“Η παράσταση καταφέρνει να περάσει από μπροστά μας πρόσωπα, εικόνες, οδυνηρά στιγμιότυπα, το εμφύλιο μίσος και τελικά την ιστορία αυτής της γυναίκας”

Τη σπαρακτική μαρτυρία ενός παιδιού που ενηλικιώνεται βίαια βιώνοντας μια απο τις μελανότερες σελιδες της Ελληνικής Ιστορίας, τον Εμφύλιο, καταθέτει επί σκηνής η γνωστή ηθοποιός Βέρα Κρούσκα, με το εργο «Πού είναι η μάνα σου μωρή;» της Δήμητρας Πέτρουλα.

Η παράσταση που θα παρουσιαστεί σήμερα Τετάρτη στις 9 το βράδυ,στο Cyta Astoria Ηρακλείου, αποτελεί τη θεατρική μεταφορά του αυτοβιογραφικού βιβλίου της Δήμητρας Πέτρουλα, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι και διασκευή της Σοφίας Αβραμίδου.

”Ο Ένκε Φεζολλάρι-τονίζει μιλώντας στην “Π” η Βέρα Κρούσκα -σκηνοθετεί το συναίσθημα και την εφιαλτική τραυματισμένη μνήμη ώστε να συναντηθούν με τη συλλογική μνήμη μας στο χωνευτήρι της ιστορίας. Δηλαδή η παράσταση καταφέρνει να περάσει από μπροστά μας πρόσωπα, εικόνες, οδυνηρά στιγμιότυπα, το εμφύλιο μίσος και τελικά την ιστορία αυτής της γυναίκας, η οποία έζησε όλο αυτό το πράγμα. Γιατί όλο αυτό που παρουσιάζεται είναι αυτοβιογραφικό”.

Η συγγραφέας Δήμητρα Πέτρουλα, κόρη του αντάρτη Σωτήρη Πέτρουλα, εξιστορεί στο βιβλίο το βίωμά της από τον Γενάρη του 1946, όταν λίγα μέτρα έξω από το σπίτι της, στο Μοναστήρι της Μάνης, είδε να δολοφονούνται ομαδικά τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς της από τους Χίτες, τις ένοπλες συμμορίες της οργάνωσης "Χ". Παιδάκι τότε η ίδια, επέζησε της σφαγής, για να δει χρόνια αργότερα έναν ακόμα Σωτήρη Πέτρουλα, τον ανιψιό της, να πέφτει νεκρός στη διάρκεια διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας και να περνά στην ιστορία ως το τραγικό πρόσωπο των Ιουλιανών του 1965.

”Αυτή η γυναίκα-επισημαίνει η κ. Κρούσκα - είναι μια ολόκληρη ιστορία η ίδια. Ανιψιός της ήταν ο Πέτρουλας ο Σωτήρης ο τελευταίος που σκοτώθηκε στα Ιουλιανά. Αυτό είναι ένα από τα τελευταία θύματα της οικογένειας. Η οικογένεια είχε 40 και πλέον μέλη δολοφημένα. Ξαδέλφια, πρώτα ξαδέλφια, θείες… Και βέβαια το κυριότερο είναι ότι η μητέρα, οι δύο αδελφές της, οι θείοι της, οι θείες της, η γυναίκα του θείου της σφάχτηκαν μπροστά στα μάτια της, ενώ η ίδια επί δύο μέρες έμεινε ανάμεσα στα πτώματα”.

Πρόκειται όπως υπογραμμίζει η κ. Κρούσκα για ένα έργο - κατάθεση ψυχής που πραγματεύεται τον Εμφύλιο και πόσο κακό κάνει σε όλα τα κράτη με τελευταία ”πληγή”αυτήν της Συρίας.

Εβδομήντα χρόνια μετά το έργο είναι επίκαιρο όσο ποτέ, και αναγκαίο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας (της άρνησης της λήθης), σε μια εποχή που ιδεολογικοί απόγονοι των παραπάνω επιδιώκουν μια συνειδητή παραχάραξη της ιστορίας, εξυμνώντας τους ως «πατριώτες».

Εβδομήντα χρόνια μετά και γίνεται τραγικά επίκαιρο, καθώς οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ναζί προσπαθούν να βρουν κοινωνικά ερείσματα, εκμεταλλευόμενοι την εντεινόμενη κρίση και τις συνέπειές της.

Τραγικά επίκαιρο καθώς γινόμαστε μάρτυρες του δράματος των ανθρώπων που οι εμφύλιοι, οι ξένες επεμβάσεις και οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και την Αφρική ξεριζώνουν από τον τόπο τους.