Εκατοντάδες συγγενείς, φίλοι, δικηγόροι, δικαστές αλλά και συντοπίτες του από την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Δοξάτο Δράμας, βρέθηκαν χθες στο Τζερμιάδο για να αποχαιρετήσουν με συναισθήματα οδύνης και συντριβής τον Γιώργο Μπαζούκη, ο οποίος «έσβησε» σε ηλικία 59 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Γιώργος Μπαζούκης, συνταξιούχος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, σύζυγος της γνωστής δικηγόρου Αλεξάνδρας Σπανάκη και πατέρας δύο 14χρονων αγοριών, πάλεψε παλικαρίσια μέχρι τέλους. Παρά το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες είχε καταπέσει, εξαντλημένος από την σκληρή δοκιμασία της ασθένειας του, δεν έχασε ποτέ το χαμόγελο και την ευγένεια του.
Αν και καταγόταν από την Δράμα, αγάπησε παράφορα την Κρήτη και τους ανθρώπους της. Η μεγαλύτερη όμως «αδυναμία» του ήταν το Τζερμιάδο, το χωριό της συζύγου του, το οποίο λάτρευε αφού είχε συνδεθεί με τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής του.
Στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας επικράτησε το αδιαχώρητο από την κοσμοσυρροή. Τα μάτια όλων βούρκωσαν στην θέα της συντετριμμένης συζύγου του και των δύο παιδιών τους που στάθηκαν εξίσου παλικαρίσια στο πλευρό του όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες.
Από την πρώτη στιγμή που διαγνώστηκε η ασθένεια του, η Αλεξάνδρα δεν το έβαλε κάτω. Με αξιοθαύμαστη αφοσίωση και πίστη, κίνησε γη και ουρανό σε Ελλάδα και εξωτερικό για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία. Η αγάπη της για εκείνον ήταν βαθιά και αληθινή γιατί πρώτα απ’ όλα τον θαύμαζε για το μεγαλείο της ψυχής του.
Ακόμα και τους τελευταίους μήνες που τα πράγματα δεν εξελίσσονταν καλά για τον Γιώργο, εκείνη συνέχισε να αγωνίζεται με πάθος. Ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν, όπως περιγράφουν όσοι γνωρίζουν, να μην εγκαταλείψει εκείνος την προσπάθεια, να μην παραιτηθεί από την ζωή. Και αν η καρδιά της «μάτωνε», ποτέ δεν επέτρεψε στον εαυτό της να χάσει το χαμόγελο της μπροστά σε εκείνον και στα παιδιά τους. Όμως και ποτέ δεν επέτρεψε στον εαυτό της να δώσει δικαιώματα στην επαγγελματική της ζωή. Συνέχισε να δίνει τις «μάχες» της στα δικηγορικά έδρανα με μεγάλη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.
Συγκίνηση προκάλεσαν οι επικήδειοι που εκφωνήθηκαν στην εκκλησία. Εκ μέρους του Συλλόγου Μακεδόνων Κρήτης, ο πρώην πρόεδρος και δικηγόρος, Θανάσης Καραγιάννης, αναφέρθηκε στον γενναιόδωρο άνθρωπο Γιώργο Μπαζούκη, εκφράζοντας την θλίψη όλων για τον πρόωρο χαμό του.
«Όχι μόνο γιατί ήσουν ένας από εμάς, ένας Μακεδόνας που ζούσε στην Κρήτη, αλλά και γιατί ήσουν ένας γνήσιος Μακεδόνας. Ένας λεβέντης που τον γέννησε και τον ανάθρεψε η μακεδονική γη του Δοξάτου της Δράμας και τον αγκάλιασε η φιλόξενη γη της Κρήτης.
Και είχες όλα τα καλά που έχει ένας Μακεδόνας: Ντομπροσύνη όπως λέμε στην πατρίδα μας, καλοσύνη, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και πάντα με τη διάθεση να βοηθήσεις, «να κεράσεις». Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντήσεις κάποιον έξω στην πόλη και να μην τον καλέσεις να τον κεράσεις. Σ’ αυτό ταίριαξες απόλυτα με την καλή νοοτροπία των ανθρώπων της Κρήτης, που σε φιλοξενούσε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Και προπαντός γιατί ήσουν καλός οικογενειάρχης: Παντρεύτηκες και έζησες μέχρι χθες με αγάπη και κατανόηση με την καλή σύζυγό σου Αλεξάνδρα, ταιριαστό ανδρόγυνο όπως έλεγαν όλοι.
Και μετά την ευδόκιμη σταδιοδρομία σου στην Ελληνική Αστυνομία και την συνταξιοδότησή σου, αφιερώθηκες αποκλειστικά στην ανατροφή των δύο παιδιών σας: Του Λευτέρη και του Μανώλη.
Πόσες φορές δεν έφυγες από τα γραφεία του Συλλόγου μας για τα παιδιά! «Για να μην περιμένουν τα παιδιά, για να πάρω τα παιδιά!», όπως μας έλεγες.
Ευτυχώς όμως, σ’ αυτό τουλάχιστον, είχες το χρόνο και εσύ να τους προσφέρεις την αμέριστη πατρική σου φροντίδα, και εκείνα να την απολαύσουν μέχρι σήμερα. Δεν πρόλαβες όμως να τελειώσεις την οικογενειακή σου αποστολή. Πρόλαβε δυστυχώς η κρητική γη να σε πάρει κοντά της. Είμαι σίγουρος όμως ότι οι βάσεις που έβαλες είναι στέρεες και θ’ αντέξουν και θα φέρουν τους καρπούς τους.
Σε σένα καλό ταξίδι και να είναι ελαφρύ το χώμα της κρητικής γης που θα σε σκεπάσει, και στην εκλεκτή οικογένειά σου, τη μητέρα σου, τους συγγενείς σου και ιδιαίτερα στην αγαπημένη σου σύζυγο Αλεξάνδρα που έκανε τα πάντα, μα τα πάντα κυριολεκτικά, για την αποφυγή του μοιραίου, δυστυχώς όμως μάταια, και στα παιδιά σου Λευτέρη και Μανώλη, εύχομαι δύναμη και κουράγιο για να σε θυμούνται».
Ε.Κ.
