Αυτός είναι ο υπότιτλος του άρθρου: «Αδειάζουν την Τουρκία από τις οικογένειες των στρατιωτικών οι Η.Π.Α. για λόγους ασφαλείας» της τοπικής εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ:
Δε θα ασχοληθώ ούτε με το άρθρον ούτε με τον γράψαντα αυτό, δεν είναι της πρόθεσής μου στο γραφτό αυτό.
Για τον υπότιτλο του άρθρου αυτού, ο οποίος εγγράφεται στην επικεφαλίδα, έχω ερωτηματικά, ως πατέρας, ως εκπαιδευτικός, ως πολίτης, μα προπάντων ως Ορθόδοξος Χριστιανός, που γαλουχήθηκε με τα νάματα της ειρηνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα σε συγκεκριμένες χριστιανικές ορθόδοξες συνήθειες, ιδέες, αντιλήψεις και οράματα, όπως νομίζω ο καθένας από εσάς, αλλά ίσως φανερώνει και τη δημιουργία όχι ιερών μαρτύρων, αλλά φονιάδων των μαρτύρων της ζωής.
Λέει λοιπόν ο υπότιτλος:
«Σάλο έχει προκαλέσει σε μερίδα της τουρκικής κοινής γνώμης η ενθάρρυνση των παιδιών από τη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Κυβέρνησης, να γίνουν τα παιδάκια μάρτυρες». Δηλαδή ΚΑΜΙΚΑΖΙ!
Γράφει αρκετά ακόμη η εφημερίδα, που δεν είναι απαραίτητο να γραφτούν και να αναφερθούν. Εκείνο όμως που έχει σημασία και γεννά ερωτηματικά είναι ο διάλογος πατέρα και γιου.
Διαβάστε τον.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τι ωραίο που είναι να γίνεις μάρτυρας!
ΠΑΙΔΙ: Μα, Πατέρα! Γιατί να θέλει κανείς να γίνει μάρτυρας;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Φυσικά και το θέλει, και συνεχίζει ο πατέρας: Ποιος δεν θέλει να κερδίσει τον παράδεισο!.
Σαν να του τραγουδεί, προς τέρψιν της παιδικής ψυχής, το τραγούδι του Γιάννη Γεωργακόπουλου «Και τι ζητάω, τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω»!
Διδαχθήκαμε από τους γονείς, τους δασκάλους μας, τα ιερά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας ότι: Παράδεισος ταυτίζεται με την αιώνιο ζωή-βασιλεία Θεού, όπως ερμηνεύει και ο Μητροπολίτης Καισάρειας Αρέθας (850 μ.Χ), ο οποίος θεωρείται ένας από τους διαπρεπέστερους λόγιους της Μεσοβυζαντινής περιόδου: «Παράδεισον την μακαρία και αιωνίζουσαν εκληπτέον ζωήν», δηλαδή Παράδεισος, αιώνια ζωή και βασιλεία του Θεού ταυτίζονται.
Δεν μιλάμε λοιπόν για ζωή, όπως σήμερα την βιώνουμε και την απολαμβάνουμε, αλλά για αιώνιον πνευματική, μετά θάνατον ζωή, που δεν έχει την καλοφαγία, την διασκέδαση και την καλοπέραση της επίγειας ζωής.
Την ζωή που ονειρεύονται ή φαντάζονται εκείνοι, που με την παραπάνω διδασκαλία τους σκορπούν τον όλεθρο, την καταστροφή, βυθίζουν σε θλίψη και πένθος οικογένειες, αφαιρούν ανθρώπινες ζωές για να μεταβούν σε αιώνια απόλαυση του… γαμοπίλαφου της Κρήτης»!
Και εκτός αυτού: Ποιος είναι αυτός που γύρισε από τον κάτω κόσμο θρησκευόμενος ή μη και είδε, εμαρτύρησε, απέκτησε εμπειρία του κάτω κόσμου και επανήλθε και μας διηγήθηκε τα του παράδεισου ή της κολάσεως και άρα να τον ακολουθήσουμε; Αλήθεια υπάρχει κάποιος ΛΑΖΑΡΟΣ, ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες;
Βεβαίως υπάρχουν πολλά ανέκδοτα, που προκαλούν το γέλιο, σχετικά με την ζωή στον παράδεισο και στην κόλαση και τα οποία εκλαμβάνουν, φαίνεται, ως αληθή και με σοβαρότητα οι άνθρωποι αυτοί, ανεξάρτητα αν είναι γονείς ή διευθυντές εκπαίδευσης ή υπουργοί ή κάτι σχετικό και για αυτό προτρέπουν τα παιδιά τους να σκοτώνουν και να σκοτωθούν.
