Του Γεωργίου Ι. Μαργαριτσανάκη*

Δεν είμαι ίσως ο καταλληλότε¬ρος να σκιαγραφήσω την προσωπική διαδρομή ενός ατίθασου Βετεράνου αντάρτη του αναστήματος του καπεταν - Χαραλάμπη με υπερβάλλοντα πατριωτισμό.

Ως γνωστόν, σ’ ολάκερη τη Μεγαλόνησο, απ’ ό,τι γνωρίζω από τρίτους και το περιεχόμενο των δυο εικονογραφημένων βιβλίων του “Στιγμές” και “Αναμνήσεις από τα παλιά”, έχει ε'να σκληροτράχηλο, ασυμβίμβαστο χαρακτήρα, χαλύβδινο σαν χάρισμα της φύσης. Στα δύσκολα χρόνια της κατοχικής περιόδου, στο πέρασμά του ως ένοπλός αντάρτης άφησε πίσω του καμένη γη σαν επισφράγισμα εθνικού καθήκοντος.

Από τότε, προπορευόταν σε αγωνιστικότητα και είχε αποκτήσει άσπονιους εχθρούς και φανατικούς φίλους. Δεν έχει αλλοιώσει μέχρι και το βαθύ του γήρας σήμερα τις σχέσεις του με το μπαρούτι και τα σιδηρικά, καίτοι θρησκευόμενος. Ευτυχώς για τον ίδιο, μεταπολεμικά παντρεύτηκε την αξιόλογη κυρία ΣΟΦΙΑ-, να μου επιτραπεί με κεφαλαία- σύντροφο που τον συγκρότησε και έτσι ο χρόνος κράτησής του πίσω από τα σίδερα της φυλακής ήταν βραχύς.

Είναι ίσως ο μόνος εκ των καπεταναίων της Αντίστασης κατά των Αρχών κατοχής, που στην καταγραφή των απομνημονευμάτων καταγράφει με ονόματα χωρίς περιστροφές τους συνεργάτες “γκεσταμπίτες” των Γερμανών και ουδέποτε έχει προβεί σε διορθωτικό αναμασούλισμα.

Εχει βάψει τη μαχαίρα του με αίμα προδοτών της Πατρίδας και είναι τιμή του που δεν αποποιήθηκε τις πράξεις του για κείνη την εποχή, και ασφαλώς προβλημάτισε επίδοξους συνεργάτες των γερμανικών αρχών.

Τα βιβλία του αποτελούν κειμήλια για τις επόμενες γενιές. Κάποιοι κάποτε θα προτρέψουν για άντληση πατριωτισμού, για μια εποχή με ανύπαρκτες, ένοπλες δυνάμεις τακτικού στρατού.

Οι ολίγοι του Λεωνίδα του αναστήματος του καπεταν - Χαραλάμπη δαφνοστεφάνωσαν επάξια την Ελλάδα μας, καίτοι μετέπειτα η Πολιτεία και το μέλλον τούς έχει πετάξει στις χωματερές.

Οι εναπομείναντες αγωνιστές της Ανστίστασης με τις όποιες πικρίες τους προσφέρσνται στα ανήμπορα τους χρόνια να γίνουν δωρητές σώματος για τον συνάνθρωπο και ψυχή ασπίδας για την Πατρίδα.

Ενημερωτικά καταγράφω ότι αυτός ο γενναίος της Αντίστασης είναι ο πατέρας του πνευματικού, αξιόλογου του τόπου μας Νίκου Γιανναδάκη, ανανεωτή της Βικελαίας Βιβλιοθήκης Ηρακλείου, που στα χρόνια της χούντας είχε καταδικαστεί σε 21 χρόνια φυλάκιση από το στρατοδικείο Αθήνας, ως ιδρυτικό μέλος του “Ρήγα Φεραίου” και εξαιτίας των βασανιστηρίων απεβίωσε πρόωρα.

Τα ιδίοις όμμασι

Ο καπετάν - Χαράλαμπος στις αρχές της χουντικής περιόδου ήταν κρατούμενος στο κρατητήριο της Ασφάλειας Ηρακλείου και ο καταγράφων το παρόν ενεργό όργανο της υπηρεσίας αυτής, αλλά υπ’ ατμό...

