Όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, στις πόλεις της ελληνικής επικράτειας, βλέπεις καταστήματα κλειστά και διαβάζεις πως ενοικιάζονται. Η ίδια θλιβερή εικόνα και σε τόπους όπου ήκμαζαν παλαιότερα ελληνικές βιομηχανίες, βιοτεχνίες, ναυπηγεία, ασφαλιστικές και εφοπλιστικές εταιρείες.
Έκλεισαν ή έφυγαν σε άλλες χώρες όπου λειτουργούν γι’ αυτές ευνοϊκότεροι νόμοι. Εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένοι εργαζόμενοι στους δρόμους χωρίς δουλειά, χωρίς τ’ αναγκαία και με πολύ πόνο. Οι νέοι μας, προπαντός οι επιστήμονες, φεύγουν στην αλλοδαπή όπου γίνονται ευπρόσδεκτοι να σταδιοδρομήσουν και να υπηρετήσουν τις νέες τους πατρίδες. Όσοι παραμένουν στην πατρίδα εκλιπαρούν συμβολικό μισθό, σε οποιαδήπτε θέση εργασίας, για να ζήσουν. Η φτώχεια και το δημογραφικό μας πρόβλημα απειλούν το μέλλον και την ύπαρξή μας. Η ταυτότητά μας, σημείο αναφοράς των Πανελλήνων συνεχώς αλλοιώνεται και αλλοτριώνεται.
Τη θλιβερή μας εικόνα συμπληρώνουν οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες που η απόγνωσή τους οδηγεί στα καταστρώματα των δρόμων και των σιδηροδρομικών γραμμών για να εμποδίσουν τις συγκοινωνίες και να διαμαρτυρηθούν για τα κλειστά σύνορα. Αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί αυτό το κατάντημα της χώρας μας; Ποιος μπορούσε να φανταστεί παππούδες και γιαγιάδες να ενισχύουν ή και να συντηρούν παιδιά και εγγόνια; Ποιος μπορούσε να φανταστεί “νοικοκυραίους” του παρελθόντος να περιμένουν καρτερικά στις ουρές των συσσιτίων ή να σκαλίζουν τους κάδους των απορριμμάτων για να βρουν κάτι που το ‘χουν ανάγκη;
Eίμαστε οι τελευταίοι και περιφρονημένοι της Ευρώπης, ενώ είμαστε πλούσια χώρα με γόνιμα εδάφη και ποιοτικά προϊόντα. Είμαστε το σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης λόγω της γεωγραφικής μας θέσης. Έχομε πλούτο υπόγειων θησαυρών και πρωτοπορία στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία. Έχομε θάλασσες, ακρογιαλιές και απερίγραπτες φυσικές ομορφιές που ξεχωρίζουν την πατρίδα μας. Εκείνο όμως που την ξεχωρίζει περισσότερο είναι η ιστορία και η προσφορά στον εκχριστιανισμό και πολιτισμό του κόσμου. “Για μας τους Έλληνες έλεγε ο Παν. Κανελλόπουλος που κατοικούμε αυτό το κομμάτι της Γης, όπου άνθρωποι για πρώτη φορά έγιναν πολίτες. Όπου ο διάλογος, η αμφισβήτηση και η έρευνα γεννήθηκαν για πρώτη φορά στον κόσμο. Όπου στην ακρότητα και φανατισμό αντιπαρατάχτηκε το μέτρο. Για μας είναι βαρύ το χρέος να διαφυλάξομε με αίσθημα πανανθρώπινης ευθύνης την ταυτότητά μας με ανοιχτή την καρδιά και τη σκέψη μας προς τον ψυχικό κόσμο και το πνεύμα όλων των λαών”. (περ. ΕΥΘΥΝΗ τ. 120 Δεκέμβριος 1981).
Εμείς όλα τα ξεχάσαμε. Όλα τα ποδοπατήσαμε γι’ αυτό και υποφέρομε με τα μνημόνια ενώ άλλοι λαοί όπως οι ομοεθνείς μας Κύπριοι, βγήκαν απ’ αυτά. Ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου κ. Χάρης Γεωργιάδης μάς εξήγησε πώς τα κατάφεραν. “Αυτό που μας έσωσε, είπε, ήταν ότι στην αρχή δεν κάναμε “μαγκιές”. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος είχαμε δύο βασικές προϋποθέσεις. Η πρώτη ήταν η πολιτική συναίνεση. Η συμφωνία των κομμάτων. Η δεύτερη η κοινωνική συναίνεση. Η συμφωνία του λαού. Ο κόσμος της Κύπρου συμμορφώθηκε αμέσως μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Έτσι σε τρια χρόνια βγήκαμε από το μνημόνιο (εφημ. “ΤΟ ΒΗΜΑ” 26-27, 2016). Η πειθαρχία και η ομόνοια έφεραν την Ανάσταση.
