Η χώρα μας είναι πολύ βαριά τραυματισμένη, βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι, και για να μπορέσει να σηκωθεί και να περπατήσει χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια και οι κυβερνήσεις μας από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, είχαν ανάγκη την υποστήριξη και τη συμπαράσταση όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων της χώρας, όπως για παράδειγμα έκαναν οι αδελφοί μας οι Κύπριοι, οι οποίοι παραμέρισαν κόμματα και ιδεολογίες και όλοι μαζί σαν μια γροθιά κατάφεραν και έβγαλαν τη χώρα τους από την οικονομική κρίση.
Στη χώρα μας όμως ενώ όλες οι πολιτικές δυνάμεις γνώριζαν πολύ καλά, ότι δεν υπάρχει η πολυτέλεια διαφορετικών επιλογών και υπάρχει μόνο ένας δρόμος, εν τούτοις η εκάστοτε Αντιπολίτευση δεν προσέφερε καμία βοήθεια για τη σωτηρία και την έξοδο της χώρας από τη δύσκολη περιπέτεια που αντιμετώπιζε, αλλά προσπαθούσε να αποκομίζει πολιτικά οφέλη, από την επιτήρηση και τα μνημόνια. Το αποτέλεσμα είναι να βρίσκεται συνεχώς η χώρα σε οικονομική κρίση, που κανείς δε γνωρίζει αν και πότε θα καταφέρει να απαλλαγεί από το βραχνά της επιτήρησης.
Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν σε μια τόσο δύσκολη περίοδο που περνά η χώρα μας και η όποια κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να παίρνει πολύ σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, για να αντιμετωπίζει το πρόβλημα, να έχει απέναντι της, εκτός από τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού που καλείται κάθε φορά να πληρώσει το μάρμαρο, και ολόκληρη την αντιπολίτευση, που γνωρίζει πολύ καλά ότι για την εφαρμογή του προγράμματος χρειάζεται απαραίτητα η έγκριση του από τους δανειστές, διαφορετικά κλείνουν τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης με τα γνωστά αποτελέσματα.
Το χειρότερο όμως είναι ότι ενώ η χώρα μας βρίσκεται σε αυτή την πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί κομμάτων πετούν κορώνες, όπως ότι έχομε τη χειρότερη κυβέρνηση από τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέχρι σήμερα, δηλαδή αυτές που μοίραζαν πακέτα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Και έρχεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και ζητά την επιστροφή τους και μάλιστα εντόκως. Αυτές ήταν καλύτερες: “είναι ένα ερώτημα που θέλει απάντηση. Όταν λοιπόν λέγονται εκφράσεις όπως ο καλύτερος ή ο χειρότερος, δε δίδεται λύση στο πρόβλημα της χώρας, αλλά αντίθετα μπορεί να γίνεται ακόμη και μεγαλύτερο, γιαυτό οφείλουν οι πολιτικοί μας να προσέχουν πολύ, σε αυτά που λένε.
Καλόν θα είναι λοιπόν, όταν ασκείται κριτική στους αντιπάλους τους, να θυμούνται το μύθο του Αισώπου, ο οποίος έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει δύο πήρας (σακκούλες): Tη μία που περιέχει όλα τα δικά του σφάλματα την τοποθετεί πίσω του και δεν τα βλέπει, ενώ την άλλη που περιέχει τα ελαττώματα των άλλων την τοποθετεί μπροστά του, άρα τα βλέπει και ασκεί συνεχώς αυστηρή κριτική. Για να υπάρχει λοιπόν αντικειμενικότητα, πρέπει να τοποθετούνται και οι δυο σακκούλες μπροστά, ώστε να ελέγχονται όλα τα σφάλματα και να διορθώνονται τα λάθη, ανεξάρτητα ποιος τα κάνει, γιατί όταν κρύβονται τα μισά, τότε είναι φυσικό να μην γίνεται δίκαια η αντιμετώπισή τους.
Μετά όμως και από τα τελευταία δραματικά γεγονότα που συνέβησαν στις Βρυξέλλες και προηγουμένως στο Παρίσι, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας πρέπει να παραμερίσουν τις μεταξύ τους πολιτικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις και να συνεργαστούν μεταξύ τους, για να αντιμετωπίσουν από κοινού και με τις άλλες χώρες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτό το τεράστιο πρόβλημα, το οποίο δεν είναι απλώς δύσκολο, αλλά και επικίνδυνο, αφού οι δράστες του θυσιάζουν το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι η ίδια η ζωή.
* Ο Γιάννης Ξηρουχάκης είναι πρώην διευθυντής ΕΛΤΑ
