Η Μαρία Καραντεμοίρη απέδειξε ότι με τη θέληση επιτυγχάνεις τα πάντα
Της Άννας Κωνσταντουλάκη
Οι ασθενείς της στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Βενιζελείου την εμψύχωναν, η οικογένειά της την στήριζε και της έδινε θάρρος, οι φίλοι και οι συνάδελφοί της τής έλεγαν “προχώρα” και εκείνη όταν άρχιζε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα παραμέρισε τα αισθήματα της απογοήτευσης και της ηττοπάθειας κι αποφάσισε να κάνει τα νεανικά της όνειρα για σπουδές πανεπιστημιακής εκπαίδευσης πραγματικότητα.
Η Μαρία Καραντεμοίρη, νοσηλεύτρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σκληρά εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών του 19χρονου σήμερα Δημήτρη και της Ελένης 15 ετών, πήρε την απόφαση να μελετήσει και να δώσει εξετάσεις για να μπει στο Πανεπιστήμιο.
Πριν λίγες ημέρες πήρε το πτυχίο της από την Σχολή Οικονομικών Επιστημώντου Πανεπιστημίου Κρήτης και μας λέει ότι για την ίδια η κρίση λειτούργησε όχι ως εμπόδιο, αλλά ως εφαλτήριο για να πάει μπροστά.
“Είχα σπουδάσει νοσηλευτική, εργάζομαι 18 χρόνια στο Βενιζέλειο, παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια, παιδιά αλλά πάντα είχα μέσα μου αυτή την “εκκρεμότητα”. Ήθελα να σπουδάσω σ’ ένα ανώτερο ίδρυμα. Το 2010 άρχισα να λέω στον σύζυγο μου Σόλωνα Αθανασιάδη που είναι σήμερα διευθυντής στην Αγροτική Ασφαλιστική ότι σκέπτομαι να κάνω τα νεανικά μου όνειρα πραγματικότητα. Στην αρχή λέγαμε πώς θα τα καταφέρω να τα προλάβω όλα, γρήγορα όμως η αρχή έγινε”. Όπως λέει η κ. Καραντεμοίρη για ένα χρόνο μελετούσε ώρες ατελείωτες, παρακολούθησε φροντιστήριο και έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις το 2011 και πέτυχε. “Χάρηκα τόσο πολύ που τα κατάφερε και μάλιστα σε αξιοπρεπή σειρά και ακόμη περισσότερο χάρηκε η οικογένειά μου που άρχισε να με στηρίζει από την πρώτη στιγμή”.
Αγώνας δρόμου για το πτυχίο
“Η εισαγωγή μου στο Πανεπιστήμιο“ υπογραμμίζει η κ. Καραντεμοίρη, “σηματοδότησε μια νέα περίοδο εμπειριών και επαφής μου με έναν κόσμο παράλληλο θα έλεγα της καθημερινότητάς μας. Παρόλο που οι συγκυρίες είναι αρκετά δύσκολες για να σπουδάσει κάποιος Οικονομικά, αφού όλα μοιάζουν να έχουν απομυθοποιηθεί και φαντάζουν σχεδόν ουτοπικά, υπάρχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για να μπορέσει κάποιος να κατανοήσει το πώς και το γιατί της κατάστασης που βιώνουμε. Οι συμφοιτητές μου με αποδέχτηκαν και με ενσωμάτωσαν με ένα συγκινητικό τρόπο στο περιβάλλον. Δεν ένιωσα ποτέ ξένο σώμα, παρά την διαφορά ηλικίας που είχαμε, γιατί για κάποια παιδιά από αυτά έχω ίδια ηλικία με τη μητέρα τους”.
Η ίδια λέει ότι σήμερα ο γιος της σπουδάζει στην ίδια σχολή. Μάλιστα για ένα 6μηνο ήταν συμφοιτητές, ενώ αυτό που ήθελε συν τοις άλλοις, ήταν να δώσει και ένα παράδειγμα στα παιδιά της. Να τους αποδείξει ότι οι δυσκολίες υπάρχουν για να μας δίνουν δύναμη να προχωράμε μπροστά. Να μην το βάζουμε κάτω, να πολεμάμε και να μην παραδινόμαστε.
Με μεγάλη συγκίνηση μιλά και για το κουράγιο και την δύναμη που της έδιναν όλο αυτό το διάστημα οι αιμοκαθαρόμενοι ασθενείς της.
“Οι αιμοκαθαρόμενοι ασθενείς μας με εμψύχωναν”
“Με εμψύχωναν και μου έλεγαν “προχώρα θα τα καταφέρεις” κι εγώ τους απαντούσα “σ’ εσάς πρέπει να αφιερώσω το πτυχίο μου, να σας βάλω όλους σ’ ένα πούλμαν να πάμε μαζί στην ορκωμοσία”.
Η Μαρία Καραντεμοίρη αναφέρει: “Οι δυσκολίες ήταν τόσο πολλές, όμως κάθε φορά που αισθανόμνουν αποδυναμωμένη και κουρασμένη, αναγεννιόμουν από τις στάχτες μου σχεδόν σκεπτόμενη τους αιμοκαθαρόμενους ασθενείς μας. Αν άνθρωποι με χρόνια προβλήματα υγείας βρίσκουν τη δύναμη να αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια την καθημερινότητά τους για πάρα πολλά χρόνια, ένας υγιής μπορεί να ξεπεράσει την κούραση του προκειμένου να ικανοποιήσει τα όνειρα του. Ακόμα και σε περιόδους κρίσης, ακόμα και όταν καταρρέουν όλα γύρω μας, πρέπει πάντα να βρίσκουμε τη δύναμη να αγωνιζόμαστε, να αντιστεκόμαστε, να μην μοιρολατρούμε”.
