Του Μανόλη Καφφετζάκη

Με ορατή τη γαλήνη του καιρού και όχι «των καιρών», η άνοιξη είναι εδώ. Παίζοντας με τους ιριδισμούς μιας αδιόρατης πλήρωσης, μοσχοβολά υποσχέσεις. Με ανοιχτές διάπλατα τις κουρτίνες της, προσκαλεί σε μια περιδιάβαση, σ’ένα ταξίδι που εκπορεύεται φύση και ανανέωση. Άνοιξη και Πασχαλιά πάντα συγκατοικούσαν στη συνείδησή μας σαν ένας παράδεισος από επαναστατημένες αισθήσεις.

Οι μέρες του Πάσχα φορούσαν ένα λείο πρόσωπο, ασκούσαν μια ιδιαίτερη γοητεία. Κρατώντας το κερί μιας άλλης εποχής, κάνοντας μια ανάγνωση της παράδοσης σε παρατεταμένο χρόνο, σε περισυλλέγει μια νοσταλγία, μια περιπλάνηση. Οι δρόμοι, οι πλατείες μύριζαν συνωστισμό και αισθήσεις. Η πόλη σκεπασμένη με το μυρωμένο πέπλο της, ετοιμάζονταν να γιορτάσει την Ανάσταση με τ’ άστρα και τα βεγγαλικά τις νύχτες να κατεβαίνουν στους εξώστες. Απαλλαγμένοι οι άνθρωποι από το φορτίο της στενάχωρης καθημερινότητας, ζούσαν εντονότερα την προσμονή της Ανάστασης. Η συναλλαγή υπήρχε έντονη στην αγορά, η πολυρυθμία, κάτι το αμέριμνο, μια απελευθερωτική περιπλάνηση, έστηναν ένα πανηγύρι αισθήσεων. Βλέπεις, έπρεπε να τιμήσουν δεόντως τη Λαμπρή, φορώντας τα ολοκαίνουργια λαμπριάτικα.

Η πνευματική άσκηση με τα Θεία, παρέσερνε μακριά τις άχρηστες σκέψεις από το μυαλό, ενώ οι κατανυκτικοί περισπασμοί προέτρεπαν σε περισυλλογή και ανάταση, κτίζοντας μέσα μας μια άλλη πνευματική διάσταση.

Συμπάσχοντας στα πάθη του Χριστού, οι άνθρωποι ήταν σκυφτοί σαν προσευχή, σα λύτρωση, σαν ικεσία. Σήμερα, αντίθετα με τη μεταμοντέρνα αντίληψη, οι περισσότεροι κινούμαστε σε τροχιά εκτός παράδοσης. Συμφιλιωθήκαμε με τη φθορά και το παρατεταμένο σκότος. Σταμάτησαν οι φωνές μας. Προβάλλοντας άλλες πιο επείγουσες ανάγκες, προσπερνάμε αδιάφοροι την Άνοιξη και την Πασχαλιά.

Ζώντας τυφλά μια αντιπνευματική εποχή, όπου επικρατεί η αμφισβήτηση των πάντων, όπου τα σύννεφα σκεπάζουν το ένα το άλλο, καμιά συνωμοσία δεν μπορεί να κρύψει το βάθος της παρακμής. Κρυμμένοι στο μέσα τους βυθό, οι άνθρωποι δεν έχουν τη διάθεση να αφουγκραστούν παραδόσεις που καθιστούν άξιες αφηγήσεις τις αναμνήσεις. Ωστόσο όμως, με τη σοφή ταπείνωση του δύσκολου καιρού, αν αφυπνιζόμασταν τις Άγιες τούτες μέρες, κάνοντας μια ανακωχή, δεν θα χάναμε. Ας ανάψουμε τη λυχνία που παρακινεί το πάθος να υποδεχθούμε ψυχωφελώς την Ανάσταση με όλους τους συμβολισμούς της.

«Την Άνοιξη ακόμα κι αν δεν τη φτιάξεις, θα σκοντάψεις πάνω της», έλεγε πολύ ορθά ο Ελύτης.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

* Ο Μ. Καφφετζάκης είναι συνταξιούχος