Εδώ και πολλά χρόνια η χώρα μας λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά με το δικομματικό σύστημα, που ο ένας κυβερνά και ο άλλος βρίσκεται στην αντιπολίτευση και περιμένει στη σκοπιά, μέχρι να αλλάξουν οι ρόλοι τους. Έτσι λοιπόν ο δικομματισμός στη χώρα μας, ζει και βασιλεύει και αντί να λύνει τα προβλήματα της Χώρας, δυστυχώς αρκετές φορές δημιουργεί πολύ περισσότερα. Για το λόγο αυτό λοιπόν πρέπει να δώσει τη θέση του σε κάποιο άλλο κομματικό σχηματισμό, ο οποίος πιθανώς να μπορέσει να ανοίξει έστω ένα παράθυρο εξόδου της χώρας από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται σήμερα.
Δυστυχώς όμως η συνεργασία αυτή είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί, γιατί τα πολιτικά κόμματα στηχώρα μας ενδιαφέρονται περισσότερο για το δικό τους παρά για το εθνικό συμφέρον και έτσι η εκάστοτε αντιπολίτευση περιμένει τη φθορά της κυβέρνησης, προκειμένου να καταλάβει εκείνη τον κυβερνητικό θώκο.
Επειδή όμως οι κυβερνήσεις μέχρι το έτος 2009, αντί να καταβάλλουν προσπάθεια, να εξυπηρετούν τις ανάγκες της χώρας από εσωτερικούς πόρους, προσέφευγαν στην εύκολη λύση του εξωτερικού δανεισμού, αλλά κάποια στιγμή όπως ήταν φυσικό, έφτασε ο κόμπος στο χτένι και οι δανειστές σταμάτησαν να δανείζουν πλέον τη χώρα και όχι μόνο αυτό, αλλά προκειμένου να μπορέσουν να εισπράξουν τα δανεικά, επέβαλαν στη χώρα και μνημόνιο. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα που διανύομε, αρνήθηκε να συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια και τοποθετήθηκε απέναντι, παίζοντας το ρόλο του αντιμνημονιακού. Η κυβέρνηση λοιπόν αφού η χώρα βρισκόταν ήδη υπό επιτήρηση, αναγκάστηκε να πάρει πολύ σκληρά μέτρα, με αποτέλεσμα να υποστεί μεγάλο πολιτικό κόστος και να αναγκαστεί να παραδώσει την κυβερνητική εξουσία στον οικονομολόγο κ. Παπαδήμο, ο οποίος όμως και αυτός δε μπόρεσε να προχωρήσει στην έξοδο της Χώρας από την περιπέτεια του μνημονίου, διότι κυρίως η αντιπολίτευση, επεδίωξε την προσφυγή της χώρας σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες έγιναν και όπως ήταν αναμενόμενο, κέρδισε η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, η οποία όμως μόλις σχημάτισε κυβέρνηση, έκανε στροφή 180 μοιρών και υπέγραψε νέο μνημόνιο το οποίο ήταν πολύ σκληρότερο από το προηγούμενο.
Στη συνέχεια με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, επειδή δεν υπήρχε η κατά το Σύνταγμα κυβερνητική πλειοψηφία για την εκλογή του, έγιναν και πάλι πρόωρες βουλευτικές εκλογές, από τις οποίες προέκυψε νέα κυβέρνηση, η οποία ως αντιπολίτευση ήταν αντιμνημονιακή, αλλά ως κυβέρνηση υποχρεώθηκε και αυτή, επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος, να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο πολύ σκληρότερο από τα δύο προηγούμενα.
Όπως λοιπόν αποδείχτηκε στην πράξη, κανένα από τα πολιτικά κόμματα δε μπόρεσε να διαχειριστεί μέχρι σήμερα μόνο του την οικονομική κρίση, αφού εκτός από τις αντιδράσεις του Ελληνικού λαού, είχε να αντιμετωπίσει και τη σκληρή αντιπολίτευση, η οποία δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζει τη λήψη ουσιαστικών μέτρων και την έξοδο της Χώρας από την οικονομική κρίση.
Ένα άλλο πρόβλημα ήταν και είναι το γεγονός ότι όταν η αντιπολίτευση εμφανίζει έστω και ένα μικρό προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, αμέσως ζητά την προσφυγή σε εκλογές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται αστάθεια στο πολιτικό σκηνικό και δυσκολίες για να παρθούν αποφάσεις αντιμετώπισης της κρίσης και η χώρα να βρίσκεται συνεχώς σε στασιμότητα.
Τέλος τα πολιτικά κόμματα πρέπει επί τέλους να σταματήσουν να κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό, τα οποία όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση εμφανίζονται ως σωτήρες και όταν καταλάβουν την εξουσία γίνονται οδοστρωτήρες.
* Ο Ιωάννης Ξηρουχάκης είναι Πρώην Δ/ντής ΕΛΤΑ