Μια εποχή που τα λύματα της χουντικής επικράτησης αντέγραφαν ναζιστικές μεθόδους με υποστηρικτές αλήτες της “Χρυσής Αυγής” χωρίς μάσκες, αναμφίβολα αμαυρώνοντας την ιστορία της Δημοκρατικής Ελλάδας, ιδιαίτερα του αδούλωτου Κρητικού λαού.

Μια εποχή εσωτερικής μετανάστευσης των δημοκρατικών αστυνομικών οργάνων με αυστηρές εντολές απόταξης.

Ηταν κρατούμενος γιατί κάποιοι προσωπικοί του εχθροί από τα παλιά και ομοϊδεάτες των κατάπτυστων κρατούντων τον κατέδωσαν, ότι στο μετόχι του υπήρχαν όπλα. Δυστυχώς, σε χρόνο ρεκόρ βρέθηκε στο γραφείο του υποδιοικητή Ασφάλειας ένα δάσος - οπλοστάσιο εύχρηστα όπλα και πυρομαχικά. Από τους προσκείμενους προς τους “σωτή- ρες του Εθνους” “συναδέλφους” διέρευσε η πληροφορία ότι τις επόμενες ώρες θα ερευνούσαν και το σπίτι του.

Η αυτοπροβολή δεν είναι του χαρακτήρα μου, ουδέποτε όμως απέκρυψα την πολιτική ταυτότητα και την Αυγενικιανή καταγωγή μου και το υπέρτατο δημοκρατικό χρέος, το test ήταν το θετικό. Πλησίασα με τον τρόπο μου τα κάγκελα του κρατητηρίου, καίτοι το “πανδοχείο” είχε και άλλους “φιλοξενούμενους”, τον παρότρυνα να μου εμπιστευθεί σαν γνώριμός του τον τόπο απόκρυψης των όπλων και πήρα την επι- διωκόμενη “έγκρισή” του. Το ίδιο βράδυ επιστράτευσα τα Αυγενικιανά παλικάρια Ιωάννη και Μιχαήλ Γ. Τσικανδυλάκη και με το ταξί του δεύτερου τα όπλα παρελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο δικό μου σπίτι, με ορατό κίνδυνο σύλληψης γιατί το σπίτι του καπεταν - Χαραλάμπη λόγω του γιου του Νίκου, ήταν υπό παρακολούθηση.

Με τη σειρά μου και με τη βοήθεια της συζύγου μου άνοιξα δυο τεχνητά σκαλοπάτια, απέκρυψα τα όπλα, και μετά τη μεταπολίτευση απεδόθησαν στον καπετάν - Χαραλάμπη. Την ενέρ- γειά μου αυτή την καταγράφει στο δεύτερο βιβλίο του ως πατριωτική πράξη.

Στο δια ταύτα και για την ταμπακέρα

Ο μπαρουτοκαπνισμένος καπεταν - Χαραλάμπης βρέθηκε στο δόκανο της Ασφάλειας για τιμητικούς, πατριωτικούς λόγους και κατά την εκεί κράτησή του δεν “χαΐδεψε τα αυτιά” κανενός των κρατούντων και απ’ ό,τι γνωρίζω απέρριψε μ’ ένα μεγάλο “ΟΧΙ” ασφυκτική πρόταση συνεργασίας από τον τότε διοικητή Ασφάλειας Ιωάννη Καπετανάκη. Με αντάλλαγμα την προσωπική του ελευθερία, δείχνοντας ένα ανδρειωμένο παλικάρι κρητικής λεβεντιάς.

Εκκληση: νομαρχία - φορείς “Να ευθυγραμμιστούν στο επιβαλλόμενο ύψος της αποστολής τους”. Για ένα προσκλητήριο μετά συν, αντάξιο για αγωνιστές της Αντίστασης.

(Αναδημοσίευση στη μνήμη του καπεταν-Χαραλάμπη Γιανναδάκη)



*Ο Γεώργιος Ι. Μαργαριτσανάκης είναι απόστρατος αξιωματικός Χωροφυλακής