Η νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τίτλο “Το λιβάδι που δακρύζει” προβάλλεται από σήμερα στον κινηματογράφο ΚΡΟΝΟ.

Η επίσημη πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει τη Δευτέρα 15 Μαρτίου, στις 9.45μ.μ., στον Κρόνο, με την τιμητική παρουσία του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου.

• Το “Λιβάδι που δακρύζει” είναι η δωδέκατη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του “σκηνοθέτη της Ιστορίας”, όπως εύστοχα έχουν χαρακτηρίσει -μετά το θρίαμβο του “Θιάσου” στις Κάννες το 1975-τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Είναι η πρώτη ταινία μιας τριλογίας-εποποιΐας, με ηρωίδα μια γυναίκα που σαν παιδί, έφηβη, σύζυγος, μητέρα, μοναχική γυναίκα θα γνωρίσει την προσφυγιά, τον θάνατο, την εξορία, αλλά και τον έρωτα, το τραγικό πάθος. Το όνομά της, είναι ένα όνομα σύμβολο: Ελένη. Είναι όπως εξηγεί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος “η Ελένη του μύθου, η Ελένη όλων των μύθων που διεκδικείται... Αλλά και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης”. Είναι η πρώτη φορά, μετά την “Αναπαράσταση” του 1970, που ο Ελληνας σκηνοθέτης επιλέγει για κεντρικό πρόσωπο της ταινίας του, ένα φωτεινό, γεμάτο υγρασία (δακρυσμένο), πρόσωπο μιας γυναίκας. Σαν ένα λιβάδι υγρό, με τις σταγόνες να κυλούν σα δάκρυα πάνω στη γη. Σαν το λιβάδι που δακρύζει.

• Η δωδέκατη λοιπόν ταινία του, η πρώτη μιας τριλογίας που “περισσότερο από κάθε άλλη ταινία του, αποτελεί μια ελεγεία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα” (“πρέπει”, είχε πει πρόσφατα, “πρώτα ν’ ασχοληθούμε με τους ανθρώπους και ύστερα με το σύστημα”), θα προβληθεί στις 12 Φεβρουαρίου στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ του Βερολίνου και ταυτόχρονα στις ελληνικές αίθουσες. Η ημερομηνία συμβολική, επιλέχθηκε από τον διεθνή σκηνοθέτη μας για να σηματοδοτήσει την έξοδο της 12ης ταινίας του στο ελληνικό και διεθνές κοινό.

• Την ημέρα της πρεμιέρας θα υπάρξει μάλιστα απευθείας σύνδεση, μέσω δορυφόρου, με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο Βερολίνο. Ετσι το κοινό της πρεμιέρας στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα θα παρακολουθήσει σε απευθείας μετάδοση τον χαιρετισμό του σκηνοθέτη από το Βερολίνο.

Να υπενθυμίσουμε ότι στο Φεστιβάλ του Βερολίνου (5 με 15 Φεβρουαρίου), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πρωτοεμφανίστηκε στο Φόρουμ των Σκηνοθετών, με την “Αναπαράσταση” το 1971. Η ταινία είχε βγει παράνομα από την Ελλάδα, κρυμμένη μέσα στις βαλίτσες του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του παραγωγού της.

• Το “Λιβάδι που δακρύζει” γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, στη λίμνη της Κερκίνης, όπου στήθηκε ένα ολόκληρο χωριό, και στη Θεσσαλονίκη, όπου χτίστηκε ένας προσφυγικός συνοικισμός. Η ταινία έχει προϋπολογισμό 1,9 δις. Χρονολογικά εξελίσσεται μεταξύ του 1919 και του 1949 παρακολουθώντας τη μοίρα των προσφύγων, όπως αυτή καταγράφεται στη ζωή των ανθρώπων που “βίωσαν σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας, τα οδυνηρά γεγονότα του Ελληνισμού και της Ιστορίας του 20ου αιώνα”.

• “Το λιβάδι που δακρύζει” θα προβληθεί στα Αγγλικά με τον τίτλο “Δακρυσμένο λιβάδι”, στη Γαλλία και στη Γερμανία με τον τίτλο “Τριλογία: Ελένη” και στην Ιταλία με τον τίτλο “Οι πηγές του ποταμού”. Στη Γαλλία θα βγει στις 17 Μαρτίου στις αίθουσες, με σαράντα κόπιες αρχικά και εκατό στη συνέχεια.

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ-ΕΠΟΠΟΙΪΑΣ

• Η πρώτη ταινία της τριλογίας αρχίζει με την άφιξη των Ελλήνων προσφύγων από την Οδησσό το 1919. Μια ομάδα εξαθλιωμένων ανθρώπων με λίγα υπάρχοντα φτάνει από τη θάλασσα στο δέλτα του ποταμού και εγκαθίσταται στη γη που τους υποσχέθηκαν. Εδώ ξεκινάει η ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Αλέξη και την Ελένη, δύο μικρά παιδιά που μεγαλώνουν στην όχθη του ποταμού. Μια αγάπη που προσκρούει αρχικά στη θέληση του πατέρα του μικρού που βλέπει στην Ελένη μια μέλλουσα σύζυγο, ενώ στη συνέχεια θα χρειαστεί να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που θα παρεμβάλλονται από τα ιστορικά γεγονότα και τις οικονομικοκοινωνικές διαστάσεις που σημαδεύουν τη ζωή τους.

• Οι δυο περιοδεύουν την Ελλάδα προσπαθώντας ενάντια στη μοίρα, αφού έφυγαν καταραμένοι από το χωριό, να κάνουν τούτη την αγάπη να ζήσει πάνω από τα γεγονότα. Η μοίρα όμως είναι αναπόφευκτη . Ο Αλέξης θα φύγει μετανάστης στην Αμερική, τη χώρα που υπόσχεται ένα μέλλον για όλους τους ανθρώπους, τη γη της επαγγελίας. Η Ελένη πίσω, συλλαμβάνεται για απόκρυψη αντικαθεστωτικού.

• Πάλι όμως η Ιστορία παρεμβάλλεται. Ο πόλεμος, η Κατοχή και ο Εμφύλιος. Τα παιδιά τους σκοτώνονται συμμετέχοντας σε αντίπαλα στρατόπεδα. Ο Αλέξης πεθαίνει στην Οκινάουα, όπου πολέμησε με τον αμερικανικό στρατό. Η Ελένη, ακολουθώντας τη μοίρα των ηρώων του Θηβαϊκού κύκλου, θα θάψει τα αλληλοσκοτωμένα παιδιά της και, σε μια στιγμή πληρωμής του τιμήματος της θέλησης να ακολουθήσει την καρδιά της, εγκαταλείπει τη χώρα, περνάει τα σύνορα και χάνεται, με ένα πλήθος ανθρώπων, στο πουθενά και στο κρύο του βορρά και του σοσιαλιστικού ονείρου. Σαν μια άλλη Αντιγόνη γεννήθηκε για να αγαπάει και όχι για να μισεί.