Η Κύπρος δεν ακολούθησε τη γραμμή και τακτική της Ελλάδας και κέρδισε. Ίσως έχει διδαχτεί από τα δεινοπαθήματα της που σε μεγάλο βαθμό οφείλονται στα σφάλματα και παραλείψεις των ελληνικών κυβερνήσεων.
Η θλιβερή εικόνα της πατρίδας μας δεν είναι μόνο σημερινό φαινόμενο, αλλά επαναλαμβανόμενο. “Οι θεσμοί κρίσεων, ελέγχων και αξιολογήσεων συνήθως δεν λειτουργούν και κανείς δεν κρίνεται για τίποτε. Από τα πειθαρχικά συμβούλια ξεφεύγουν και “επίορκοι” δημόσιοι υπάλληλοι. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν εφαρμόζονται. Κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές απεργίες και συνεχίζονται. Τα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης και των άλλων οργανισμών ορίζονται από το κόμμα με τους βουλευτές να ψηφίζουν κατ’ εντολή χωρίς προσωπική κρίση με την απειλή διαγραφής. Το σπουδαιότερο όμως απ’ όλα είναι η κατάργηση της αξιολόγησης γι’ αυτό και οι δημόσιες υπηρεσίες είναι αναποτελεσματικές και δεν βοηθούν την ανόρθωση της πατρίδας”. (Εφημ. “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” 16-17/3-2013). Όταν όμως ένα κράτος, όπως το δικό μας, λειτουργεί χωρίς έλεγχο των υπηρεσιών διαλύεται.
Γιατί όμως η πατρίδα μας είναι πρώτη στους πολέμους και τελευταία στην ειρήνη; Γιατί στους πολέμους υπάρχει ομοψυχία και πολεμική κραυγή “Ελευθερία ή θάνατος” και στην ειρήνη υποταγή; Γιατί με το “ΟΧΙ” και τα κατορθώματά μας το 1940, συγκινήσαμε και βοηθήσαμε την ελευθερία των λαών και μετά στην ειρήνη διαλυθήκαμε με τον εμφύλιο; Σχετική απάντηση δίδουν τα λόγια του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κυρού Χριστοδούλου: “Εμείς οι Έλληνες, έλεγε, έχομε εξάρσεις, υπερβάσεις και μεγαλεία αλλά και μικρότητες. Είμαστε λαός μεγάλων αντιθέσεων που μας οδηγούν από τη δόξα στην ταπείνωση και αυτό από αρχαιοτάτων χρόνων. Πόσες φορές ενωμένοι δεν στήσαμε το χορό της αναστάσής μας; Πόσες φορές δεν νιώσαμε υπερηφάνεια από τις νίκες και θυσίες μας για την ελευθερία της πατρίδας; Πόσες φορές η φαγωμάρα μας εξαφάνιζε τις δόξες μας κι έφερνε τη δυστυχία και καταστροφή μας; (περ. Εκκλησία, Μάιος 2007).
Παρόμοια εξήγηση έδωσε κι ο αείμνηστος Καζαντζάκης: “Η Ελλάδα - έλεγε - έχει μέσα της πλούσιες αντινομίες που τη σπρώχνουν στα χείλια του γκρεμού. Μπροστά όμως στον γκρεμό γίνεται το θαύμα. Το ελληνικό θαύμα”.
Η ελληνική επανάσταση του 1821 είναι το σημαντικότερο γεγονός της νεοελληνικής Ιστορίας μας και από τα σημαντικότερα της ευρωπαϊκής. Άρχισε από ξυπόληντους πραγματικούς πατριώτες με τη φλόγα της πίστης στο Θεό και την ελευθερία της πατρίδας. Η διχόνοια όμως την τραυμάτισε. Τη διάλυσε. Ο Κολοκοτρώνης σε ομιλία του στην Πνυκα, λέει γι’ αυτό το γεγονός: “Εις τον πρώτο χρόνο της επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια! Όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Αν αυτή η ομόνοια βαστούσε ακόμη δύο χρόνια, θα κυριεύαμε τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και ίσως φτάναμε στην Κωνσταντινούπολη. Τόσο είχαν τρομάξει οι Τούρκοι ώστε μόλις άκουγαν Έλληνες έφευγαν μίλια μακριά. Αυτό δεν βάσταξε πολύ. Ήλθαν μερικοί και ήθελαν να γίνουν μπαρμπέρηδες στου κασίδι το κεφάλι” (Κολοκ. ΑΠΑΝΤΑ τ. Α. σελ. 211).
