Η καταγγελία της μητέρας : Παιδιά δίχως αέρα!

Της Βάνας Λυδάκη*

Δεν μπορούν να τρέξουν στο διάλειμμα, δεν μπορούν να παίξουν, δεν μπορούν καν να βρεθούν όλα μαζί έξω από την τάξη γιατί δεν χωρούν στην μικρή αυλή! Και τελευταία δεν μπορούν να κάνουν ούτε γυμναστική. Αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποιο σχολείο του τρίτου κόσμου αλλά σε ένα σχολείο της πόλης μας και μάλιστα πολύ κοντά στο κέντρο: στο 35ο Δημοτικό σχολείο στον Μασταμπά.

Εδώ, οι δυο τελευταίες τάξεις του σχολείου λόγω έλλειψης κτηριακών υποδομών λειτουργούν σε παραρτήματα που έχουν ενοικιαστεί για τον σκοπό αυτό.

Δεν υπάρχει προαύλειος χώρος με αποτέλεσμα τα παιδιά από 4 τμήματα (δηλαδή έως 100 παιδάκια) κυριολεκτικά να «σταβλίζονται» χρόνια τώρα σε 4 δωμάτια. Οπότε πού ακριβώς έχει γίνει η τοποθέτηση των «ρυθμιστικών πινακίδων και σημάνσεων στους διαθέσιμους χώρους για τον προαυλισμό των μαθητών», που ανακοίνωσε πρόσφατα η αντιδήμαρχος κ. Καναβάκη; Η είσοδος των παραρτημάτων χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ αυτοκινήτων. Τελευταία δε, μετά από διαμαρτυρία των περίοικων, απαγορεύτηκε στους μαθητές να χρησιμοποιούν το δρόμο για τα διαλείμματα και για το μάθημα της γυμναστικής. Ούτε ο δρόμος (η οδός Δρυμιτινού και η Οδός Δαμασκηνού) είναι λύση αλλά ούτε και ο «κατ’ οίκον» περιορισμός ή η μη άθληση. Έλεος! Μικρά παιδάκια είναι! Δεν εκτίουν ποινή κάθειρξης για παράνομες πράξεις. Με ποια λογική γίνονται εκείνα τα θύματα της αδυναμίας των ενηλίκων να βρουν μια αξιοπρεπή λύση για την εκπαίδευσή τους; Με ποια λογική κινδυνεύει καθημερινά η ασφάλεια τους ή τους στερούνται παράνομα τα στοιχειώδη τους δικαιώματα στην εκπαίδευση;

Δεν θα έπρεπε να καθίσουμε όλοι με υπευθυνότητα και ευαισθησία τόσα χρόνια, δημοτική αρχή, Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, Πρωτοβάθμια, εκπαιδευτικοί, γονείς, περίοικοι και ιδιώτες της περιοχής ώστε να βρεθεί μια λύση; Σε απόσταση αναπνοής από τα παραρτήματα του σχολείου υπάρχει ασφαλτοστρωμένο περιφραγμένο οικόπεδο και, κατά τη δική μου γνώμη, απολύτως ακατάλληλο, που θα μπορούσε ενοικιαζόμενο από την δημοτική αρχή σαν προαύλιο του 35ου Δημοτικού Σχολείου να λύσει προσωρινά το πρόβλημα των μικρών μαθητών μέχρι να βρεθεί μια μόνιμη λύση για το κτιριακό πρόβλημα του σχολείου. Θα υπάρχουν κι άλλες λύσεις. Γιατί η δημοτική αρχή δεν έχει κάνει κάτι τόσα χρόνια τώρα; Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας μετριέται από το σεβασμό και τη φροντίδα που δείχνει στους αδύναμους κρίκους της. Και τα παιδιά είναι ο πιο τρυφερός από αυτούς.

* Η Βάνα Λυδάκη είναι μητέρα μαθητή του 35ου Δημοτικού σχολείου