεται ο Άκης Δήμου και πλάθει έναν μονόλογο του Σεμπάστιαν προς τον γιατρό Κούκροβιτς, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε αν ο ήρωας συνομιλεί μαζί μας από τον τάφο ή είναι πιο ζωντανός από ποτέ, αρκετά μεγαλύτερος σε ηλικία πια, με κουνούργιο όνομα και νέα ταυτότητα, σε έναν διαχρονικό χωροχρόνο. Το σημαντικό είναι ότι βρίσκεται επιτέλους μακριά από μία μάνα που τον ήθελε μόνο δικό της, μα και που ως άλλο ένα μάτι της κοινωνίας προτιμούσε να τον θεωρεί κυριολεκτικά ή μεταφορικά νεκρό παρά να σέρνεται από στόμα σε στόμα για την ιδιαιτερότητά του.
Ο σκηνοθέτης Πάνος Ιωαννίδης αποφάσισε να τοποθετήσει επί σκηνής δύο και όχι έναν ηθοποιούς. Ο ένας είναι ο Αντώνης Περαντωνάκης που ως άλλος Σεμπάστιαν είναι ντυμένος στα λευκά, ακριβώς όπως και στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» ο ήρωας στην τελευταία μέρα της ζωής του έτρεχε τρομαγμένος να σωθεί στον κατάλευκο δρόμο της Καμπέζα ντε Λόμπο μ’ ένα άσπρο κοστούμι. Ο άλλος είναι ο Ίαν Αβτζιγιάννης που αρχικά φορώντας μαύρα για να συμβολιστεί η σκιά των αναμνήσεων, η σκιά του Σεμπάστιαν ή η εικόνα τού ήρωα στον καθρέφτη, γδύνεται σιγά σιγά και εντελώς γυμνός, αφού γυμνός πέθανε και ο Σεμπάστιαν στο έργο του Τεννεσσή Ουίλιαμς, ερμηνεύει εξαιρετικά, εξ ολοκλήρου μέσα από τη δύναμη του σώματός του, δίχως να πει ούτε μία λέξη. Στο δε τέλος φοράει ένα λευκό φόρεμα που παραπέμπει ακόμη και στην ίδια την Κάθρην, αφού Κάθρην και Σεμπάστιαν είναι τελικά ένα.
Το μεγάλο βέβαια βάρος της παράστασης πέφτει επάξια στους ώμους του Αντώνη Περαντωνάκη που με βλέμμα υγρό, πρόσωπο εκφραστικό και φωνή παλλόμενη από συγκίνηση και συναίσθημα καταφέρνει να αποδώσει απόλυτα το εσωτερικό αδιέξοδο της μοναξιάς του έρωτα ενός ομοφυλόφιλου ποιητή που παραιτήθηκε από την ποίηση, δηλαδή την ίδια τη ζωή, της μοναξιάς του έρωτα του καθενός μας.
Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης ο Δημήτρης Χατζάκης παίζει ζωντανά δικές του συνθέσεις ενώ ακούγονται μαγνητοφωνημένες δύο γυναικείες φωνές, εκείνες της Βάιολετ και της Κάθρην με αποσπάσματα από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι». Μεταμοντέρνα η σκηνοθεσία του Πάνου Ιωαννίδη αφού τελικά παρουσιάζει ταυτόχρονα στο κοινό δύο θεατρικά έργα, εκ των οποίων το ένα είναι ένας αμφίδρομος μονόλογος με πέντε ρόλους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο τέλος της παράστασης η σκηνή έχει μεταμορφωθεί σε έναν σκουπιδότοπο αφού σε όλη τη διάρκεια του έργου οι ηθοποιοί κάνουν μπάνιο σε μια μπανιέρα, λούζονται και κυλιούνται στην άμμο, βάζουν νερό σε ποτήρια που ρίχνουν στο πάτωμα, καπνίζουν τσιγάρο και σκίζουν ένα τετράδιο, όλα αυτά άμεσα συνδεδεμένα με την νοηματοδότηση του κειμένου για να καταλήξουμε στα ίδια τα λόγια του Άκη Δήμου μέσα από το θεατρικό «Εγώ λέω πως ο θάνατος είναι μια μάντρα. Στέκεσαι σε μια αλάνα όλο σκουπίδια, βουλιάζεις μέσα στο σκουπιδαριό…»
Απολαυστική δουλειά που ανεβαίνει για πρώτη φορά στο σανίδι και θα συνεχίσει το ταξίδι της στο θέατρο του Νέου Κόσμου στην Αθήνα στις 16 και 17 Ιουνίου και στο θέατρο Black Box στη Θεσσαλονίκη στις 18,19 και 20 Ιουνίου.
*Η Μαρία Βρέντζου είναι δικηγόρος