Τα τελευταία γεγονότα της ελληνικής επανάστασης είναι η έξοδος του Μεσολογγίου και η Ναυμαχία του Ναυαρίνου. “Το Μεσολόγγι είναι θυσιαστική ήττα που είναι δική μας. Το Ναυαρίνο, νίκη των συμμάχων κατά των Τούρκων που δεν είναι δική μας”. Η έξοδος του Μεσολογγίου έγινε τη νύχτα των Βαΐων. Οι πολιορκημένοι ζητούσαν και περίμεναν βοήθεια από ελληνικό στρατόπεδο που ήταν απέναντι αλλά δεν ήρθε ποτέ. Εμπίδιζε η διχόνοια. Ο ηττημένος Κιουταχής έγινε τροπαιούχος. Ο εμφύλιος, στη διάρκεια της επανάστασης, είχε περισσότερα θύματα απ’ ό,τι οι μάχες κατά των Τούρκων. Τραγικά θύματα οι οπλαρχηγοί: Οδυσσέας Ανδρούτσος, που δολοφονήθηκε από το πρωτοπαλίκαρό του Ιω. Γκούρα και ο Καραϊσκάκης που δολοφονήθηκε από ελληνική σφαίρα στο Φάληρο από γνωστό του που αναγνώρισε και δεν κατονόμασε για να σταματήσει η διχόνοια. Στη διχόνοια αναφέρεται κι ο Μακρυγιάννης στ’ απομνημονεύματά του. “Γράφω δυστυχήματα κατά της πατρίδας και θρησκείας που προξενήθηκαν από την ανοησία και ιδιοτέλειά μας. Ζημιώσαμε την πατρίδα πολύ. Χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι. Φτάσαμε στο σημείο να κινδυνεύουμε να χαθούμε”. “Γράφω για να μάθουν οι μεταγενέστεροι να θυσιάζουν για την πατρίδα και θρησκεία περισσότερη αρετή. Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις τη θρησκεία, έθνη δεν υπάρχουν”. Σε άλλο σημείο των απομνημονευμάτων του, προσευχόμενος, ο Μακρυγιάννης γράφει: “Θεοτόκο μου, να παρακαλέσεις το μονογενή σου να σηκώσει τη δίκια του οργή οπούχει σε μας τους αχάριστους και να φέρει πίσω την ευχή και ευλογία του οπού τη στερηθήκαμε από την κακία και ιδιοτέλειά μας και γίναμε η παλιόψαθα των εθνών”. Όλα τα προαναφερθέντα του Μακρυγιάννη έχουν σχέση με τη σημερινή εικόνα της πατρίδας μας;
Οι γενοκτονίες των Ελλήνων: Μ. Ασίας, Πόντου, Κωνσταντινούπολης 1995 και Κύπρου δεν ήταν αποτέλεσμα της διχόνοιάς μας; Ο Κεμάλ Ατατούρκ σε αποκαλυπτήρια μνημείου είπε: “Οι Έλληνες δεν νικήθηκαν από μας το 1922. Νικήθηκαν από δικούς τους διχασμούς. Δέκα χρόνια πολεμούσαν κι έδωσαν στη σύγχρονη ιστορία κατορθώματα αυτοθυσίας”.
Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο μας δεν είναι μια άλλη γενοκτονία του Έθνους μας; Εκδιώχθηκαν Κύπριοι από τα πάτρια εδάφη τους. Βιάστηκαν Κυπριωτοπούλες. Θανατώθηκαν χιλιάδες και αγνοούνται άλλοι τόσοι. Η Χούντα των Αθηνών με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου δεν άνοιξε τους δρόμους για την εισβολή; Χαρούμενος ο ελληνικός λαός ανταποκρίθηκε στη γενική επιστράτευση. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία να τελειώνομε με τους γείτονες. Είχαμε άριστη αεροπορία και πολεμικό στόλο. Προπαντός είχαμε την απόφαση του θανάτου για την τιμή του Έθνους. Δεν έγινε τίποτε. Τα εξοπλιστικά προγράμματα και οι αγορές εξοπλισμών που είχαν γίνει για ώρα ανάγκης, στις αποθήκες να σκονίζονται. Εμείς δεν έχομε την κύρια ευθύνη για όλα; Ο μεγαλύτερος εχθρός σ’ εμάς τους Έλληνες δεν είναι ο ίδιος ο εαυτός μας; Μέχρι πότε θα λέμε πως φταίνε οι άλλοι για τα λάθη μας.
Ο αείμνηστος Νίκος Καζαντζάκης μάς είπε πως όταν φτάνομε στα χείλια του γκρεμού γίνεται το θαύμα. Το όραμά του όμως για την πατρίδα ήταν: 1. Nα εργάζόμαστε χωρίς να λατρεύουμε το χρήμα. 2. Να μην φοβόμαστε τίποτε, ούτε το θάνατο και 3. Να μην ξεχνούμε τις λέξεις που αρχίζουν με το στερητικό “α”: ασυμβίβαστος, ασυνθηκολόγητος και ποτέ αναίσθητος για τις πληγές της πατρίδας και ποτέ αδιάφορος για τα κοινά. Απ’ ότι ξέρομε κι έχομε μάθει πάντα τ’ όραμα προηγείται του θαύματος.