Πέραν όμως αυτού, πώς είναι δυνατόν η κάθε μάνα και ο κάθε πατέρας, να εμβολιάζουν το σπλάχνο των σπλάχνων τους με τη σύριγγα της προτροπής να φονεύσει και να φονευθεί, για να γίνει μάρτυρας της θρησκείας του;
Οι γονείς, που έχουν πραγματικά μαρτυρήσει σ αυτήν την επίγεια ζωή για να ιδούν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να σπουδάζουν, να γίνονται επιστήμονες, να μαθαίνουν μια αξιοπρεπή τέχνη, να αποκτήσουν μια εμπορική συνείδηση και να γίνουν συνεχιστές του ωραίου και τ’ αληθινού έργου των προγόνων των;
Ποιος πατέρας ή μητέρα θα οπλιστεί με ψυχική αντοχή, ψυχραιμία και αναισθησία, που χρειάζονται, προκειμένου να προτρέψει τον γιο ή την κόρη να ζωστεί εκρηκτικά που τελικά θα του στοιχίσουν τη ζωή του/της και να τον/την στείλει σε μια πολυσύχναστη παιδική χαρά για να σκοτώσει τα αθώα, άκακα και ανυποψίαστα παιδάκια;
Εκείνα, τα οποία μόλις δουν τον «καμικάζι», μη γνωρίζοντας τις προθέσεις του, θα τον καλέσουν όλα μαζί σε ένα κύκλο, ανεξάρτητα θρησκείας, γλώσσας και εθνικότητας να παίξουν «γύρω, γύρω όλοι» … να γελάσουν, να τραγουδήσουν, και… αυτός/ή να πεταχτεί στη μέση να αρχίσει να τραγουδεί, ολίγον παραφρασμένο, το τραγούδι της Λίνας Νικολακοπούλου: «Τι κουβαλάω επάνω μου...».
Εκείνα τα παιδιά που δεν ξέρουν καλά καλά την προφορά και την σημασία της λέξης «μάρτυρας»!
Ποιος εκπαιδευτικός θα θελήσει να πείσει τα παιδιά να γίνουν οπαδοί τέτοιων θρησκευτικών αξιών και να προσπαθήσει να τα παρακινήσει να υιοθετήσουν τέτοιες σκέψεις και δεν θα τον στείλουν στην ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ; Υποψιάζεστε μετά την τύχη του!
Επίσης θα ήθελα την απάντηση ενός ιδιαίτερου, θα έλεγα, ερωτήματος: Αν δηλαδή οι γονείς αυτοί, ιδιαίτερα οι μάνες, όταν αποφασίζουν να φέρουν στο κόσμο μια ζωή, έχουν στο μυαλό τους, πριν από τη «σύλληψη» τις αρχαίες ειδωλολατρικές ανθρώπινες θυσίες ή παραδειγματίζονται από τη Μήδεια του Ευριπίδη!
Έτσι γεννιούνται, γαλουχούνται και διδάσκονται οι μάρτυρες των θρησκειών; Ερωτώ!
Ή μήπως έτσι δημιουργούνται οι φανατικοί; Δηλαδή εκείνοι οι οποίοι δεν ανέχονται αντίθετες ή έστω διαλλακτικές συζητήσεις και απόψεις και είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν την βία και την μισαλλοδοξία, για να αντιμετωπίσουν τους συζητητές τους;
Μήπως έτσι γίνεται καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φίμωση ή αλλοίωση της ανθρώπινης θέλησης;
Δηλαδή ο κάθε φονιάς γίνεται μάρτυρας και έτσι απολαμβάνει της εύνοιας και της θεϊκής αγάπης και συγχώρησης;
Στα πολλαπλά ερωτηματικά μου, προσπαθώ ακόμη να βρω την κατάλληλη απάντηση. Όμως, από τον διάλογο του πατέρα με τον γιο και από μερικές σκέψεις μου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να επιτύχουν την προσηλυτιστική εξάπλωση και την επέκταση του θρησκευτικού συναισθήματος στην παιδική ηλικία με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον.
Επίσης, ότι καλλιεργείται, μέσα στο χωράφι της αμάλαγης και παρθενικής καλλιεργήσιμης και πρόσφορης εγκεφαλικής γης-έκτασης του παιδιού, ο θρησκευτικός φανατισμός και η ιερή μανία, που όταν οι σπόροι αυτών γίνουν βλαστοί και καρποφορήσουν, τα αποτελέσματα θα είναι η συγκομιδή του οδυνηρού ολέθρου.
Τέλος, ότι πιθανόν τα παιδιά αυτά να εξελίσσονταν (απορία του γιου), προς όφελος όλων, σε σπουδαία πνευματικά μυαλά, αν δεν γινόταν η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι αν δεν εδέχονταν την φανατική ψυχική διείσδυση της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας όχι μόνον από τους γονείς αλλά και από «ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΑΡΤΥΡΕΣ».
