Τρεις από τις αιτίες που κρατάνε τον κόσμο μακριά από τις αίθουσες.
ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
GODS OF EGYPT
Σκην.: Άλεξ Πρόγιας
Πρωτ.: Νίκολαϊ Κόστερ- Βάλνταου, Μπρέντον Θουέιτς, Τζέραρντ Μπάτλερ, Κόρτνι Ίτον, Έλοντι Γιανγκ, Τζέφρι Ρας
Στην αρχαία Αίγυπτο ο μοχθηρός κι άπληστος θεός Σετ σφετερίζεται τον θρόνο του ανιψιού του και διαδόχου, Ώρου, κι έτσι ο δεύτερος αναγκάζεται να συμμαχήσει με τον θνητό Μπεκ για ν’ ανακαταλάβουν το βασίλειο. Περιπέτεια φαντασίας που μοιάζει με αιγυπτιακή παραλλαγή των «Η τιτανομαχία» («Clash of the Titans», Λουί Λετεριέ, 2010) και «Η οργή των Τιτάνων» («Wrath of the Titans», Τζόναθαν Λίμπεσμαν, 2012), με κοινότοπη, ασυνάρτητη πλοκή, “συνθετικό”, υπερκορεσμένο ψηφιακό ύφος, αναληθοφανή, άνευρη δράση και αδιάφορους χαρακτήρες.
Δηλαδή, αν ο Σετ θέλει να βασιλεύσει ανεμπόδιστος στην αιωνιότητα και είναι διατεθειμένος να σκοτώσει τον πατέρα του, γιατί δε σκοτώνει εξαρχής τον Ώρο και να ξεμπερέψει μια και καλή; Επίσης, αν ο Ώρος μπορεί να πετάξει, γιατί πασχίζει να σκαρφαλώνει πάνω στον οβελίσκο και γιατί δεν πετάει για να γλιτώσει μαζί με τον Μπεκ από τη φωτιά που τους περικυκλώνει στην άκρη του κτηρίου απ’ όπου κρέμονται; Ο Ρα γιατί αδιαφορεί τόσο ψυχρά ενώ βλέπει όσα διαπράττει ο γιός του ενάντια στον άλλο του γιο; Θα μπορούσαμε να ρωτάμε μέχρι να γεμίσουμε τη σελίδα…

ΠΡΑΚΤΟΡΑΤΖΑ
THE BROTHERS
GRIMSBY
Σκην.: Λουί Λετεριέ
Πρωτ.: Σάσα Μπάρον Κόεν, Μαρκ Στρονγκ, Πενέλοπε Κρουζ, Ρέμπελ Γουίλσον, Άιλα Φίσερ
Ο Νόμπι είναι ένας χαρακτηριστικός άξεστος κάτοικος της βρετανικής πόλης Γκρίμσπι, ο οποίος ανζητά τον μικρό αδερφό του, με τον οποίο χωρίστηκαν όταν ήταν μικροί. Όταν επιτέλους τον εντοπίζει, μαθαίνει ότι είναι πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, και από τον ενθουσιασμό του, του καταΚατασκοπική κωμωδία, στην οποία, μετά από τα «Borat» (Λάρι Τσαρλς, 2006), «Brüno» (Λάρι Τσαρλς, 2009) και «Ο δικτάτορας» («The dictator», Λάρι Τσαρλς, 2012), ο 44χρονος βρετανός κωμικός Κόεν συνεχίζει να τσακίζει κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας και καλαισθησίας, γι’ ακόμα μια φορά ξεπερνώντας τον εαυτό του σε χοντράδα και σιχαμάρα. Η πλοκή χάνει τη λογική της πολύ γρήγορα και το μόνο που απομένει είναι τα ευφάνταστα, αλλά συνεχώς πιο ξεδιάντροπα κι αηδιαστικά γκαγκς, για όσους μπορούν να τ’ αντέξουν.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ
THE FOREST
Σκην.: Τζέισον Ζάντα
Πρωτ.: Νάταλι Ντόρμερ, Όουεν Μάκεν, Στέφανι Βογκτ
Η Σάρα ταξιδεύει από τις Η.Π.Α. στην Ιαπωνία για να βρει τη δίδυμη αδερφή της, Τζες, που βρίσκεται χαμένη στο δάσος Αοκιγκαχάρα, γνωστό και ως Δάσος των Αυτκοκτονιών. Από τις απογοητευτικότερες ταινίες τρόμου που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό, μ’ ένα πρόχειρο και διεκπεραιωτικό σενάριο, στημένο σαν ενοχική φαντασίωση, αφού η λύση προκύπτει μόνο όταν η Σάρα ‘ισοφαρίζει’ το τραύμα της, εξαιτίας του οποίου τόσα χρόνια προστατεύει τη Τζες λόγω ενοχής, όπως η ίδια ομολογεί. Επιπλέον, η πλοκή είναι διάτρητη από αφέλεια, ευκολία και ασυνέπεια. Ανάμεσα στα πιο προφανή παραδείγματα, ο τρόπος με τον οποίο το φιλμ κλείνει όσο βιαστικά ξεκινάει, η διαμάχη της Σάρα με τον Έιντεν που αφήνεται αδικαιολόγητα συγκεχυμένη, κι η αβάσιμη, εντελώς προσχηματική θέση της Τζες στην ιστορία, καθώς η Σάρα απλώς περιφέρεται μέχρι το επόμενο διαδικαστικό τρόμαγμα.