Της Ειρήνης Κουτσαντωνάκη*

Δυστυχώς η σύγχρονη πολιτική θεωρία και πράξη σε διεθνές επίπεδο έχει πολλά που την προσδιορίζουν σαν εχθρική απέναντι στην πνευματική ανύψωση του ανθρώπου, την πρόοδο των αξιών και την ηθική καταξίωση της κοινωνίας. Σήμερα η διεθνής πολιτική περιορίζεται στην οργάνωση των οικονομικών συμφερόντων και στην προώθηση των συγκρούσεων ανάμεσα στους λαούς επιβάλλοντας κατά κανόνα την επικράτηση του ισχυρού (νόμος της ζούγκλας). Ασχολείται μόνο με τη διαμόρφωση της ισορροπίας των εξοπλισμών και τον συσχετισμό των συμμαιών, ενώ παράλληλα το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών του πλανήτη βαθαίνει συνεχώς.

Η διεθνής πολιτική σήμερα ασκούμενη από αλλοτριωμένες συνειδήσεις στέκει ανάλγητη μπροστά στην αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Χωρίς πολλά λόγια μπορούμε να πούμε απλά, ότι το σύγχρονο φαινόμενο της τρομοκρατίας είναι προϊόν της χρεοκοπημένης διεθνούς πολιτικής, η οποία είναι συνέπεια μιας βαθιάς κρίσης του πολιτικού συστήματος.

Πόσα χρόνια θα περάσουν, αν αυτό ποτέ επιτευχθεί, ώστε να υπάρξει μια πολιτική που να μην ενδιαφέρεται μόνο για την διαχείριση και νομή της εξουσίας, μια πολιτική, που να μην ενδιαφέρεται μόνο για τα οικονομικά μεγέθη; Χρειαζόμαστε μια πολιτική στον σημερινό κόσμο της παγκοσμιοποίησης, που θα νοιάζεται πραγματικά για τις ανθρώπινες ανάγκες, υπαρξιακές, ψυχολογικές και κυρίως για τις ηθικές και πνευματικές αναζητήσεις των πολιτών. Χρειαζόμαστε μια πολιτική με λόγο και ρόλο λυτρωτικό. Χρειαζόμαστε μια πολιτική που να “μιλάει” στην ανθρώπινη ψυχή. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ αποκτήσει ένας λαός ηγέτες ικανούς να αναπτύξουν μια τέτοια πολιτική μέσα σε μια αληθινή δημοκρατία είναι η ανθρωπιστική παιδεία. Γιατί μόνο εκείνη είναι, που μπορεί να βοηθήσει τον πολίτη να αναπτύξει αντοχή και να αντεπεξέλθει στα εμπόδια, ώστε να μείνει αλώβητος από τη διαφθορά και τη σήψη της κάθε εποχής.

Μόνο η ανθρωπιστική παιδεία είναι εκείνη που μπορεί να βοηθήσει το νέο, ώστε να αντέξει στον πειρασμό να μην πουλήσει τη συνείδησή του, την περηφάνεια και την ελεύθερη σκέψη του κάνοντας ταπεινωτικούς συμβιβασμούς. Αν η πολιτική παραγνωρίζει τις ηθικές αξίες παρά τις θεωρητικές τοποθετήσεις της, τότε από τη στιγμή εκείνη χάνει την αξιοπιστία της και εκφυλίζεται. Οπότε βέβαια αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της περιφρόνησης και της αδιαφορίας εκ μέρους του πολίτη.

Και τότε βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς την κατάληξη, οι πολίτες να της στρέφουν την πλάτη με ολέθριες συνέπειες.

* Η Ειρήνη Κουτσαντωνάκη είναι μαθηματικός